TAKSTAR GALAKTİKA

Sanatçının Öyküsü

2012-01-29T12:09:00.004+02:00

Bu yazı 46 Dergisi Art Edition'da yer alan Tak'ıntı adlı köşe yazımın tıpkısıdır.

Birazdan dönerler. Elimi çabuk tutmam lazım.
Onlar döndükten sonra işime konsantre olamıyorum. Hep bir ağızdan homurdanıyorlar, bağırıyorlar, çağırıyorlar, eğleniyorlar. O kadar gurur duyuyorlar ki yaptıkları işle…
Haksız da sayılmazlar. Eve ekmek getiren onlar, ne kadar övünseler azdır…
Sabahın köründe evden çıkıp aslanın ağzındaki ekmeği kovalıyorlar. Bir sürü tehlike atlatıyorlar. Her gün… Her gün böyle bu… Karnımızı doyurmak için her gün bunu yapmak zorundalar, yoksa hep birlikte ölürüz. Şarkılar söyleyecek, dans edecek; gökyüzünün resmini yapacak vakitleri yok.
Zaten gökyüzünden çok korkuyorlar. Ne zaman esip gürleyeceği; ne zaman neyimizi alıp yerine ne vereceği belli değil; korkuyorlar. Ekmekleri, canları elden gider diye korkuyorlar. Neden korktuklarını bilmiyorlar ama korkuyorlar işte. İçinden geliyor insanın, ölümden korkmak.
Ben korkmuyor muyum? Ben de korkuyorum gökyüzünden; ama onların korktuğu gibi değil. Ben gökyüzünü anlamak istiyorum. Öğrendiklerimi onlara anlatmak istiyorum. Ben onlardan farklıyım. Onlar da biliyorlar. Bilmiyorum, deli mi diyorlar; yoksa onlar da inandı mı benim başka işler yapmak için geldiğime bu dünyaya…
Onların korktuğu gökyüzüyle, ben konuşuyorum mesela. Gökyüzünde dev davullar çalarken, ışıklar her yanı aydınlatırken, sular boşanırken, o sular donunca, yer sarsılınca…
Hepsi bir yere kaçışıyor. Ben izliyorum hep. Anladıklarımı anlatmak istiyorum herkese.
Bu nedenle resim yapmaya başladım. Evet, resim yapıyorum. Ve onlar mesaiden dönmeden önce şu son resmimi tamamlamak istiyorum.
Koşan bir at resmi üzerine çalışıyorum bir süredir. Bitmek üzere.
Çizdiğim resimleri çok beğeniyor bizimkiler. Hatta geçen gün bir tanesi; “Sen, çizmeye devam et; çizdiğin resimler uğur getiriyor bize, evimizin bereketi o resimler” dedi. Nasıl mutlu oldum anlatamam.
Sonra bir başkası çıktı; “biz her gün sabahtan akşama kadar çalışıyoruz eve ekmek getirmek için, o niye bütün gün oturup resim yapıyor” diye isyan etti.
İçimden öyle geliyor, nasıl anlatayım; başka bir şey yapmayı beceremem ben. İnanın tembellikten değil.
Eğer şu resmi bitirirsem; bizimkiler gelmeden önce bahçede mangalı yakarım.
Et getireceklerdi, belki biraz meyve… Gökyüzü de sakin bugün; hep birlikte yeriz dışarıda.
Dışarıda yemek yerken bazen, bizimkilere “Müziği duymuyor musunuz, haydi dans edelim” diyorum. Tuhaf tuhaf bakıyorlar yüzüme… “Hangi müziği?” diyorlar şaşırarak. “İşte, çalıyor ya…” diyorum; “… Kuşların sesi, ağaçların sesi, rüzgarın sesi!”
Bir tek ben mi duyuyorum bu müziği? Onlara duyduğum seslerin ne kadar güzel olduğunu anlatmak isterdim, o sesleri aynen çalmak isterdim onlara, mümkün olsa; tekrar tekrar dinleseler anlarlardı belki, dans bile ederlerdi…
Gördüklerimi, hissettiklerimi onlara anlatmanın başka yolları olmalı. Mutlaka olmalı. Bir gün mutlaka yolunu bulacağım ve yaşadığımız bu dünyada gördüğüm tüm bu güzel şeyleri dilim döndüğünce anlatacağım onlara.
O zaman biliyorum, onların da içine o şelalelerden akacak.
Uzaktan sesleri duyuldu. Keyifleri yerinde, kahkahalar uçuşuyor havada. Elleri dolu…
Bir sürü hayvan getiriyorlar. Meyve de toplamışlar. Hoş geldiler sefa geldiler.
Belki bir 10 gün karnımız tok, sırtımız pek olacak; gökyüzü esip gürlediğinde, ortalık buz kestiğinde aç kalmayacağız.

Merhaba ben HOMO TRICAPUS! İlk insanlardanım. Sizlere yüz binlerce yıl öncesinden sesleniyorum…
Hepinize şimdiden söz veririm ki; diğerleri ava gittiğinde günlerce yalnız başıma oturup mağaramızın en ücra köşesine çizdiğim at, bizon, mamut, boğa resimlerinden çok daha güzellerini çizeceğim bir gün.
Doğayla baş başa otururken duyduğum sesleri çalacağım, o seslerden yeni seslere ulaşacağım, o yeni sesleri başkalarına birleştireceğim; hepinizin kalbine dolacağım.
Kafamdan geçen sözleri arka arkaya sıralayıp size şiirler söyleyeceğim, tiradlar atacağım…
Sizin söyleyemediklerinizi, sizin asla söyleyemeyeceğiniz gibi; yine size… Size söyleyeceğim.
Elim kalem tuttuğunda, ne gördümse anlatacağım…
Yaşadığımız bu dünyanın, esip gürleyen gökyüzünün, rüzgarın, yağmurun, hayvanların, çiçeklerin öykülerini anlatacağım. Size hayatlar yazacağım.
Danslar edeceğim, filmler çekeceğim, aryalar söyleyeceğim.
Ama kaç milyon yıl geçerse geçsin, biliyorum ki hep o mağarada yalnız olacağım!

Aşk ve hayvanlar alemi

2011-11-30T14:59:00.002+02:00

Bu yazı; 46 Dergisi'nin Kasım-Aralık 2011 Hayvanlar Sayısı'nda (Animals Edition) yeralan Tak'ıntı adlı köşe yazımın tıpkısıdır.

Sabahın körü… Elinin körü demek istiyorum çalar saate; çalma ulan, biraz daha uyuyacağım. Ben biliyorum ne zaman kalkacağımı. 5 dakika daha işte… Lan bi sus! Zaten terk edildim…

Kedi nerde ki acaba? Alarmı duymaması mümkün değil. Pavlov’un İranlı kedisi… Çünkü bu alarm çaldığında maması, suyu geliyor önüne. Çoktan yanıma gelmiş olmalıydı, tuhaf şey…

Akşam çok mu mama verdim? Karnı tok sırtı pek mi? Nerdesin İran prensesi, nerdesin sevgilim; yemek vakti… Sevgilim? Sevgilim yok ki artık benim…

Kettle’a bastım. Çok su koymuşum, uzun sürdü kaynaması. Nesi var, hasta mı, bir yerde kapalı mı kaldı? Kediyi bulup sonra yeniden depresyona girmem lazım, acelem var.

Kızım nerdesin? Hadi çık ortaya… Uğraştırma beni kargaların kahvaltı saatinde. Yok! Hiçbir yerde yok. Evin içinde kendini kaybettirmek istediğinde kaçtığı tüm sığınaklara baktım, yok. Ses yok, seda yok, miv yok, miyav yok. Büyük bir sessizlik…

Pencereler kapalı. Hasta olsa, ölse evin içinde bulamamam mümkün değil. Sır mı oldun prenses? Sen de beni terk eden o kızın yanına mı gittin?

Ben fark etmeden apartmana mı kaçtın? Bir komşu eve aldı belki… Kapıları çalan benim komşular, benim kızı gören var mı? Görmemişler...

Yahu nerdesin? Bana bozulduysan, bir yanlışım olduysa kusura bakma; bugünlerde kafam karışık biraz. İşler pek iyi gitmiyor. Biliyorsun sevgilim de terk etti beni.

Hem sevinmen lazım senin bunlara… İşsiz kalırsam hep senin yanında olacağım. Beni kız arkadaşımla paylaşmak zorunda da kalmayacaksın, sadece senin olacağım. Mamanı geciktirmeyeceğim. Kakanı, çişini daha sık temizleyeceğim bundan sonra. Her sabah tarayacağım seni. Ama çık artık ortaya, korkmaya başladım.

İnsan daha çok yalnız kalabilir mi?

Aşıktım ben o kıza… Terk etti gitti beni. En yakın şahidi sensin olanların. Ne suçum vardı benim?

“Öküz geldin öküz gideceksin, kibar ol biraz” dedi. Ne kabalığımı gördün sen söyle. Biraz kilo aldım, “ayı gibi oldun, rejim yap” dedi. Söylesene o kadar şişko muyum ben? Kavga ettik, iş uzamasın diye evden gidecek oldum; arkamdan “köpek gibi döneceksin!” diye bağırdı. Onu güldürmek istedim, şakalar yaptım; “maymunluk yapma bana, hiç havamda değilim” dedi, bozdu fiyakamı.

Geceleri içim kazındı ekmeğin köşesine peynir koyup yiyecek oldum; “boğazına hakim ol mutfak faresi” diye fırça attı yattığı yerden. Gitarı alıp iki tıngırdattım; “senin karga sesini dinlemek zorunda mıyım, dizi seyrediyorum” dedi, susturdu. Habire vıdı vıdı konuştu, söylediklerini dinlemedim. Sonra hatırlamayınca “balık hafızası var sende, hiçbir şeyi aklında tutamıyorsun” diye çıkıştı. Eski sevgilimin fotoğrafını gördü; “nerden buldun bu at gibi karıyı” diyip kahkahayı bastı. Eve erkek arkadaşlarım gelecek oldu maç seyretmek için “söyle o eşek heriflere ayakkabılarıyla girmesinler, yeni temizlik oldu, böcek gibi ezerim hepinizi” diye uyardı.

Bir tek yatakta… “Hayvansın!” diyordu. Belki de ondan terk etmiyordu beni. Ama o kadar kalbimi kırdı ki sonunda yatakta da kedi gibi oldum, heyecanımı kaybettim. Ve arkasını dönüp çıktı. Kedimle kaldım. İranlı prensesimle…

Şimdi o da gitti. Buhar olup bulutlara karıştı. Bulut olup başka iklimlere bulaştı.

Günler günleri kovaladı. Prenses dönmedi. Bizim şehre yağmurlar yağdı. Ortalık buz kesti. Boğaz Köprüsü’nün pavyon ışıkları yanıp yanıp söndü defalarca. Çöp arabaları, hurdacılar, kalaycılar, eskiciler, hırsızlar geçti mahalleden. Üst katlardan bakkala sepetler sarkıtıldı. Uçaklar geçti şehrin üstünden.

Adını Jonathan koyduğum sürü lideri martı benim balkonun üstünde çığlık çığlığa konuştu. Senden bir haber getirdi bana. “Dönecek…” dedi, “prenses dönecek biraz daha sabır”.

Bir gün geldin balkon kapısından. Akşam saati babası eve gelmeden minyatür kale maç yapmış; pencereden annesi “yemek hazır” diye bağırdığında kös kös eve dönen bir çocuğun suratıyla döndün evine.

Biraz su içtin. Sevdim saçlarından. Sevdim, sevdim, sevdim…

Sonra telefon çaldı. Arayan O’ydu. “Çok pişmanım, yeniden deneyebiliriz” dedi.

Sana baktım onay almak için, gözlerinle “hayır” dedin sanki. Hiçbir şey söylemeden telefonu kapattım. Hayvanlar gibi ağladım.

HAKAN, BEN VE BİZİM ÇOCUKLAR...

2011-11-11T21:30:00.001+02:00

Bir gün Hakan için böyle bir yazı yazmaktan hep korktum. Hakan'ın hızlı yaşantısının, taviz vermez "serseriliğinin" yaşı ilerledikçe başına bela olduğunu, bünyesinin kaldırmadığını gördükçe kaygılarım arttı.
Hakan'la iki iyi arkadaşın en derinlerde paylaştığı samimiyeti, yakınlığı paylaştık... Şimdi bugün Hakan'la hikayemize bakınca 20 yılı doldurmuşuz neredeyse. Bu kadarmış... Bundan sonrası benim zihnimde ve onun ruhunda birikecek...

20 yılın son 6-7 yılı uzak düştük birbirimizden... Ben ondan uzak kalmak istemezdim. Ama bir gün, neden öyle olduğunu bilmiyorum, çok canımı acıttı benim.Söylemek istemediğine emin olduğum sözler söyledi. Bir başkası söylese affederdim. Hakan'ı affedemedim. Birlikte geçirdiğimiz o deli dolu yıllar; eğlenerek yaptığımız onca derginin heyecanlı tarihi boyunca bana tek bir kötü söz söylememiş, çok sevdiğim ağabeyim Hakan'ın bu hoyratlığını kaldıramadım. Ben de zor zamanlar geçiriyordum... Kırıldım. Tarifi mümkün olmayan bir biçimde gücendim Hakan'a...

Ondan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Zaten birçok eski dostu teker teker uzaklaşmıştı Hakan'dan. Her şeye rağmen onun yanında kalan Tolga; son kalesi Tolga'yı da kırdığı için kendine mi kızdı; ben kırıldığım için bana mı bozuldu bilmiyorum. Ama kendine kızmış olması daha kuvvetli bir ihtimal. Öyle olmasa araya ortak arkadaşlarımızı sokmaz, yeniden bir araya gelmek için çaba göstermezdi. Peki neden düzelmedi aramız?

Dediğim gibi mesele aramızdaki sevgi bağının derinliği ile ilgili... Sonra kendisi de çok üzüldü ama ben o kırgınlığı bir türlü atamadım üstümden. Bir gün bir yerde karşılaşıp kaldığımız yerden devam edeceğimize emindim. Karşılaşmadık. Sonra etrafı iyice tenhalaştı Hakan'ın... Birkaç kişi belki... Onlardan da haber gelmedi hiç... Bir ses, bir nefes duyuyordum; biliyordum orada bir yerlerde yaşıyor Hakan. Bir gün bir yerde karşılaşacağız, hiçbir şey söylemeden kucaklayacağız birbirimizi; kaldığımız yerden devam edeceğiz hayata... Olmadı.

Onca ortak arkadaşa rağmen ne Hakan'ın hastalandığını, kanserle mücadele etmeye çalıştığını; ne de yenik düştüğünü duydum. Ne acı... Cenazesi kalktıktan sonra haber geldi. Bak bir varmış, bir yokmuş...
Pişman mıyım? Evet. İçimdeki o kırgınlığı yenemediğim için, her şeyi unutup yanına gitmediğim için, ona son bir kez "seni seviyorum Öneş; ben çoktan unuttum olanları" diyemediğim için; sarılıp veda edemediğim için, hastalığından haberdar olmadığım için, benim ondan vazgeçtiğimi düşünerek bu dünyadan gittiği için çok pişmanım. Bu yazdıklarımı okuması mümkün olursa; eğer gittiği yerde buna izin veriyorlarsa okumasını rica ediyorum. Öneş... Seni çok seviyorum, hep sevdim...

Seni çok seven birçok eski dostunun hiç haberi olmadı... Son yıllarında çok uzak düştün bizden... Kırgınlığın bize değildi; kendineydi, başına gelen ve seçme şansın olmayan kimi insanlaraydı; biliyorum. Belki bizi çok sevdiğin için o kızgın, kırgın, küskün halini saklamak istedin... Ama ben, en çok ben eksik kaldım bu dünyada sen gidince... Eskisi kadar yakın olmasak da, dertleşemesek de, karşılıklı rakılar içmesek de; yazılar, şiirler yazıp birbirimize okuyamasak da, yeni dergi projeleri yapıp heyecanlanamasak da, Galatasaray maçlarına gidemesek de; şarkılardan, filmlerden konuşamasak da; biliyordum sen oralarda bir yerlerde yaşıyordun. Soluk alıp veriyordun. Ve kaldığımız yerden devam etmek bir gün; ihtimal dahilindeydi...

Şimdi o dünyevi ihtimal yok. Hayatımın sonuna kadar saklayacağım yüzlerce güzel anımız; senin onca serseriliğine rağmen çocuk olan ve artık hiç yaşlanmayacak yüzün kaldı elimde, içimde... Ben de ölene kadar bir mıh gibi aklımda tutacağım* onları...

Boğaziçi Üniversitesi'nin en yakışıklısı Hakan Öneş... Okulun futbol takımının golcüsü... Vakit buldukça Bodrum'a kaçan serseri... Yüzünden gülücük eksik olmayan, o pırıl pırıl zekası nedeniyle gözlerinden ışık saçan, yardımsever, duygusal Hakan... Tatlı dilliyle, yakışıklılığıyla istediği her kızın kalbine giren; derdi sadece çapkınlık bile olsa hiçbir kadını kırmamayı beceren; ama defalarca kırılan naif zampara...

İlk aşkı Elif'i hiçbir zaman unutmayan; "her şey Elif'le başlar" diyip her kadında Elif'i arayan romantik... Öyle ya her şey Elif'le başlar... Elif, be, te, se...*

Hakan'la tanışmamız 1992 yılına denk gelir. Kanat (Atkaya)* Hürriyet'teki muhabirlik görevinden ayrılmış Interpress'e çağrılmıştı. Bir gençlik dergisi istemişlerdi Kanat'tan... O güne kadar yapılan dergilerden farklı; düşünen ama ahkam kesmeyen bir gençlik dergisi olacaktı. Komik olacaktı, zeki olacaktı, fırlama olacaktı, cesur olacaktı. Yeni bir şey söyleyecekti...

Kanat beni çağırdı. Laneth adlı fanziniyle ve samimiyetiyle müthiş bir iş başarmış Çağlan Tekil'i* çağırdı. Moda'dan kadim dostu sıkı gazeteci Demiray Oral'ı* çağırdı. Sonra Elif Key* geldi, Esra Okutan* geldi... Fotoğrafları Enis Tayman* çekiyordu. Sayfaları Ergün Gündüz çiziyordu. Derginin yazarları arasında Atilla Atalay, Hasan Kaçan, Özdemir İnce, Kerem Atabeyoğlu, Sevin Okyay, Kutlukhan Kutlu gibi isimler vardı. Yeto yazıyordu (Yetvard Danzigyan)*, Dünya Raporu adlı köşeyi Cem Aydın* kaleme alıyordu.

Dergimizin adı GO (Genç Olmak) oldu... Müzik, sinema, gece gezmeleri, dünya meseleleri, memleket meseleleri, aşk, siyaset, moda; içimizden ne geçiyorsa yazıyorduk. "Tarih kitapları çöpe!" dedik, "Gerçek tarihi istiyoruz!", "Yılmaz Güney filmlerine özgürlük!" dedik. Atatürk'ün Bursa Nutku'nu poster olarak yayınladık. Bir motokros yarışı izlenimi yazısında aşktan söz edebiliyorduk. Türkiye'nin gerçek anlamda ilk gece gezmeleri yazıları GO'da yayınlandı. İlk kez sokaktan insanlarla moda çekimini de GO Dergisi yaptı. Yeri geldi Tarkan'la Kenan Doğulu'yu aynı karede bir araya getirdi GO. Kenan'ın Tarkan'a eşek kulağı yaptığı pozu poster olarak veren dergi yine GO'ydu... Henüz Cartel ortada yokken Karakan'ı, Cinai Şebeke'yi Almanya'da keşfeden, röportaj yapan dergiydi... Türk filmi repliklerini derlemeyi ilk akıl eden dergi de GO'ydu, astrolojiyle ilk dalga geçen dergi de. 5 Nisan krizinde bağlı bulunduğu dergi grubu darbe alana kadar da efsane olarak devam etti. Çok sattı, çok sevildi.

Biz GO'yu çıkartmak üzere Interpress'e gittiğimizde Hakan oradaydı. Yayın Koordinatörü olarak aramıza katıldı. Hepimiz benzer bir ruh halini paylaşıyorduk sanki. Yolumuz, hayata bakışımız aynıydı. Her gün sabahlara kadar çalışır hiç şikayet etmezdik. Şikayet ne demek, çok mutluyduk. Maaşlarımızı bile ortak kullanırdık. Birinin parası biterse diğerinin parası harcanırdı.

Hakan'ın herkesle arası iyiydi belki. Ama ben ve Hakan bir başka yakın hisseettik birbirimizi. Çok kısa sürede çok yakın dost olduk. Yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmedi, aramızda hiçbir sır kalmadı.
O zaman yazdığımız gece gezmesi yazıları çok ses getirmişti. Çağlan'la mekanları paylaşırdık. Çağlan rock mekanları yazardı, ben de o günlerde moda olmuş tabiriyle tiki mekanları. Mekan sahiplerine haber vermeden gider; içer, sapıtır, eğlenir, kavga eder; her ne yaşarsak yazardık. Bir keresinde ismi lazım değil ünlü bir mekanın kapısında body guard'lardan temiz bir sopa yemiştim; onu da yazmıştım. Bir meyhanede toplu bir kavgaya karışmış onu da yazmıştık. Çağlan headbang yaparken kafasını bira bardağına çarpıp kan revan içinde kalmıştı, hastanelik olmuştu onu da yazmıştı. Bir kızla tanışırdık sonra isim vermeden o gece tüm yaşadıklarımızı bile yazmaktan geri kalmazdık.
İnsanlar bu gerçeklik duygusunu, samimiyeti seviyordu sanıyorum. Konuşur gibi yazıyorduk. Internetin olmadığı o yıllarda kullandığımız dergi dili bugünkü internet üslubuna çok yakındı. Bunda hepimizin fanzincilik geleneğinden gelme ve/veya sokak çocuğu olmasının etkisi büyüktü...

İşte o tiki mekan gezmelerine Hakan da gelirdi benimle... Kimbilir kaç mekanda kaç anımız var... Hele sabaha karşı işten çıkıp rahmetli Ceylan Çaplı'nın 2019'una gidişlerimiz dün gibi aklımda... Bir keresinde mekanda Hakan ve ben bir takım, rahmetli Uzay Heparı ve bir arkadaşı öbür takım; tek pota basket maçı yapmıştık gece vakti. Fena yenmişti Uzay ve arkadaşı bizi. İkisi de zımba gibiydi. Biz Hakan'la sarhoştuk...
Kış gelince de bu kez Talimhane'ye 19'a 20'ye giderdik. Hakan sarhoş olunca dili dolaşır "Twenty'ye gidelim" diyemezdi. "Tiventidelim" diyince ben mesajı alırdım. Hakan Öneş hemen hemen bütün gece mekanlarında tanınırdı, büyük itibar görürdü. O yıllarda birlikte ne kadar eğlendiğimizi anlatmam mümkün değil.

GO Dergisi'nden sonra kopmadık Hakan'la... Akşam Gazetesi'nin kuruluş döneminde Hakan'a gazetenin pazar ekinin yayın yönetmenliği teklif edildi. O da hemen GO ekibinden çekirdek bir kadroyu toparladı. Gazete yayınlanmadan 4-5 ay boyunca Pazarca adlı bu ek üzerinde çalıştık. Bana soracak olursanız şahane bir pazar eki oldu. Gazetenin yayınlandığı ilk pazar günü ilk sayımız piyasaya çıktı. Arkasından da bize yol verdiler :) Mehmet Ali Ilıcak ve kurmayları fazla "entel" bulmuş pazar ekimizi, aynen böyle dediler :) Kime göre entel? Mehmet Ali Ilıcak ve kurmaylarına göre entel :) Olur böyle şeyler; güldük, geçtik. O güne kadar aldığımız maaşları birleştirdik ve işsiz kaldığımız dönemde hep birlikte yedik.

Hakan'la birlikte bir sonraki durağımız Boyut Yayın Grubu oldu. O dönemde Boyut, farklı bir şirket üzerinden süreli ve çeviri yayınlar çıkarıyordu. Bu "enteresan" dergileri hafiften gizli kapalı biz çeviriyorduk. Ben, Hakan ve Demiray... Aslında çevirmiyor, "resimlerine" bakarak yeniden yazıyorduk. Hayatımda en eğlenerek çalıştığım dönemlerden biridir.
Yeri gelmişken; Boyut Yayın Grubu'ndan söz etmek isterim. Boyut, Hakan'ın ben tanışmadan önce; yani Interpress'ten önce çalıştığı şirketti. Sonradan öğrendim ki hastalığı ortaya çıkana kadar da yine Boyut'ta editörlük yapmaktaymış Hakan. Yani Boyut'la başladı, Boyut'la veda etti. Boyut'un sahibi Bülent Özükan baba adamdır. Ne zaman zora düşse destek olmuştur Hakan'a...

Derken Sportif Yayıncılık dönemimiz başladı. Bu kez eski dostumuz görsel yönetmen Hatice'nin aracılığıyla Health and Shape Dergisi'nin yazıişleri ekibi olarak Şişli'deki yeni ofisimizde çalışmaya başladık Öneş'le... Yine çok eğleniyorduk. Aslında işin en komik yanı, bizim gibi iki sokak çocuğunun, serseri mayının Health and Shape gibi bir derginin içeriğini üretiyor olmasıydı. Ama ikimiz de işine çok saygılı, profesyonel dergicilerdik. Kendi aramızda şakalaşırdık: "her türlü dergi itinayla yapılır, yeter ki işimize karışmasınlar!"

Health and Shape iyi gidiyordu. Patronlar, reklam potansiyeli olan yeni bir dergi çıkarmaya karar verdiler: "Anne ve Çocuk"... Onu da çıkarttık. Hem de pek güzel çıkarttık. Anne ve Çocuk için editör olarak yine eski GO'cu Esra Okutan katıldı aramıza. Hatice gitti yerine Gülçin geldi görsel yönetmen olarak. Reklamlarımızı dönemin ünlü mankeni Neslihan Yavuzcan alıyordu. Neslihan da çok kafa kızdır... Ofisboyumuz şahane insan Yaver'di. Yaver şimdi İstanbul'un gözde mekanlarında baş barmen olarak çalışıyor. Patronlarımız dediğim de Deniz Berdan'la Kerem Zorlu'ydu. Hiç haklarını yiyemem, çok iyi patronlardı. İşimize karışmadılar hiç, saygılıydılar. Neticeye bakıyorlardı.

Derken Hakan'la bir sürtüşmeleri oldu patronların. Hakan böyle durumlarda pek alttan almazdı. Yollar ayrılma noktasına geldi. Hakan gitsin siz kalın dediler. Dediğim gibi seviyordum Deniz Hanım ve Kerem Bey'i. Ama ne yazık ki biz ekip ruhuyla hareket eden ve bununla gurur duyan adamlardık. Esra'yla birlikte, anca beraber kanca beraber dedik ve Sportif Yayıncılık'ı geride bıraktık.

Sportif, Hakan'la aynı çatı altında çalıştığımız son işyeri oldu. Sonraki dönemde de hiç kopmadık. Yine birlikte gezdik, tozduk, dertleştik, yazılar yazdık, çapkınlık yaptık, ağladık, güldük, birbirimize koltuk çıktık. Bilardo oynadık, rakı içtik, bira içtik, maç yaptık, maç izledik...
Bir ara; Hakan'ın Ulus'ta hep oturduğu, bizim için bir mabed olan o meşhur evi kiraya verdiler. Hakan da kısa bir dönem Küçük Bebek'te bir evde kirada oturdu. Hiç unutamadığım bir evdir. Evin ortasında kocaman bir bar vardı ve ev neredeyse birebir bir tekne gibi dekore edilmişti... Hey gidi...

Rahmetli babamı da çok severdi Hakan. Baba gibi severdi. Babam da onu... Erhan Abi der başka birşey demezdi. 98'de babam aramızdan ayrıldığında kendi babası ölmüş kadar üzülmüştür... Ve dilerim şimdi orada babamı bulmuştur...

2000'lerin başında evlendiğimde düğünüme geldi Hakan... Yakın bir silah arkadaşını kaybetmiş gibi mahsundu. Yine de benim için çok sevindi, mutlu olmamı diledi... Evli olduğum dönemde sık görüşemedik Hakan'la... Telefonla konuştuk, sohbetler ettik. Boşandıktan sonra da bir gün size yazının başında söz ettiğim ve beni çok kıran o olay gerçekleşti. Hem benim hem de Hakan'ın duygusal olarak kötü bir dönemimizdi... Ama ne yazık ki o olay bizim için büyük bir kopuşun başlangıcı oldu... Bugün artık aramızda olmayan ve hayatta olduğu dönemde de arkadaşlığını çok özlediğim Hakan'la sonsuzluğa uzanacak bir ayrılığın başlangıcı...

Hakan Öneş, delikanlı adamdı. Öyle olur olmaz satmazdı insanı. Elinde 5 lirası varsa 4 lirasını sana verir, o 1 lirayla idare eder, sana da çaktırmazdı. Büyük bir gönlü, kocaman bir kalbi vardı. Sevdikleri için en önemli işini, gerekirse sevgilisini yatakta bırakır yardıma koşardı. Hakan Öneş nesli tükenmiş adamlardandı.
Biz; birkaç kırılgan adam, kimsenin kötülüğünü istemeden, kimsenin üstüne basmadan bir süre omuz omuza savaştık bu hayatla. Kafamızı kızdırdılar mı ceketimizi alıp çıktık. Birimize bir numara yaptılar mı hepimize yapılmış saydık. Nefis bir hayatımız vardı. Çünkü birbirimize inanıyorduk, güveniyorduk. Elimizde ne varsa paylaşıyor, şu iki paralık hayatla dalga geçiyorduk... Bir daha yaşamak için neler vermezdim o günleri...

O günleri bir daha yaşayamayacağız. Ben hayatımın geri kalanını Hakan'sız yaşayacağım. Ona, son bir kez sarılmamış olmamın, ben sana küsemem oğlum, gel kaldığımız yerden devam edelim diyememiş olmamın acısıyla yaşayacağım. Onunla konuşacağım rüyalarımda beni duyması için bağıracağım buradan oralara...
Ben artık Hakan'sız yaşayacağım. Bir yanım eksik...

KİM VE NE
* Kanat Atkaya/Hürriyet Gazetesi Köşe Yazarı/TRT Futbol Yorumcusu
*"...bir mıh gibi aklımda tutacağım..."/Attila İlhan (Ben Sana Mecburum)
* "Elif, Be,Te, Se..."/Hakan Öneş (Rapsodi in Blue Dergisi/Interpress/1993) Köşe Yazısı/disiplin başlık
* Çağlan Tekil/Blue Jean Dergisi Yayın Yönetmeni/Radyo Program Yapımcısı
* Demiray Oral/Taraf Gazetesi Köşe Yazarı
* Elif Key/Habertürk Gazetesi Köşe Yazarı
* Esra Okutan/ Serbest gazeteci/Kitap editörü
* Enis Tayman/Radikal Gazetesi Muhabiri-Yazarı
* Yeto (Yetvard Danzigyan)/CNBC-e Editör
* Cem Aydın/Doğuş Medya CEO

Yaşsız adamın vedası...

2011-11-10T22:59:00.001+02:00

Hakan Öneş... Neler neler paylaştık seninle... Şimdi çok acı çekiyorum ama seninle bu acıyı paylaşmam mümkün değil. Uzak düşmüştük ama bu dünyada olduğunu biliyordum en azından... Şimdi uzaklardasın; bir ihtimal bile değilsin artık... Belki bir gün o ihtimallerin bulut olduğu bir gökyüzünde yine bira içer bilardo oynarız, birbirimize yazılarımızı okur, çaktırmadan ağlarız... Yağmur olur yağarız...
Bari orada rahat et Hakan; seni hep özleyeceğim...

ne supersiniz ne de kahraman! tak'inti.....(46)

2011-10-07T04:44:00.000+03:00

Süpermen’in aslında insanüstü bir canlı olarak adında “insan” göndermesi olması başlı başına bir çelişki; Süperadam! Yani, önce adamsın Süpermen… Ama süpersin. Bir kere uçuyorsun. Çağırdığımızda nerede olsan duyuyor, yardıma koşuyorsun. Aslında sadece insan olsan; böyle her çağırdığımızda yardıma koşan, insanın iyiliğinden başka bir şey düşünmeyen; karşılıksız iyilik eden sıradan bir adam olsan bu kadar sevilmezdin diğer insanlar tarafından. Enayi derlerdi sana. “Ensesine vur lokmasını al” derlerdi, şapşal derlerdi; en iyi ihtimalle de saf…

Sen de gayet iyi biliyorsun ki, ne kadar iyi yürekli bir kahraman olsan da sevilme nedenin bu değil. Süper olduğun için seviyorlar seni. Onlardan daha güçlü olduğun için “iyi geçinelim” diyorlar, “neme lazım; yarın tersine denk gelir; biz de sakata gelmeyelim” diyorlar. Aslında senden korkuyorlar. Hele bir kriptonitsiz kal, elden ayaktan düş; bak nasıl muamele ediyor bu insanoğlu sana…

Quentin Tarantino; Kill Bill’in bir sahnesinde Bill karakterini Süpermen üzerine konuşturur. Bill, tam karşısında oturan; delice aşık olduğu ve aşık olduğu için onu güçsüz, aciz bırakmış Beatrix Kiddo’yu az sonra yok etmeyi tasarlarken anlatır…

Süper kahraman mitolojisine göre bir süper kahraman ve bir alt kimlik vardır. Batman aslında Bruce Wayne, Örümcek Adam aslında Peter Parker'dır. O karakter sabah uyandığında Peter Parker'dır. Örümcek olmak için bir kostüm giyer. İşte Süpermen bu noktada diğerlerinden ayrılır. Çünkü Süpermen, Süpermen olarak doğmuştur. Üzerindeki büyük "S" harfli kıyafeti, Kent ailesi onu bir bebek olarak bulduğunda içinde sarılı olduğu battaniyedir. Clark Kent'in kıyafetleri ise - gözlükleri, takım elbisesi - asıl kostümdür. Süpermen'in aramıza karışabilmek için giydiği kostümdür. ‘Clark Kent’, Süpermen'in gözlerindeki ‘insan’ yansımasıdır. Peki Clark Kent'in özellikleri neler? O güçsüz... Kendinden emin değil... Korkak... Clark Kent, Süpermen'in gözünden insanlığın bir eleştirisidir…

Süper olmak… Kimin kimi süper gördüğüne göre değişir. Çıkarcı, içten pazarlıklı, kendinden zayıfları hakir gören, kendi gibi olmayanları yargılayan, insanı insan olduğu için sevme mertebesine gelmemiş insanoğlu için “süper” itaat edilmesi gereken bir şeydir. Birinden ne kadar korkuyorsa onu o kadar yüceltir. Biri kendisinden ne kadar zayıfsa o kadar ezer. İnsan özü itibariyle hiç “süper” bir şey değildir. Bu yüzden kanunlar, yönetmelikler, anayasalar, dinler vardır. İnsanı insandan korumak gerekir. Süper kahramanlar kanunun gücü yetmediği yerde devreye girer. Adaleti sağlar, zayıfı korur. Süper kahramanların dini, ırkı yoktur. Çünkü süper kahraman insanüstü olmak durumunda kalmıştır insanın acizliği ve nefreti karşısında.

Bilinçaltınızdaki en “süper” imge Tanrı’dır. Yobazlar korkar Tanrı’dan; yaratılanı yaratandan ötürü sevdiğiniz gün ancak siz de yaratıcının bir parçası olursunuz. Clark Kent gider, Süpermen gelir. Ama bu ezbere okunan bir dua değildir; süper mesai ister.

Kendini insanlığın mutluluğuna adamış Kriptonlu Süpermen ve iyi yürekli E.T.’den sonra gelen uzaylıların iyi olanına denk geldiniz mi hiç? Hep dünyayı ele geçirmeye çalışırlar, savaşçıdırlar, yok ederler. Uzaylıya, yani diğer bir deyişle insanüstü olarak tasavvur edilen canlılara karşı duyulan korkunun temelinde insanın yetersizliği vardır. İnsan ne olursa olsun yaşamaya, güçü yetiyorsa yaşamak için öldürmeye kodlanmış zavallı bir yaratıktır. Bu nedenle süper de olamaz, kahraman da…

Ya biz Türkler… Neden tam manasıyla Türk süper kahraman yok, hiç düşündünüz mü? Kara Murat, Karaoğlan, Battal Gazi, Malkoçoğlu, Tarkan; hatta Dünyayı Kurtaran Adam… Hepsi insandır, hepsi ölümlüdür. Daha kötüsü hepsi savaşçıdır. İnsanüstüymüş gibi gösterilen kimi özelliklerine; mesela bir zıplayışta surların üstüne konmalarına, bir kılıç darbesiyle 20 Bizans askerini yere sermelerine güler geçeriz; çünkü onlar insandır. Biliriz ki bir insan bunu yapamaz. Ama milletçe kahramanızdır hepimiz. Bu nedenle tarihimizde yaptığımız hatalarla yüzleşemez, gerçek kahramanlarımıza da sahip çıkamayız. Bize, uygarlığın kralını getirse uzaylı kafasına taş atarız. Ama daha mutlu bir ülkede yaşamak için taşın altına elimizi sokmak yerine biri gelsin bizi kurtarsın isteriz. Bir süper kahraman!

Tıpkı cennet ve cehennem gibi süper kahraman da bu dünyadadır evet! Ama onurludur, sözünün eridir, dürüsttür, yardımseverdir, ilkelidir, gücün karşısında eğilip bükülmez, zayıfın üstüne basıp geçmez, doğru bildiğinden şaşmaz, savaşmaz, öldürmez… Her sabah kalkar; aynaya bakar ve gördüğü yüze tükürmeyi göze almak yerine kaybetmeyi tercih eder ve işte o zaman insan olur. Süper olur!

Kafadan konular

2011-09-02T05:18:00.005+03:00

Teoman'ın Babylon Aya Yorgi'de son Türkiye konseri vardı bu gece... Baya tribüt gibi olmuş. Ben yoktum. Gazeteler "Teo n'olur müziği bırakma, bu bir başlangıç olsun" gibisinden haberler geçtiler kendi internet sitelerine... Ya, ben anlamıyorum bu işi; sonunda fatura yine Teo'ya kesilecek; "madem bırakıyorsun, adam gibi bırak git işte medyayı aldın yanına popülist mopülist" diyecekler...
Oysa, bin yıldır Teo'nun temel sorunu bu. Samimi olduğundan şüphe eden varsa ben o kişinin samimiyetinden şüphe ederim de; samimiyet de öyle saldım çayıra mevlam kayıra bir his değil işte maalesef... Kim o sahneye çıkıp, o ilgiyi görünce coşmaz ki? Peki kim, Teo ilgiden coştukça, bir boşluk buldum buradan çakayım demez? Ben demem, ama diyecek olan çok...

Yalçın Çınar... Babamın; çok eski yıllardan, Bab-ı Ali yıllarından, Cağaloğlu'ndan silah arkadaşı... Silah? Adam öldürmeyen cinsten. Gazeteciliğin gazetecilik olduğu yıllardan, bir haber fotoğrafının ajans işi olmadığı yıllardan kalan temiz bir isim zihnimde; Yalçın Çınar... Kanser belasına yenik düştü, dün uğurladık. Babam orda ilgilenir kendisiyle diye tahmin ediyorum. Tek sıkıntım görememiştim uzun zamandır, babama bir selam yollayamadım vesilesiyle... Milliyet koridorlarında büyümüş biri olarak Yalçın Ağabey gibi birini kaybetmek nedir bilirim Türk basını açısından (medyası değil basını)...

Sertab Erener bizim gazeteye verdiği röportajda demiş ki "Fazıl Say, doğumgünü için çağırdığında yaptığı gibi telefon açıp, yüzüme söyleseydi söyleyeceğini keşke; Twitter'dan şakımasaydı". Haklı Sertab! Hikayeyi biliyorsunuz. Somali'ye AKP ile gittiği için eleştirdi Mösyö Say, Sertab'ı...
Partizanlıktır dedi, bakın bana CHP'den teklif geldi bana partizan demesinler diye onu da reddettim dedi. Ama hala gitmedin oraya? Bu saldırganlık beni sıkıyor artık. Gitmen de gerekmiyor zaten. Ama oturduğun yerden saldır; kafanı toplamadan, kıçını kaldıramadan saldıroğlusaldır... Hic gerek yok bunlara... Sen yaz usta... Bin diyezlere bemollere, uç git; biz anlarız. Politik olmak için, tepkini göstermek için ne hacet çirkinleşmeye...

Ahmet Hakan, Şahan'a "durum komedisisin kendine gel" demiş, Şahan da "sen sincapsın Ahmet, seni anime edeceğim, ele güne rezil edeceğim, yeni filmimde sincap rolü vereceğim" demiş. İki "ters kompleks" bir köprüde karşılaşmış... Ahmet Hakan, Cem Yılmaz ligini belirlemek ister, "ben o ligteyim" demek ister. Öbürü Bentley'ini park edecek yer bulamamış çünkü sitede oturuyor o kadar paranın içinde... Sadece 1 araba parkına izin varmış. Çok arabası var, gerisini sokağa park etmek zorunda kalıyormuş. Sitede oturmak, ama lüks sitede oturmak önemli Şahan için. Ahmet Hakan için de, "Cem Yılmaz daha iyi" demek önemli. Herkes kendini bir şekilde belirliyor. Cem, bize fazla bu arada. Nal toplamak da bu arkadaşlara düşüyor.

Ben Doktorlar dizisinin çılgın tekrarları devam etsin istiyorum. İlk yayınlar sırasında bu kadar sevmemiştim. Günde 8 saat Doktorlar seyrettim, Toraks BT falan, kardiyovasküler bişey bişey hepsini öğrendim. Twitter'daki etkin arkadaşlar gibi dalga da geçmiyorum. Grey's Anatomy'den sıkılıyordum bunu böyle hep seyrediyorum, terapik bişey... @CuneytTurel başhekimse ben izlerim arkadaş :) Günde 8 tekrara rağmen AB'de, Türkiye genelinde ilk 10'da Doktorlar... Memleket doktora meraklı, ister gerçek ister yalan olsun; yeter ki doktor olsun :)

Facebook futursuzca siliyor grupları. Benim PopVirus grubumu sildiler, cengaverce saldırdık, geri geldi. Ama pek yakında yeni formata geçiyorlar. Grupları tutacaklar ama üyeleri silecekler. Eğer önemliyse sizin için o grup, derhal Fan Page'e geçirin şimdiden.

Bloomberg'de Kelime Oyunu yerine o tuhaf yarışma geldi diye çok mutsuzum. Yeni format, soru kalıpları, yaklaşım pek kötü... Oysa Kelime Oyunu, içinde zeka barındıran, mizah barındıran, ulan bu memlekette kelimelerle doğru ilişki kuran insanlar da varmış diye düşündüren bir yarışmaydı. Format yaratıcısı, Türkçe dostu İhsan Bey de hiç mutlu görünmüyor sunarken...

Lady Gaga, "Amy Winehouse'un hayatı filme çekilecekse başrolü ben oynamalıyım" demiş. Amy yattığı yerden kalksa bi saç saça girse ya bunlar... Şimdi Amy adına konuşmayayım ben... :)

8-12 Eylül arası Bodrum Karnavalı var. Son gün Mazhar Fuat Özkan çıkacak. Gitmeyi düşünüyorum. Bir keresinde Özkan Uğur abimizle bir muhabbet sırasında bana dedi ki kendisi: "Mor ve Ötesi öyle anti emperyalist takılıyo arkasında büyük sponsorlar falan var". Ben de dedim ki cevaben, "e siz de kendinize emefö diyorsunuz, bi sürü reklamda oynuyorsunuz", cok bozuldu. Bozulacak bisey yok. Din kardeşiyiz birbirimizi yemeyelim :) Mazhar Fuat Özkan'ın hastasıyız. Hepimize geçmiş olsun.

Fida Film, TNT için Hababam Sınıfı'nı dizi yapmış. Yeni yayın döneminde yayınlanacak. Felsefeci Akil Hoca'yı (Akil Öztuna) Nihat Doğan, Bedenci Badi Ekrem'i (Şener Şen) Yılmaz Morgül oynayacakmış.
Felsefe bugün Türkiye'de; Nihat Doğan'ın oradan buradan arakladığı özlü sözler, beden eğitimi de işte Yılmaz Morgül'ün ağlamaklı kırıtması...
Rıfat Ilgaz'ın İnek Şaban'ı, çalışkandı belki. Kemal Sunal'ın çizdiği Şaban karakteri gibi değildi. Ancak yönetmen olarak ne Ertem Eğilmez, ne Kartal Tibet böyle bir küstahlığa cüret etti... Fida Film, sana bişey demiyorum. Hababam, güm güm güm diyorum sadece...

* Daha çok konu var aslında ama şimdilik burada kesiyorum. Uykum geldi.

Uçuyoruz ne güzel, kamikaze...

2011-08-24T02:19:00.009+03:00

Melike'ye yazdığım yazının üzerinden bir asır geçmiş gibi... Aslına bakarsanız buradan kız olan arkadaşlarını evlendiren adamın ağıtı gibi yazılar da yazmak istemiyorum ama Melike'nin hemen arkasından yine cancaazim bi kiz arkadaşım evlendi.
Durum, arkadan gelmesiyle ilgili değil. Ama ben mecburen bunu açıklamak durumunda kaldım.

Düğününe gidemedim. Diyeceksiniz ki, madem canın ciğerin niye gitmedin? Ben galiba yaşlanıyorum. Melike'nin düğününden dönerken de Beşiktaş'ta indim Cihangir diye, sonra yiğitliğe bok sürdürmemek için; tamam burası tamam dedim. :)

Reyhan....
"Kamikaze" diye bi şarkı yapmıştı Nil (Karaibrahimgil)... Biz o şarkıyı Baykuş'un Baykuş olduğu yıllarda marş bellemiştik. Yonca Evcimik'in "abone" şarkısına yaptığı gibi kimi jestler eklemiştik şarkıya... Hohoyt :)
Mesela "uçuyoruz ne güzel yekpare" ise laf, ben Reyhan'a bakardım; o anlardı.... (negzel)
Sanki onca kalabalık içinde bi tek ikimiz uçabiliyormuşuz gibi bi aşk vardı aramızda.... Bildiğiniz aşk değil. Keşke öylesini bilseniz.... (bu baska bi tartısma konusu)
Neler neler konuştuk... Bütün dünya küçüldü; birbirimize yekpare aşklar diledik. Hiç kanka manka muhabbeti yapmadık. Ama iki dost kaybolduk işte kimi cıvıkların arasında, kamikaze... (ölmedik ama)

Yemekler yedik, kızdık, sevindik, koltuk çıktık, birbirimizi kızdırdık... (çok da kızmadık)
Yollar yürüdük, resimler çektirdik. Ama hiç eksilmedi sevgi, nedense.... Nedensesi ikimizin arası, sizin sevdiğiniz bir arkadaşınıza ne kadar sevginiz var ki? İşte o ne kadarsa ondan fazlaydı... (matematik)

Reyhan, dağlar kızı şakasına sığınmadan, nil karabibikligilin reklamcı kafasıyla sığıştığı çok powerpoint'ten, pek bağımsız bir özgür kız çocuğuydu... Özgürlük, dünyanın dötüne koymak değildir. Nerde işte bir soluk alacaksan orda durabiliyorsan, o kadar özgürsündür diye düşündürtmüştür bana... Reyhan düşündürtmüştür, dürtmüştür... (facebook'tan bile önce)

Bi de çok yetenekli... Sanatçı bir karakter. Maalesef alla baba ona bi vicdan koyup öyle yollamis bu dünyaya... Yaşadığı tüm sıkıntılar hep o vicdandan ötürü... (aman n'olur onu hep sakla)

Bizim kız, evet şimdi şakasını yapıyorum; dağlar kızını da everdim. Hem de sevdiği adamla...
Demin de söyledim, bu herif kız olan arkadaşları evlendikçe bu platformdan ağıt yakacak sanmayın.
Bilakis size örnek olmaya çalışıyorum. (yalan bu kendime faydam yok)
Zaten pek bekar olanı da kalmadı. Adam olun ulen diycem ama hic umudum yok... Reyhan, bi el at da anlasınlar... Seni çok seviyorum. (mukabele et)

Düğüne niye gidemedim? Kıyafet bile aldım ona özel... Bi de DJ'lik yapacaktım, Kamikaze çalacaktım...
Ne oldu... Deftere 16 yazmışım, meğer 6'ymış...
Nası bi parantez açsak...

Seda Sayan 86

2011-07-15T17:18:00.000+03:00

Daha önce bir yazımda uzun uzun anlatmıştım... Ben mesleğe küçük yaşta Hey Dergisi'nde başladım. Kanat (Atkaya), Afşin (Akın), İbrahim (Seten), Hulusi Tunca, Ramiz Dağlı, Erdal Gökkaya, Muzaffer Kantarcıoğlu... O yılların efsane bir ekibiydik. Yıllardan 1986, ben henüz on üç yaşındayım. Abilerden, ablalardan çok şey öğreniyorum. Azıcık ofisboy azıcık çevirmenim, azıcık gazeteci olma sevdalısıyım.
Günlerden bir gün, kardeş dergi Müzik Magazin'e röportaj için Seda Sayan geldi. Seda Sayan o yıllarda 20 li yaşlarında, tırmalıyor.
Milliyet Dergi Grubu'nun fotoğraf başkanı Muzaffer Abi dedi ki bugün asistanımsın, gel stüdyoya inelim. İndik. En alt kat. Seda Sayan çekimi... Bir kanka olduk ki Seda Ablam'la sormayın :) Beni çok sevdi, ben de onu sevdim. Ahan da bu da delili... Şimdi bir araya gelince öyle konuşamıyoruz şerefsizim :)))

Kutlu konser haftası...

2011-07-11T13:25:00.002+03:00

18’inci İstanbul Caz Festivali’nin en önemli konserlerinden biriydi ‘Tribute To Miles’. Şaka gibi; 20 yıl olmuş Miles Davis uçup gideli. Ben 1988’deki açıkhava konserini izlemiş şanslı bir adamım. Bu turnenin fikir babası Marcus Miller aynen şöyle dedi: “Bu Miles şarkılarına adanmış bir turne değildir. Ruhuna adanmıştır; Miles’ın hayatı film olsaydı soundtrack’i böyle olurdu...” Turnenin ilk konseriydi. Shorter, Miller ve Hancock için de büyülü anlardı. Bir ara öyle bir ruh haline girdik ki; Miles sahneye çıksa şaşırmayacaktık. Üstadın bildik şarkılarını bekleyenler hayal kırıklığına uğradı belki. ‘Tutu’yu, ‘So What’ı, ‘Time After Time’ı azar azar hissiyatımıza eklediler.

* Cuma günü TT Arena’daki Bon Jovi konseri Türkiye’deki en iyi stadyum konserlerindendi. 35 bini aşkın biletli izleyici hayatının en güzel deneyimlerinden birini yaşadı. Geçen ay turnenin Zagreb ayağını izlemiş, “Darısı İstanbul’un başına” demiştim. Zagreb solda sıfır kaldı. Bildiğim kadarıyla resmi bilet satışıyla da U2 ve Metallica’yı geride bıraktı.

* TT Arena’nın İstanbul’un en güzel stadyumu olduğuna karar verdim. Mimarisi itibariyla sesi sahada toplayan akustik; duygu seline ivme kattı. Bir grup Galatasaraylı yeni sezonda kombine almaya konserde karar verdi. Bon Jovi’ye hediye edilen Galatasaray atkısı yuhalandı. Ayıp oldu. Fenerbahçeli Bon Jovi severlerin mevcut koşullar nedeniyle oluşan hassasiyetine veriyorum.

* Bon Jovi’ye alanın önündeki ‘Diamond Ring’ bölümünden bir hayranın fırlattığı Türk Milli Takımı forması statta coşku yarattı. Jon birkaç şarkıyı formayla söyledi. Her konserde böyle bir şey yapıyor sanmayın. Tamamen spontane. Bon Jovi’nin İstanbul izleyicisinden etkilendiğine ve kısa zamanda yeniden geleceğine emin olun. (Tıpkı Metallica gibi.)

* Konser yaklaşırken bir bankanın müşterilerine uygulanan yüzde 30’luk indirim, akabinde internet indirim sitelerinde yapılan yüzde 50’lik indirim tepki gördü. Buradaki hassas nokta şu; bu olaylar Türkiye’de gelişmesini arzu ettiğimiz ‘ön satış’ın köküne turp suyu sıkıyor. Yoksa indirimde, kampanyada sorun yok. Yeter ki en baştan karar verilsin.

* Konserin ön gruplarından Şebnem Ferah annesini kaybetti ve performansını iptal etti. Bon Jovi, sahneden Şebo’ya destek oldu. Redd; gazeteci Ahmet Şık ve Nedim Şener’in maketlerini sahneye taşıyarak sanatçı duruşunun altını çizdi.

Bon Jovi mutluydu. Organizasyonu da hiç üzmediler, zerre kapris yapmadılar. Buna rağmen 20 dakika kısa tuttular performansı. Sebep Jon’un geçirdiği diz ameliyatı sonrası ilk konser olması ve 50’lik delikanlının biraz yorulması.

* TT Arena’nın içki ruhsatı olmaması nedeniyle alkollü içki satışı yoktu. Geçici ruhsat alınabilirdi belki ama yetişmedi. Bunu fırsat bilen işportacılar 10 liradan bira sattı dışarıda. Dışarıda içenler içeri girip, kutusundan alkolsüz olduğu belli olmayan biraları hüpleterek sarhoş olduk sandılar. Ki keza o da 10 liraydı.

* Konsere metroyla gitmek ayrıcalıkmış. Direkt stadyuma giriyor metro. Başka bir ülke, başka bir şehir gibi. Maçlarda da büyük konfor. Ancak dönüşte oluşan yığılma metro trafiğini etkiliyor.

* TT Arena’nın proje ortaklarından biri AEG Live. Uluslararası bir etkinlik organizasyon şirketi. TT Arena, diğer stadyumlarımızdan farklı olarak bir ‘konser alanı’ olarak da tasarlandı. Bu nedenle daha birçok güzel konser izleyeceğiz.

* Siz bu yazıyı okurken Küçükçiftlik Park’taki Judas Priest-Whitesnake konseri de bitmiş olacak. 7-8 bin kişilik bilet satışı oldu. Judas Priest’in veda konseri.

* Organizatör firma Purple Concerts’in yeni hedefi Coldplay, Red Hot Chili Peppers, Radiohead, Kiss ve AC/DC’yi getirmek. AC/DC, 2013’te olacak gibi görünüyor.

* Önümüz Rock’n Coke. Motörhead dinlemek asıl hedefimiz. Bu arada Rock’n Coke’un bu yıl Sonisphere’e katılan Iron Maiden’a iki katı teklif verdiği, ancak ihalenin Purple Concerts’te kaldığı bilgisi de kulağımıza gelenler arasında. Bendeniz Rock’n Coke’un bir ‘heavy metal sahnesi’ne ihtiyacı olduğuna şiddetle inanıyorum.

BU YAZI 11.07.2011 TARİHİNDE MİLLİYET CADDE'DE YAYINLANMIŞTIR.

You may kiss the bride...

2011-07-04T18:04:00.002+03:00

Arkadaş nedir? Arkanı kollar arkadaş. Oradan gelir adı...
Zırvalarsın, saçmalarsın; kolundan tutar. Yüzüne vurmaz, senin için üzülür. Derdine derman olmak ister arkadaş.
Arkadaşa ne kadar verirsen o kadar alırsın, duygusal alışveriştir arkadaş...
Bizim memlekette kızla erkeğin arkadaşlığına pek inanmazlar. Aklı uçkurunda oldukları için herhalde... Uçkur meselesi mühim meseledir, kafalar karışabilir. Hem kız hem güzel eninde sonunda erkeksindir, kadınsındır; ateşle barut hesabı... Ama Allah baba akıl fikiri bunun için vermedi mi? Nasıl sevecegine karar ver, uçkurunun peşinden gitme diye beyin koymadı mı kafatasının içine...
Ben çok karıştırmışımdır iyi kız arkadaşlarıma duyduğum hisle aşkı birbirine... Çünkü aslen aşkta da arkadaşlık olsun isterim. Ama sonra hemen toparlamışımdır. Erkek adamın "kız" arkadaşları olmalıdır. O büyük erkek geyiklerinden kurtulmalıdır erkek soyu. Yoksa incelemez, adam olamaz.
Kadınlardan, hele hele arkadaşın olan kadınlardan öğrenecek çok şey vardır.
Şu hayatımdaki en yakın kız arkadaşlarımdan birini dün everdim.
Mutluydu, şaşkındı. Karakartal'dı soyadı, Güler oldu. Kendisine hep gülmesini diledim. Geniş zamanlarda...
İki küçük çocukken Heidi'yi seyredermişiz birbirimizden bağımsız. O Peter'ini ararmış, ben Heidi'mi... Bulduk birbirimizi. Buradan itiraf etmek isterim, tuvalete kaçtım ağladığımı göstermemek için. Ömür boyu mutlu olmasını dilerim Heidi'min.
Başa dönecek olursak... Her erkeğe bir Heidi kampanyası. Kendilerini böyle uzaylı gibi "erkek" olarak görmek yerine biraz incelsin erkek arkadaşlar. Kimse eşcinsel demez merak etmesinler, eşcinsel arkadaşları da olsun, onları da anlasınlar; "adam" olsunlar.
En iyi arkadaşım evlendi. Beni, ben uzun süre aramayınca gözleri dolarak özleyen; benle bütün sırlarını paylaşan "kız" arkadaşım evlendi. Biraz yalnızlık hissi var, evet. Ama o kadar mutluyum ki...

Güzel çocuk Şebo...

2011-07-03T13:35:00.008+03:00

Volvox zamanından beri tanışırız Şebnem'le...
Volvox konserleri, Kemancı ve Sis'teki performanslar; hiçbirini kaçırmazdık Çağlan'la (Tekil) birlikte... Sonra Engin Yörükoğlu'nun Jazz Stop'una gidilir, sabaha kadar devam edilir; sonra bir çorba belki... (Engin Abi'nin de ruhu şad olsun!)
Doksanlar bizim için rakınrol yıllardı. Beyoğlu'nun en güzel zamanıydı 90'ların ilk yarısı. Cebimizde üç kuruş parayla sabaha kadar eğlenirdik. Paramız bitince Zeki Abi, Nikki ya da Güneş ısmarlardı nasıl olsa. Kemancı evimiz gibiydi zaten.
Önce Özlem'in albümü çıktı; arkasından da Şebo'nun... İlk albümü Sezen Aksu'nun şirketi çıkarmıştı yanlış hatırlamıyorsam. Bir gün Şebnem ilk şarkısı "Vazgeçtim Dünyadan"ı getirdi Kemancı'ya. Kemancı çaldı ilk kez...
Biz de Şebnem'le birlikte dinledik. Kulaklarıma inanamamıştım. Demek böyle bir sound olabiliyormuş dedik Çağlan'la. Şebnem'in çok büyük işler yapacağını zaten biliyorduk ama o gün emin olduk.
Şebnem bu albümü yaparken; Teoman'la, Mavi Sakal'la birlikte Türkçe rock'ın önemli bir miladına öncülük ettiğini, birçok müzisyene yol açacağını biliyor muydu o zamanlar? Ben tahmin ediyordum. Öyle de oldu... İyi ki de oldu.
Şebnem, o gün bugün prensiplerinden ve tarzından hiç ödün vermeden inandığı müziği yapıyor. Çok seveni var. Onu örnek alan binlerce Şeboist var. Konserlerinde "Şebnem sen bir meleksin" yazılı pankartlar kaldırıyorlar.

Memleketin en özel seslerinden, en yetenekli bestecilerinden biri bugün Şebnem. Her zaman gülümser, her zaman sıcakkanlı ve mütevazıdır. Hepsinden önemlisi iyi dosttur.
Bir yandan müzik kariyeri en tepeye doğru tırmanırken kendi hayatında büyük acılar çekti Şebnem. Ailesine çok düşkündür. Büyük depremde babasını kaybetti. Kız kardeşi genç yaşta aramızdan ayrıldı. (Bugün adlı şarkısını kız kardeşine yazmıştır). En son, önceki gün biricik annesini de kalp krizi sonucu yitirdi Şebo. Şimdi ablasıyla birlikte sırt sırta verip bu acıya katlanacaklar. Gerçekten çok üzgünüm. Şebo'ya sabır ve güç diliyorum. Tüm sevdiklerimiz, yitirdiklerimiz o güzel şarkıların bir yerinde yaşıyorlar.
Yukarda sizinle bir gazete kupürü paylaştım. Özel arşivden...Yıllardan 1977. Hürriyet Kelebek "Türkiye'nin En Güzel Çocukları" Yarışması yapıyor ve finalistlerin resimlerini yayınlıyor. İkinci sıra üçüncü sütundaki güzele dikkat! Yalovalı Şebnem Ferah, henüz 5 yaşında. O güzellik hep baki kaldı galiba...
Seni seviyoruz Şebo... Annen, baban ve kardeşin de bizi izliyorlar.
Yazıyı ikinci kez okurken fonda bu şarkıyı çalmanız dileğiyle... Eski

Çocuk gibi çocuk olmak

2011-06-20T01:59:00.002+03:00

Şu anda Muhabbet Krali'nda çocuklar oyunsuz kaldığinda başımıza neler geler gelebilir o konuşuluyor.
Mesela cep telefonları olmayaydı, internet bilmeyelerdi.....
Tahtadan atları olsaydı?
Bisikletleri Pinokyo olaydı? İlkellik mi? Yoksa çocuk kadar saf,temiz birşey mi.?.. Şimdi bir şey "varsa", onu alamazsın çocuğun elinden.Ipad'i goren çocuk elinden bırakır mı? Keza Iphone'u, Playsation'u.... Siz olsaydınız bırakır mıydınız, çocukken? Ama sanki, elimizdekilerle yetinmek daha iyiydi. Oyun Treni'ye, Tontonlarla ponponlarla, Uykudan Önce'yle, bi sürü güzel masalla... Sonra "saat 10 yatağa kon"la, hafta sonları İstiklal Marşı'nı bekleyecek kadar ayakta kalma lüksüyle... Enturabirkiüçle, yağ satarım bal satarımla....Beyaz Gölge meşhur olunca yaşadığımız basketçi olma heyecanıyla....Carver Lisesi'nde Koç Reeves'i izlerken, Coolidge'e Salami'ye özenirken, cuma günleri diziyi izlerken Çokoprens yerken....
Tek pota ya da minyatür kale maçlarda, dokuz aylıklarda... Sadece topun var diye maça dahil olduğun anlarda.... Çocuk gibi çocuk olabildiğinde... İnsan gibi insan, adam gibi adam bir çocuk olman için gerekleri yaparken ananla baban...

Bu yazdıklarımı hiç anlamayacak bir kitle var ona da ayrıca üzülüyorum.Sadece benim yaşadıklarımı yaşamadıklarımı için...
Parka çıkıp oynamadıkları , tahteravalliye binmedikleri için, salıncaktan düşmedikleri için, düşünce beyin travması korkusuyla hastaneye götürüldükleri için.
Çocuk gibi yaşamak çok önemli.... Çocuklarımızı yaşatamıyoruz. Her şey bunun için.

RTE'nin elinde takyildiz tesbihi...

2011-06-13T14:48:00.003+03:00

Ben aslında her şeyi çok önemsiyorum. İçimden bir adaya gitmek geliyor. Sanki doğanın kopan bir bağlantısıdır ada... Kendinden kaçmak için iyi bir fırsattır. Öte yandan yer altından bağlıdır karaya. Koptum sanırsın, yalandır.
Memleketini sevmek iyi birşeydir. Çoğunluk, bildiğiniz fikirleriyle küçük hayatını sürdürürken, sen ayrıntılara takılırsın. Yok; aman memleket elden gidiyor derdinde değilim. Ama dostluk ve kardeşlik mesajlarını da yemeyen biriyim. Bu arkadaşların inandığı değerler itibariyle "iç"lerinden geleni yaptığına inanıyorum. O nedenle "hidden agenda"ya hiç gerek yok. Artık bildiğiniz ajanda, her şey ortada. Dahasını da göreceksiniz.
Eğer islami esaslara göre heykel put olmayaydı, belki ucube demezdi. Bu tamamen içindeki estetikle ilgili.
Öte yandan, bu bir hizmet yarışıdır belki. Hizmet duble yoldur, kent hastanesidir, bir sürü şeydir. Ama senin halkın rüşvet yiyen bir halk olmak yerine sana saygı duysun; mesela okuduğun bir kitaptan söz et halkına siz de okuyun de...İster esirgeyen bağışlayan Allah''ın adıyla, ister gündelik tavsiye... Hizmet odur. Ayrıksı ot konuşmaları bunlar, kimsenin derdi o değil.
O halkın, çocukları olacak. Belki senin temenni ettiğin gibi 3 tane... Onlardan biri bir gün eylemde seni eleştirirse yanağından makas alacak cesaretin var mı? Ne kadar güveniyorsun kendine...
Saldım çayıra mevlam kayıra olmasın, sen iki kişiden biri beni seçti diye ego denizlerinde boğulma, iki kişiden biri kitap okursa sevin amacın o olsun. Büyük şairdir ama, arada Necip Fazıl dışında bir şeyler de oku; Nazım'ı politikana araç etme; Yazan insanlar senin seçim konuşmana göre şekillenmez; sana şekil vermelerine izin ver. Bana memleketimi seviyorum deme. Sen seni sevenleri seviyorsun, biat ederleri seviyorsun. Seni sevmeyenleri anladığın gün gel konuşalım.

internet senin neyine

2011-05-11T04:21:00.001+03:00

Seçimler yaklaşırken büyük meydanlarda uzun konuşmalar, otobüslerin üzerine konan kolonlardan bangır bangır propaganda yapmalar, yeri göğü parti bayraklarıyla süslemeler... Hep aynı, değişen bir şey yok.
Ne değişecek değil mi? Dünya değişirken yöntemler aynı kalabilir mi? Kalır sanıyorlar... Zihniyet...
Var olan propaganda yöntemlerinin bir anda değişmesini bekleyemeyiz. Beklesek mi?
Seçim otobüslerinin mahalle mahalle dolaşıp gürültü yapmasından, o parti bayraklarının yarattığı kirlilikten, seçim meydanlarında uzun konuşmalar dinlemekten de şikâyetçi değiliz diyelim. Yok şikayetçiyiz, yalan söylemeyeyim. Şikayetçiyiz değil mi?
Ama hiçbir partinin interneti, özellikle de sosyal medyayı etkin kullanamadığı ortada.
Erişim engellemelerini, yasaklı kelimeleri, filtreleri, çeşit çeşit bağlantı paketlerini tartışırken bunu da tartışalım istedim.
İnternette güçlü bir seçim kampanyası yürütmenin öneminin, özellikle sosyal medyayı doğru kullanarak neler yapılabileceğinin hâlâ farkında değil mi acaba bizim siyasiler?
Otobüslerle, meydan konuşmalarıyla, bayraklarla; hatta televizyonla bile ulaşmalarının mümkün olmadığı bir seçmen kitlesine; hatta belki ilk kez oy kullanacak bir seçmen kitlesine en
doğru dokunuş biçiminin internet olduğunu hâlâ anlayamadılar mı?
Siyasilerin kişisel twitter hesaplarından, parti örgütlerinin, gençlik kollarının twitter ve facebook’taki varlıklarından, partilerin resmi web sitelerinden söz etmiyorum.
Bir partinin, internet üzerinde bütünlüklü ve stratejik bir seçim kampanyası yürütmesinden bahsediyorum. Demek daha oralara gelmedik. Nereye geldik? Siz bi bakın bakalım nereye gelmişiz...

Bir ömürlük korku

2011-05-11T03:42:00.001+03:00

46'nın son sayısında yayınlanan yazım....

Çok karanlık burası, ıssız ama huzurlu… Karnım tok. Ara sıra olduğum yerde dönüyorum. O zaman bazı sesler duyuyorum. Uzaklardan, belli belirsiz sesler. Sanki birileri benden söz ediyor gibi. Çok güzel bir şarkı gibi…

Bazen de içinde saklandığım bu evin duvarlarına birileri dokunuyor sanki. Birileri kulağını dayayıp evimin duvarlarına beni dinliyor gibi. Benden bir ses duymak istiyorlar gibi…

Bir gün… Sanıyorum o gün bu gün… Artık burada kalamayacağımı anlıyorum. Sanki gizli bir güç beni buradan çıkmaya zorluyor. İtiyorlar beni, tutunamıyorum. Dışarıdan gelen sesleri daha iyi duyuyorum artık… Bir kadın sesi, acı çekiyor gibi. Yok, acı çekmiyor, bana kavuşmak istiyor gibi.

Birden her taraftan sular akmaya başlıyor üzerime. Bir el uzanıyor bana doğru; kafamdan tutup çekiyor. Bırakın beni, geri dönmek istiyorum. Bacaklarımdan tutup baş aşağı sarkıtıyorlar. Vuruyorlar. Canım acıyor, ağlıyorum.

Korkuyorum, çok korkuyorum. Sonra çok güzel kokan bir kadının koynuna yatırıyorlar beni. Başımı boynuna dayayıp uykuya dalıyorum…

******

Bugün beni evden gönderiyorlar. “Artık büyüdün” diyorlar. Hiçbir yere gitmek istemiyorum ben. Burada mutluyum. Bir sürü arkadaşım olacakmış gittiğim yerde. Yeni şeyler öğrenecekmişim.

Elimden tutup bir yere götürüyorlar. Çok kalabalık… Kim bilir neler gelecek başıma burada tek başıma…

Vedalaşıyorlar. Gitmeyin! El sallıyorlar. Onlar da üzgün sanki.

Bir odaya doluyoruz. Bir kadın geliyor. “Bu sınıf da bundan sonra sizin eviniz” diyor, “ben de ikinci annenizim…”

Korkuyorum, çok korkuyorum. Sonra mavi gözlü bir kızın yanına oturtuyorlar beni. Bana kalemini veriyor. Gözlerine bakarak hayaller kuruyorum…

*******

Bu yaz konuşacağım yazlıktaki o kızla. Hep onun yanında olmak istiyorum. Ya önümüzdeki yaz gelmezse? Ya buradaki evlerini satıp giderlerse? “Belki bu yaz konuşurum” diyorum içimden. “Ben seni çok seviyorum” derim. Ya benle alay ederse? “Sen kim beni sevmek kim” derse? Ya beni sevmezse…

Korkuyorum, çok korkuyorum. Yanına gidiyorum. Öylece duruyorum. Sonra bana bakıyor. Yanağımdan öpüyor ve koşarak kaçıyor yanımdan. Arkasından bakakalıyorum…

*********

Artık heyecanı bitmiş ilişkimizin. Neler saçmalıyorsun sen? Aynı eve taşınmamız hataymış zaten. Tüketmişiz birbirimizi… Ben tüketmedim bir şeyi. Kendi adına konuş. Birbirimizi daha çok yıpratmadan buna bir son vermeliymişiz. Yıpranmadım ben, sapasağlamım. Seni seviyorum. O da seviyormuş. Ama böylesi daha doğruymuş. Doğrusu bu olsa, içim bu kadar acır mıydı? Gitme…

Korkuyorum, çok korkuyorum. Dudaklarımdan öpüyor. Son öpücük. Çıkıp gidiyor. Seni seviyorum. Kimseyle sevişmeyeceğine söz ver.

*********

Son zamanlarda suratı hep asık. Kaç yıldır birlikteyiz. Ailesini de seviyorum “Zamanı gelmedi mi sence” diyor. Neyin zamanı gelmedi mi?

Evlenmek? Ben? Yok, daha genç değil miyiz; acelemiz ne? Bak keyfimiz yerinde. Şimdi, bir sürü gereksiz prosedür, ne gerek var? Susuyor. Gözleri dolar gibi oldu. Nasıl olacak şimdi bu? Bundan sonra hep ikimiz olacağız; belki çocuklarımız olacak. Ev almak için taksite gireceğiz; öyle bir şey mi? Ben bir daha başka kimseyle sevişmeyeceğim değil mi…

Korkuyorum, çok korkuyorum. Benimle evlenir misin? Evet.

**********

Her şey arkamda kalmış gibi… Binlerce an kendiliğinden yok oluyor sanki. Her şeyi unutuyorum. Bir tek onun yüzü çıkmıyor aklımdan. Bir ihtiyacım var mı diye soruyor çocuklar; üzülüyor halime… Size nasıl anlatabilirim bunu? Eksik kaldım ben. Yapayalnız kaldım. O’nu özlüyorum. Siz bakmayın bana…

Korkuyorum, çok korkuyorum. Ölüyorum yavaş yavaş. Onsuz geçirdiğim her gün ölüyorum.

Bir gün… Sanıyorum o gün bu gün. Yıldızlar gökkuşağı giyiniyor. Ben de o yaşlı, bumburuşuk elbiseyi çıkartıp üzerimden yine o karanlık, ıssız ama huzurlu yere dönmek için yola çıkıyorum.

Sonra, çok güzel kokan bir kadının koynuna yatırıyorlar beni. Başımı boynuna yaslayıp upuzun bir uykuya dalıyorum.

Artık hiç korkmuyorum…

İçimi döktüm, yerden topluyorum.

2011-05-11T02:30:00.003+03:00

Blogspot'a erişim engellendiğinden beri elim klavyeye gitmiyor. Belki bir blogger'ın böyle bir hassasiyet gösterip, takipçilerini mağdur etme hakkı yoktur.
Ama harbiden elim gitmedi. Midem bulandı. Midem tam düzeliyordu ki meğer blogların açılması ile ilgili TTnet'e gelen resmi yazıda platformun adı "blogsport" olarak geçmiş, o nedenle "açmam ulan ben, blogsport diyor, blogspot demiyor" demiş TTnet. Nasıl düzelsin insanın midesi. Midemiz ağzımızda yaşıyoruz.
Seçimler var. Saydırıyorlar. Kaset, ülke barajı, anası, bacısı, ucubesi, dalkavuğu... Sonra sınav mağduru kardeşler var...
Siz içinizden hiç, içinize sinerek "bizi bunlar yönetsin istiyorum" dediniz mi, birileri için?
Koyunları, böcekleri saymıyorum! İnsan olarak hiç içinize sindi mi? Benim sinmedi. Bir süredir oy vermiyordum. Bana diyorlar ki "senin gibiler yüzünden işte bu haldeyiz!".... Benim gibiler? N'aptım ulan ben? Duruyorum, sizin sirki izliyorum.
Kendimi hatırladım, üniversite sınavına girdiğim zamanki ruh halimi. Belki başıma böyle işler gelse sokağa çıkardım. Yok, kesin çıkardım. O yaşta hayatımı adadığım ve hiç girmek istemediğim bir sınavda şaibe olsaydı belki sağduyumu da kaybederdim, kendimi yakardım mecazen. Psikolojim bozulmuştu test çözmekten, yakışıklıydım da o yıllarda, kızların ilgisi vardı falan; hep reddediyordum; "bu sene sınavdan başka bişey yok" diyordum.
O yaştayken, hayatınızı o sınava adamışken biri çıkacak torpil yapacak birilerine.... Çıkardım Taksim Meydanı'na tek başıma olsam bile... Şimdi her geçtiğimde İstiklal'den, bakıyorum çocukların suratına.... Üzülüyorum. Her eylemde.... Örgüt üyesi diyorlar.... Keşke örgüt üyesi olsalar. Keşke bu memlekette örgütlü olmak mümkün olsa. Keşke örgütlü ve yasadışı olmayan gençlerin örgüt adlarının başında AK olmak zorunda olmasa.... Zorlamayın bu çocukları bu kadar. Karşılarına kimi çıkartırsan çıkar, yarın olur bak; siz gidersiniz tarih yargılar, kimseyi birbirine düşürmeyin. Şifrenizi de alın ve düşünün lütfen. Gitmiyorsaniz, gitmeyin, yeter ki bu memleketin evlatlarına faydalı olun. Unutun artık 28 Şubat'ı falan, adil olun! Hepiniz.
Bak bu gece Grup Yorum'un 3 elemanını almışlar. Birisi anlatsın; Grup Yorum öyle birşey değil. Al al bitmez.
Ne kadar uğraşırsanız uğraşın aslında herkes her şeyin farkında .... Hepinizin bu kadar sertleşmesinin sebebi bu. Siz bir gün miyadınızı doldurduğunuzda ardınızda ne kalacak? İşte "ileri demokrasi" mavrası... Kim yer onu.
Yüzde bilmemkaç alınca çözülmeyecek sorun.
Hepsini.... Her birisini.... Tarih anlatacak. Hepsini bütün partileri... Let's party!
Türk milletinin saldırana itaat ettiğini, güce taptığını defalarca gördük.
O nedenle saldırıyor herkes. İşte birileri de itaat ediyor.
Bugün Eurovision'da yarı finalde elendik. Ben bugün bunu gördüm.
Birilerinin başarısından ya da başarısızlığından orgazm olan ve hayatında başarılı olamamış o kadar çok insan var ki.
İşte onlar çoğunlukta olduğu ve oy verdiği için....
Ha bi de kendini başarılı bulanlar var, o daha kötü.
:)))
Neyse, bu yazı da benim bloguma dönüşüm olsun. Teşekkürler Türkiye.

Cahile laf anlatılmaz

2011-03-02T03:36:00.004+02:00

Biz Kutlu’yla çok eski arkadaşız… Kutlu Özmakinacı. Benden yaşça büyüktür. Tanıdığımda ben 19 yaşımdaydım, Kutlu da 25-26…

O zamanlar Interpress vardı. O bünyede, GO Dergisi’ni çıkartmak için gitmiştik. Şahane bir kadroyduk. Kanat vardı (Atkaya), Çağlan vardı (Tekil), Elif vardı (Key), Demiray vardı (Oral), Enis vardı (Tayman), Esra vardı (Okutan), Cem vardı (Aydın), Yeto vardı (Yetvard Danzigyan)… Çok zor bulunur bir kadroydu…

O dönemde Kutlu Özmakinacı zargana gibi bir adamdı. Uzun boyluydu, pek zayıftı.

Haftalık haber dergisi Panorama’da müzik yazıyordu. O dergiden, gerçekten arkadaş olduğum tek adam Kutlu oldu. Genç kafamla anladım ki, bu adamın kendine has bir dünyası var. Müzik adamı… Duygu adamı…

Aradan yıllar geçti. Kutlu, yine müziğe odaklanmış. Blue Jean Dergisi’nin yazı işleri müdürü…

Bir şekilde beni Blue Jean’in başına getirdiler. Ben eski terbiyeden geldiğim için önce bir tedirgin oldum. Kutlu, iyi müzik bilir, büyüğümdür; acaba ben başına geldiğim için rahatsız olur mu diye hayıflandım.

Bir insan bu kadar nezaketli olur mu… Az bulunur bir tavırdır, en azından çevrenize, kendi hayatınıza bakın... Herkeste bir hırs bir öne geçme sevdası. O Kutlu’da yoktur. Egosu vardır, kendini sever. Ama kimsenin önüne geçmek istemez. Çünkü kimseyi görmez gözü. Sanatçıdır…

Çok sevdiğim bir arkadaşım, yıllarla türlü imbikten geçmiş bir yakınlık.

Hep hayranlık duydum ben Kutlu’ya… Çünkü; canının istemediklerini yanına yaklaştırmaz. Sevdikleriyle de çok yüz göz olmaz. Çocuğuma tavsiye ederim yani, “bak doğrusu bu; böyle davran” diye…

Ben onu beceremedim… Herkese çok yakın oldum, çok da darbe yedim.

Blue Jean’de 2 yönetici olarak 10 yıl birlikte çalıştık, bir gün kavga etmeden. Birbirimizi tamamladık. Çok kızdık birbirimize bazen ama tek bir kötü söz etmedik, bir şekilde çözdük.

Kutlu, kendi içindeki müzikle farklı bir bağ kurmuştu. Şarkılar yazıyordu. Bir yandan da yaşı geçiyordu. İşte demin hayranlık duyuyorum diye söylediğim husus bu…

Ben Kutlu’nun, “ulan yaşımız kemale erdi, artık bıraksak ya bu şarkı yazarlığı hevesini, bu yaştan sonra ne olacak” dediğini hiç görmedim. Bırakın bunu dillendirmeyi, yeni gelin heyecanıyla şarkılar yaptı; ev buluşmalarında bize dinletti; konuştuk, eğlendik, hüzünlendik o şarkılarla…

Açıkça itiraf edeyim. Ben o şarkıların insanlara ulaşacağına hiç ihtimal vermemiştim.

Kim bu saatten sonra prim verecek Kutlu’nun şarkılarına? Albümü çıksa işte birkaç kişi takdir eder, iyi ihtimalle yıllar sonra anlaşılır; belki kızı gurur duyar; ama o kadar…

Kutlu bu hayata inancımı tazeledi. O yaştan sonra kitlelerin söylediği şarkıların yazarı, kitlelerin sevdiği grubun beyni olmayı becerdi. Sadece kendine olan inancından… Sadece kendi bildiği yolda yürümeyi becerdiği için. Ne çok ders var…

Yok, ben Kutlu üzerinden hayat dersi vermeye çalışmıyorum.

Kutlu’nun tırnaklarıyla kurduğu grup Yüksek Sadakat bu yıl Eurovision’da temsil edecek ülkemizi…

Bugün Best FM bilmemnesinden bir telefon aldım. “Yüksek Sadakat”in Eurovision şarkısı çalıntıymış görüşünüzü alabilir miyiz” dedi telefondaki tip.

Çok acayip bir şey bu… Yollayın hangi şarkıymış bu dedim. Yolladılar. The Kinks’in “All Day and All of The Night” adlı şarkısı. Dinlemiştim yıllar önce.

“Live It Up” dünyanın en şahane şarkısı değildir belki. Ama müzikten hiç anlamayan birinin 70’lerde, 80’lerde hatta 90’larda 2000’lerde sıkça kullanılan bir glam rock gitar riff’inin benzerliğinden yola çıkarak “bu şarkı çalıntı” demesi benim kanıma dokunuyor.

İki sebeple… Birincisi; Türkiye’nin en köklü Türkçe pop radyolarından birinde bu iddiayı ortaya atacak kadar müzik cahili bir DJ çalışıyor olmasından. Adı Rıza Esendemir mi neymiş…

İkincisi… Best FM… Bir radyo istasyonu… Bir basın bülteni yolladılar bugün: Eurovision şarkımızın çalıntı olduğunu ima eden bir başlık yazmışlar.

Cehaletlerine mi yanarsın, müzik bilmeyen çoluk çocuğun orada saf tutmuşluğuna mı kızarsın, Türkiye’de radyoculuğun ne hale geldiğine mi üzülürsün…

Olmuyor değil mi Best FM, ona buna çamur atmadan kimse sizi dinlemiyor artık.

Bu nasıl bir vazifedir yahu? Bir radyo istasyonu, basın bülteni yolluyor. Nasıl bir amaç bu? Ben olsam Yüksek Sadakat’in yerinde hemen dava açarım size. “Hırsız” diyorsunuz çünkü. Hangi müzik bilgisine, hangi cürete istinaden? Bu cesareti ancak cehaletten alabilir insan, hakaret kabul etmeyin lütfen…

Ne farkı var “tarihi eser çaldı müzeden yurtdışına kaçırdı” demekten?

Onlarca şarkıda tekrarlanan bir gitar riff’inden yola çıkıp çamur atan lolipopları (şeker çocuk manasında) çalıştıran radyoların ülkesi; müzik cahillerinin kral olduğu, kendi çıkarı doğrultusunda polemik yaratan, ünlü olmak isteyen DJ çocukların ülkesi değil burası. Sanmıyorum… Değildir. Olmasın… Yemeyin bunları. O günler geçti.

Yüksek Sadakat… Beğeneni vardır, gıcık olanı vardır. Ama Türkiyeli rock’la ilgili içgüdüsel bir şey söylemişlerdir.

Şimdi, müzik bilmeyene anlatmak çok zor. Duman arabesk mi yapıyor, Seksendört ne yapıyor, Ayna’nın farkı nedir; kim Avrupalıdır, kim Anadolu bilir, kim rakınroldur; Erkin Baba bunun neresinde durur falan… Bir şarkı ne zaman alıntı olur, ne zaman çalıntı olur…

Cahile laf anlatmak zor. Kötü niyetli olana daha da zor…

Hele böyle yeni yetme, ün peşinde koşan DJ çocuklara bu yaştan sonra ders verecek enerjim de yok, vaktim de… Yapmayacağım.

Ama şunu söyleyeyim. O sizin çalıntı dediğiniz şarkının yazarı benim arkadaşımdır. İyi müzisyen olmasının, iyi bestekâr olmasının da tıpkı iyi bir insan olması ile ilgili olduğu kadar bir ilgisi vardır, bu kadar iyi arkadaşım olmasıyla… O nedenle bir babayiğit de çıkıp, arkadaşını savunuyor derse alnını karışlarım.

Çok arzu ederim Türkiye’nin en önemli Türkçe müzik radyolarında müzik bilen, aklı başında insanlar çalışsın, onlar da arkadaşım olsun… Beraber zamanlar geçirelim; müzik konuşalım, adam olmaktan konuşalım…

Bu bir vicdansızlık meselesi değil… Bu bir ahlaksızlık meselesi de değil… Bu düpedüz cehalet meselesi…

Beni aramayın arkadaşlar, kibarlık yapamayacağım artık. Görüş falan da vermeyeceğim. Varsayın ki en büyük müzik cahili benim ve bu sizin dünyanız…

Özge Fışkın'ın "başka" şarkıları

2011-02-21T16:38:00.000+02:00

Sevgililer Günü'nde "Aşklı Şarkılar" diye bir program yaptı Özge Fışkın.... Özel bir repertuardı. Özge'nin çarşamba günleri standart programı sırasında söyleyemediği şarkılar var. 14 Şubat'ta kimi sanatçı arkadaşlarının da katılımıyla düetlere dönüşen projeye devam etme karar aldı Özge ve Hayal Kahvesi Beyoğlu.
Bundan böyle ayda bir kez bu geceyi yapacak Özge Hayal Kahvesi'nde. Adı "Başka Şarkılar" olacak.
Nur Yoldaş'ın Sultani Yegah'ından tutun da Şebnem Ferah, Aylin Aslım, Fikret Kızılok şarkılarına kadar birçok sevdiği Türk sanatçının şarkılarını kendi üslubuyla ve grubunun yorumuyla icra ediyor Özge Fışkın.
Repertuar tahmin edeceğiniz üzere her ay kendini dönüştürecek, katlana katlana değişecek. Özge öyle diyor.
"Başka Geceler"in ilki 14 Mart Pazartesi Hayal Kahvesi Beyoğlu'da.

EUROVISION’DAN SON HABERLER

2011-02-21T15:16:00.001+02:00

2011’in ilk 10 dakikası... TRT’nin özel eğlence programında, canlı yayında sahneye bir grup davet ediliyor ve sonra merakla beklenen haberi veriyorlar: “Yüksek Sadakat, bu sene Eurovision’da!”
Alışık olduğumuz bir konu var. Kimin ismi açıklanırsa açıklansın derhal bir coşma oluyor bu memlekette. Yüksek Sadakat için de bu kural değişmedi. “Neden kadınlar gönderilmiyor bir süredir?”, “Neden hep rock’çılar gidiyor?”, “Yüksek Sadakat rock’çı değil ki zaten”, “Ama popçular yine de isyanlarda”, “Daha genç bir grup gitse olmaz mıydı?”, “TRT, son dakikada karar vermiş ondanmış”.
Neyse ki İngilizce, Türkçe muhabbetini kısmen aştık.
Tüm bunlar olup biterken; grup, olması gerektiği gibi sessizliğini korudu. Sadece; sessiz sedasız bir basın toplantısı yaptı ve işlerine yoğunlaştı.
Bir de şöyle tuhaf bir inanış var: Eurovision’a gitmenin bir ‘rant’ı olduğu düşünülüyor. Elbette müzisyen olarak Türkiye’yi temsil etmek güzel bir kariyer hedefi. Elbette Eurovision bir Avrupa platformu. Sertab Erener’in birinciliğinden beri, o sahneye çıkıp başarılı olmak daha da önemli elbette.
Ama rant? Yani katılan tüm isimlerin, TRT’nin bu iş için ayırdığı bütçenin peşinde koştuğunu düşünmek? O bir miktar cahillik işte.
Belki bunu bir ülke tanıtımı olarak görüp büyük bütçeler ayıran bazı ülkeler için konuşuyor olsak haklı görülebilir bu görüş. Ama TRT’nin ayırdığı bütçeler belli.
Eğer Türkiye’nin hak ettiği, doğru dürüst bir iş çıkarmak istiyorsanız ortaya, ancak ucu ucuna yeter o para. En önemlisi; o dönemde kendi konseriniz, turneniz, albümünüz varsa ertelemek durumunda kalırsınız. Sağlığınızı kaybedersiniz. Üç kazanıyorsanız, o süreçte bir kazanırsınız... Ha, bir de başarılı olmama riski var. Siz Eurovision’a katılarak, aslında onu da göze alırsınız.
Yüksek Sadakat bir süredir sessiz. Acaba ne yapıyor, işler ne alemde diye merak edenler için kulağıma gelenleri anlatayım sizlere. Çünkü şarkıyı şimdiden dinlemek mümkün değil.
Grup, yarışma için hazırladığı üç şarkıyı TRT’yle paylaştı. Parçamız seçildi. İngilizce... En net tanımıyla ‘pop-rock’ diyebiliriz şarkının sound’uyla ilgili. Dinleyenleri fazlasıyla şaşırtacak. Bir yandan cayır cayır bir rock parçası; öte yandan Eurovision sahnesini zıp zıp zıplatacak bir pop şarkısı. Sahne şovu için çok değişik fikirleri var. Şarkı, bir Avrupa hiti olmaya aday.
Şarkının müzikal prodüktörüyse; Peter Gabriel, Velvet Underground, A-Ha, Genesis, Marillion, New Model Army gibi gruplarla çalışmış olan Nick Davis. Bu işi, Babajim Stüdyoları’nda Reuben de Latour’la birlikte kotardılar. Nick Davis’in Grammy adaylığı var. Ayrıca ‘5.1 Surround’ sisteminin dünyadaki en önemli uzmanlarından biri.
Çünkü Eurovision’da ülkeni temsil edeceksen; işini layıkıyla yapmak önemli.

İnsan degilsiniz...

2011-02-04T17:14:00.004+02:00

Ne kadar üzülüyorum bilemezsiniz...
İnsanın insana ettiğine.
İnsanlıktan çıkamaz hiç kimse... Bir arkadaşım örnek verdi; "sen insan değilsin" derler ya; herkes insandır. Yapılan edilen her şey insana aittir. Bizim çok canımızı acıtan tecavüzcüler, katiller, çocuk pornocuları falan hepsi insandır. Tedavi olmaları gerekir, ıslah edilmeleri gerekir.
Biz oturduğumuz yerden linç ederiz, üç beş kişi bir araya gelince fiziksel şiddete dönüştürmemiz an meselesidir bu ruh halimizi. Suçtur cezası vardır ayrı meseledir ama biz insan olarak kafamızda yargılar, ipini çekeriz.
Bizden değil! Ne küçük dünyalar, ne kadar yazık. Bırakın tecavüzdür, cinayettir o büyük yanlışları; en basit olayda kendi içindeki pisliklerle yüzleşemez de insan, birinin en küçük yanlışını görünce aslan kesilir.
Bugün 15-24 arası kitle gençtir, koruma altına alınmalıdır diyen Dünya Sağlık Örgütü "eşcinselliği" uzun bir dönem hastalık kabul etti mesela. Ana Britanicca Ansiklopedisi'nin "AIDS" maddesine bakın ilk baskılarında "bir eşcinsel hastalığı" yazar. Bilim bile, insanları yaftalıyor yani. Sonra aklı başına geliyor; düzeltiyor; onun adı da bilimsellik oluyor. Eşcinseller, marjinaller, içki içenler, senin gibi olmayanlar hep tu kakadır.

Aslında konu şu; bu dünyayla, insanlarla bir derdin vardır. İçinde kendinden memnun değilsindir. Habire insanlara saldırır rahatlarsın. Sonra sana yazar derler, fikir lideri derler birşey derler. Çok önemli biri olduğunu sanırsın, ama azıcık nasip yoktur sende insanlıktan.
Hiç tanımadığın insanları onun bunun lafıyla eleştirir; işin buna müsait olduğu için yandan pay çıkarırsın kendine...
Ben çok gördüm bu tipleri... Saldırgan olurlar. Saldırarak kurtulacaklarını sanırlar. İçlerinde üzerine yorgan döşek örterek sakladıkları onca yalan ortaya çıkmasın isterler... İster genç, ister yetmislerinde olsun; o yalnızlık, o nefret iliklerine işlemiştir. Aşağıda yazacağım şeyin yukarda verdiğim örneklerle hiçbir ilgisi yok. Ama bir yandan da var çünkü; Defne'yi de "arkasından" konuşarak linç etmek istiyorlar. Internette kalıyor o lakırdılar; yarın çocuğu 7G ile internete bağlanınca annesi ile ilgili yalan yanlış neler okuyacak, hesaba katıyor musunuz? Vicdanınız yok mu hiç...
Ben o gece Eelence'ye gidebilirdim. Uzun süredir görmediğim arkadaşım Defne ile karşılaşabilirdim. Özlemle sarılabilirdim. Keyifsiz olduğunu, iki bira içtiğini ve çarpıldığını anlayıp istersen böyle eve gitme; bende kal diyebilirdim. Yolda elele yürüyebilirdik. Evde kendisine bir yatak yapabilirdim. Aramızda duygusal bir yakınlaşma olabilirdi. Ben onu alnından öpüp, iyi geceler diyebilirdim. Defne, benim evimde ölebilirdi.
Bunlar mümkün. Ama her şeyi siyah beyaz görecek kadar küçük dünyaları var insanların. O dünyaya sığınıp "yaşıyorum" sanıyorlar. Fırsat buldukça da kendileri gibi olmayanlara saldırarak; bazen de konumları itibariyle, ses getirsin diye yazılar yazarak "adam" sanıyorlar kendilerini. Hiçbiriniz adam değilsiniz. İnsan değilsiniz...

Defne bizi unutma...

2011-02-02T18:29:00.015+02:00

2002 Yılı'ydı yanlış hatırlamıyorsam. Çok sevdiğim arkadaşım gazeteci Simten Danışman aradı: "Tolga ATV yeni bir yarışma programına başlıyor; adı Altıncı His olacakmış. Life style danışmanlık yapmak için ikimizi istiyorlar kamera önünde" dedi. Gittik görüştük. Her hafta bir ünlü oluyor; o ünlünün astrolojik haritasından ve alışveriş sepetinden kim olduğunu tahmin ediyoruz. Ünlü kişi kapalı bir odadan bizi izliyor. Ekran başındakiler kim olduğunu görüyor ama biz bilmiyoruz. Gerçekten bize verilen tüyolarla tahmin etmeye çalışıyor; iki takım yarışıyorduk.
Bizim takımda sabit 3 kişiydik. Ben, Defne Joy Foster ve astrologumuz Kemal Bey. Karşı takımda da Simten, Kadir Çöpdemir ve astrolog Ayda Hanım.
Defne de, Kadir de o dönemde henüz yeterince ses getiren işler yapmamışlardı. İkisi için de dönüm noktası oldu o program. Altıncı His'ten sonra diziler, programlar aldı yürüdü. Ben her ikisine de uğur getirdiğini düşünmüşümdür. Altıncı His, 13 bölüm devam etti. Güzel bir formattı, ama saati yanlıştı. Sanıyorum 13 bölüm sonunda reytinglerden hoşnut değildi ki kanal devam etmediler.
Ama ben o program vesilesiyle sıkı bir dost sahibi oldum; Defne Joy...
Program yayınlandığı sürece, haftada 2-3 gün beraberdik. İkimiz de çabuk kaynaşan, eğlenmeyi seven tipler olduğumuz için hemen dost olduk. Çok muhabbetler ettik, sırlar paylaştık. Program dışında da görüşmeye başladık. Yemekler yedik, gezmelere çıktık...
Yıllar içinde onun işleri benim işlerim derken az görüşür olduk. Derken evlendi Defne, tebrik ettim. Sonra doğurdu iki kat sevindim. Çünkü onun içindeki enerjiyi ancak içinden çıkan bir çocuk dindirebilirdi. Kadınlar varoluş sorunlarını doğurunca çözüyorlar. Biz erkekler gibi yancı değiller; içlerinde büyütüp hayata getirdikleri bir canlıyı kucaklarına alınca; Tanrı'nın onlara yaşamsal bir görev delege ettiğini, bu onura kadınları layık gördüğünü anlıyorlar. Bizim baba olduğumuzu anlamamız, neden bu dünyaya geldiğimizi anlamamız için çok daha farklı bir mesai yapmamız gerekiyor erkek olarak.
Ancak bu dünyadaki eşini gerçekten çok sevenler iyi baba olabiliyor bu yüzden. Kadını kendi soyunu yürütmek için bir araç olarak kullanan "koca"lar değil; aşık olduğu kadının ikisi için içinde taşıdığı çocuğu kucağına alan adamlar "gerçekten" baba olabiliyor. Defne'nin kocası da öyle bir adam işte. Kendisiyle tanışmadım ama uzaktan hep izledim. Defne'yi bu kadar sevmese; o deli kadınla bu dengeyi kuramaz; çoktan bir kulp takmış olurdu. Defne mutluydu. Kendi içindeki hesaplaşmaları devam ediyordu mutlaka; birey olarak, kadın olarak varolmakla ilgili hesaplaşmalarını yapıyordu. Ama hangimiz yapmıyoruz ki? Bence o hesaplaşmalardan kaçanlara sormak lazım; "arkadaşım sen ne ara oldun; bu hava, caka nedir?" diye...
Defne'nin bazı hareketlerinin bir sürü insana abartılı geldiğini, kimilerinin Defne'yi antipatik bulduğunu da biliyorum.
Ama sözüme güvenenler olacaktır diye tahmin ederek şunu söyleyebilirim; gördüğüm en açık kalpli, en temiz kalpli, en yardımsever insanlardan biriydi. İlk gençliğinde yaşadığı onca sıkıntısını anlattı bana. Babasıyla meselesini falan. Ancak onun kadar akıllı bir kadın bu tip duygusal travmaların üstesinden gelebilirdi...
Defne, ayakta kalmayı becerdi. Adamını da buldu, yavrusunu da kucağına aldı... Hatta şimdi her şey daha da güzel olacaktı onun için. Dans Yarışması falan başka teklifler alacaktı... Sadece "anne" olarak kalamazdı Defne. Öyle kalırsa çocuğuna doğru dürüst annelik de yapamazdı. Çalışacaktı, üretecekti, içindeki sorulara cevap bulacaktı... Ama olmadı.
Beynimden; yok yok kalbimden vurulmuşa döndüm ben; çok üzgünüm anlatmak mümkün değil; buluşacaktık eski günleri yad edecektik... Hep yoğunduk... Yazık...
İzmir'in en renkli kızı, defnesi, iyi kalpli Defne, deli Defne... Bizi unutma. Hani dizide olduğu gibi; cennetin kapısında bekle hep...

Eğer bu programın bir bölümünü izlemek isterseniz:

AŞIK SÖZLÜK

2011-01-28T18:42:00.002+02:00

46'nın Love Edition Sayısı Piyasada... Benim "Tak'ıntı" köşemin dışında Ferman Akgül (maNga)'ün de şahane bir köşesi var dergide. Kapak Demet Akbağ. Onun dışında Bergüzar Korel, Melis Danişmend, ABBA (Evet yanlış duymadınız), Deniz Akkaya, Didem Erol, Maskott, Multitap ve Şahin K aşk özel sayısında... Yazımı okuyabilmek için resmin üzerine tıklayıp büyütünüz...

Spor, sanat, bira...

2011-01-12T15:00:00.002+02:00

Özgürleşmek nasıl bir şeydir? Önce kendinizden, önyargılarınızdan sıyrılmaktır.. Birini sevmektir örneğin, bir sanat eserinin karşısına geçip ağzı açık hayallere dalabilmektir. Bu dünyanın işlerinden sıyrılmak istiyorsanız bir tiyatro oyunu izleyin, bir heykele bakın. Nasıl olsa dönüp dolaşıp gözünüze sokacaklar o "dünya işleri"ni; siz arada rahat bir nefes alın.
Ben bir sanat eserine tüküremem, ucube diyemem. Mağaralarda, ava gittiğini resmeden adam da sanatçıydı; ben ona inanırım.
Yasak nasıl birşeydir peki? Bütün yasaklar; engellemek istediğiniz her ne varsa onu kışkırtır. Çok mu içki içiyormuş gençler? O zaman küçük yaştan itibaren basketbol oynamasını öğütleyin; tiyatroya götürün, bazı heykellerden söz edin ona.
Asla bir heykele bakıp "evladım bak bu ucube", "Efes Pilsen bir spor kulübüdür ama işte bira çağrıştırdığı için kötü", "Kanuni bir süper kahramandı" falan demeyin. Bırakın gençler kendi karar versin.

Ali Sami Yen Galatasaray'dır...

2011-01-11T16:50:00.003+02:00

Annem öğretmen olduğu için; o zaman öğretmen çocuklarına bir hak vardı; Saint Benoit'yı kazanmıştım ama bir sınava girip Galatasaray Liseli oldum. 13 yaşındaydım. Önce bu Galatasaray kafasını anlamakta zorluk çektim. Ben bir futbol takımını böyle sevme ihtimalini daha önceleri bilmezdim.
Xamax maçını hatırlıyorum. Ali Sami Yen'e gittiğimizde hissettigimiz şeyi, her golde tribünden aşağı düşmelerimizi...
Kanat (Atkaya) bir ağabeyim olarak bana, liseli olmasa da GS sevgisi nasıl bir şeydir onu öğretmiş biridir. Kanat, hiç üşenmez yakın deplasmanlara bile giderdi. Hoş ben biraz müzik biliyorsam Kanat'ın babamdan izin alıp beni götürdüğü konserlerin, şimdi Yüksek Sadakat'in menajeri olan Afşin Akın'ın verdiği gitar derslerinin ve şimdi Vatan Gazetesi'nin Spor Müdürü olan İbrahim Seten'le yaptığımız uzun muhabbetlerin vesilesiyle biliyorum. Hey gidi Hey... Hey Dergisi çok acayip bir yerdi... (gerçi İbo Fenerlidir, ama iyi bir Fenerlidir :p)
Ali Sami Yen; Galatasaray'dır çünkü; asaleti, zekayı, hor görmeden sevmeyi temsil eder benim için.
Gurur duymuyor muyum Seyrantepe'yle? Duyuyorum. Aslanlar gibi gider maçlarımızı izleriz. Ama Ali Sami Yen de tıpkı Hey Dergisi gibi bir sürü anıyla kalbimize çizik atıp öyle gitmiştir hayatımızdan. Unutmayacağız.

Mehmet Turgut'tan Ozzy kapağı

2011-01-11T16:05:00.001+02:00

Ozzy Osbourne "Scream" adlı 10. Stüdyo albümünün son videosu'nu “Let It Die” adlı şarkıya çekiyor. Single'ın kapak resmi Mehmet Turgut'a ait. 46 çekimlerini hatırlarsınız, çok güzel bir prodüksiyondu. Single'ı Ozzy babanın MySpace adresinden dinleyebiliyorsunuz. TT NET üzerinden de albümü...

http://www.ttnetmuzik.com.tr/artist/Ozzy_Osbourne/37811#album-Scream___Deluxe_Edition-52804

Mağrur Prenses

2011-01-09T15:44:00.007+02:00

Melis mağrur bir prensestir… Tanımak isteyeceğiniz biridir. Dünya dönüyor deseniz, nerde dönüyor gibi bir cevap verebilir. Siz; “lan niye dünyanın yerini bilmiyor” diye kızmak yerine onu sevmeyi tercih edersiniz. Kendisi farkında mıdır ışığının bilmiyorum. Hoş “benim ışığım var” diye düşünen onca lavuk tanıdım. Melis belki onların arasında olmak istemiyordur.

Dün akşam; İKSV Salon’a Melis’in çocuğu gibi bir albümün ilk konserini izlemek üzere yollandım.

Çok uzun süredir görüşemediğim arkadaşlarımla beraberdim öncesinde. Onlara dedim ki Melis benim özel bir aşkımdır, bana bir konserlik süre verin, orda olmam lazım.

Yarım saatlik bir gecikmeyle kalabalığa katıldım. Aslında o kalabalık Melis için oraya gelmiş olsa bile Melis’in kaçtığı bir kalabalıktı. Daha Az Renk istemesine sebep olan şey ordaydı ama ne kadar asildi sahnede size anlatamam.

Neler gördüm? Barış (Ertunc)’ın, Cenk (Turanlı)’in Melis’in “gerçek” yol arkadaşları olduğunu gördüm mesela… Mehmet (Demirdelen)’in; orda mıydı bilmiyorum, orda olması gerekirdi. İnsan kafası…

Dediğim gibi Melis mağrur bir prenses. Çok az insanı hak ettiği kadar sevebiliyorum artık. Melis; benim için uyumak isterken koyun saymak yerine yüzünü hayal ettiğim bir insan. Hala umut var diye düşündüren biri… Siz birini nasıl seversiniz? Sizdeki hali mühimdir. Bendeki hali çok güzel Melis’in… Birine aşık olacaksanız Melis’i seçin. Emin olun gerçekten birine aşık olduğunuzda işinize yarar.

Daha Az Renk’i henüz dinlemediyseniz de dinleyin lütfen.

Kıza demişler ki “işte arkadaşları falan iyi yazıyorlar albümle ilgili”…

Ulan bizim arkadaşlarımız iyi müzik yapıyor.

dipnot: soyadı daaanismend olarak okunur. prensesliği danismend soyagacindan gelmektedir. o a'nın üzerinde şapka vardır. bu "a" ya ilgi gösterin, şapka çıkartın :p

dipnot2: bu yazı 46 Dergisi'nin yeni sayısında yayınlanacak yazının küçük bir parçasıdır...

MÜ-YAP NE İŞ YAPAR, BU TELİF İŞLERİ NASIL YÜRÜR, SİTELER NİYE KAPANIR, FİKRİNİZ VAR DA BİLGİNİZ VAR MI?

2011-01-07T20:19:00.013+02:00

Uzun süredir bu yazıyı yazmak istiyordum. Niyetim ahkam kesmek değil. "En çok ben biliyorum" demeye falan da çalışmıyorum. Ama, rahmetli Uğur Mumcu’nun deyimiyle bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olunmaz diyor olabilirim.

Dileğim; basitçe anlatmaya çalıştığım “sistem”le ilgili herkesin az çok bir fikir sahibi olması. Özellikle; eser sahiplerinin, yorumcuların, müzisyenlerin, hatta bizzat o meşhur korsanların; müzikle ilgili platformlara erişim engellendiğinde kazan kaldıranların, Mü-Yap’ın sistemini ve problemli noktalarını merak edenlerin, meslek örgütlerini ve telif konusunu hala idrak edemeyenlerin; kısaca olan bitenden tiksinenlerin ama cehalette sınır tanımayanların dikkatlice okumasını öneririm.
Yazıda geçen tüm somut veriler başta Mü-Yap olmak üzere birçok kaynaktan doğrulandı. Yazı yazılırken birden çok kez Mü-Yap Başkanı Bülent Forta başta olmak üzere sektör profesyonelleri ile görüşmeler yapıldı. Keza birçok internet müzik platformunun yöneticileriyle de öyle. Hadi okuyun…

Mü-Yap en kısa tanımıyla Müzik Yapımcıları Meslek Birliği'dir. Yapımcıların haklarını savunduğu gibi TC Kanunlarının verdiği yetkiye dayanarak LİSANLAMA ve LOBİ işlerini de üstlenir.

Lisanslama; telif ödemesi gereken ticari kuruluşların belirlenmiş tarife üzerinden sözleşme altına alınması demektir. Lobi işleri ise tüm üye işleri, iç ve dış ilişkiler yönetimini, hukuki süreçleri kapsar.

Tüm bunların dışında MÜ-YAP tarafından oluşturulmuş bir DİJİTAL ŞARKI HAVUZU vardır. MÜ-YAP bu havuzu ilgilenen firmalara pazarlar (TURKCELL, TÜRK TELEKOM, EFES PİLSEN vb). Buna toptan satış da denilebilir. Oradan gelen toplu para; MÜ-YAP, MSG, MESAM ve MÜYORBİR arasında paylaşılır. Meslek örgütleri üzerinden de hak sahiplerine ulaştırılır.

MESAM ve MSG eser sahiplerinin (besteci, söz yazarı) meslek örgütüdür. İçyapılarında sıkıntılar vardır ve ne yazık ki birbirleriyle rekabet halindedirler. Örneğin bir telif geliri oluştuğunda bunun yüzde kaçı MESAM’ın yüzde kaçı MSG’nin belirlemeleri bile 1 yılı bulmaktadır. Bu nedenle üyelerine yılda bir kez ödeme yapabilmektedirler. Sık sık yönetim değişikliği olmaktadır. Usulsüzlüklerle ilgili iddialar vardır ve soruşturulmaktadır.

Çoğaltma (Mekanik) Senkronizasyon Telif Hakkı:

Müzik eserleri müşterilere teslim edildikten sonra final film, video veya bant üzerine kopyalandığı an, çoğaltma (mekanik) hakkı ödeme yükümlülüğü doğar. Bu hakkın yapımın yayınlanması ile hiçbir ilgisi yoktur. Bu hak, müziğin master bant veya Compact Disc'ten diğer bir formata kopyalanmasından doğar. (Fabrikada CD basımında doğan hak da mekanik bir haktır.)

Temsil (Umuma İletim) Hakkı:

Türkiye'de, Dünya uygulamalarında olduğu gibi temsil hakları (umuma iletim veya yayınlardan doğan haklar) her ülkenin kendi meslek birlikleri tarafından besteci ve müzik yayımcılarından alınan yetkilere dayanılarak yayın kuruluşlarından tahsil edilir ve hak sahiplerine ödenir.

MÜYOR-BİR dediğimiz kurum müzik yorumcularının meslek örgütüdür. Yani eser üzerinde besteci, söz yazarı, plak şirketinin olduğu gibi yorumcunun da hakkı vardır. Plak şirketi ve yorumcunun hakları KOMŞU HAK kapsamına girer.

Bu lisanslama dediğimiz olay 4 meslek örgütü arasında bir koordinasyonla ilerler. Genel sekreterler arasında bir iletişim vardır ama ağır aksak ilerlemektedir, sıkıntılı bir yapıdır. Bunun temel sebebi de MESAM ve MSG arasındaki çekişmedir.

Yeni telif yasası taslağı aynı işlevi yerine getiren meslek örgütlerinin tek çatı altında birleşmesini önermektedir. Ama bu taslağın yasalaşıp yasalaşmayacağı, yasalaşacaksa bunun ne zaman olacağı, olursa ne şekilde olacağı tamamen bir muammadır.

Ama bu lisanslama denilen konu sandığınızdan daha önemli bir konudur.

Mesela MÜ-YAP’ın da üyesi olduğu IFPI (MÜ-YAP Türkiye Milli Kurulu’dur), dünya müzik sektörünün LOBİ örgütüdür. Dünyada bu lobi ve lisanslama işleri genelde ayrı ayrı ilerler. Sağlıklı yöntem bunun ikili bir yapı olmasıdır.

Ancak yasalar Türkiye’de bu iki işlevi birden yerine getirme hakkını vermiştir MÜ-YAP’a.

MÜ-YAP da bu durumdan hoşnut değildir. Bünyesinde bir lisanslama departmanı kurmasına rağmen işlere yetişememektedir. Diğer meslek örgütlerinin sağlıksız iç yapıları ve sürekli değişen yönetimler de hesaba katılınca tek başına sektörü ayakta tutmaya çalışan bir oluşumdur MÜ-YAP.

Şöyle düşünün İbrahim Tatlıses’in, Serdar Ortaç’ın bile albüm satamadığı bir dönemden geçiyoruz. Eğer o dijital şarkı havuzu oluşturulmasaydı, bugün büyük şirket olarak gördüğünüz birçok şirket kapısına kilit vurmuş olacaktı. Çünkü bugün büyük şirketlerin en önemli gelir kaynağı dijital telifleridir. Diğer bir deyişle müzik şirketleri doğal yollarla dijital müzik şirketlerine dönüşmektedir Türkiye’de.

Türkiye’de müzik sektörünün içine düştüğü açmazı inkar etmiyorsunuz herhalde.

Aslolan şarkıdır, master’dır. Bunun illa bir plastik üzerine basılıp, kutulanıp perakendecide satılması gerekmez. Ama o şarkının bir şekilde ticari bir ürüne dönüşmesi gerekmektedir. Yoksa bir “iş” ten söz edemeyiz. Herkes evinde arkadaşlarına çalar, internete koyar şarkılarını konu kapanır. Bugün müzisyenlerin, eser sahiplerinin hala müzik şirketlerine ihtiyacı vardır. İster dijital, ister fiziksel şirket olsun; değişim ne yönde olursa olsun bu ihtiyaç devam etmektedir henüz.

Bugünün Türkiye’sinin koşullarında MÜ-YAP; üyesi olan şirketlerin temsil ettiği albümlere ilişkin lisanslama yaparak söz konusu telif gelirini oluşturan, tahsil eden; oluşturduğu dijital şarkı havuzunu büyük şirketlere pazarlayarak gelir elde eden bir meslek örgütüdür.

Bir lisanslama sonucu doğan eser sahibi haklarını, yorumcu haklarını tahsil etmek ve üyelerine dağıtmak ilgili meslek örgütlerinin görevidir. Göz önünde olan MÜ-YAP olduğu için genelde tek günah keçisi o olmaktadır.

Diyelim ki siz bir albüm çıkardınız; çok popüler oldunuz; şarkınız “Çalarken Dinlet”lerde, streaming’lerde, full track download’da, cep telefonu melodileri satışında 1 numara oldu. Radyolarda, çalıyor, TV’lerde video’larınız dönüyor. Ama cebinize 1 lira para girmiyor.

Konunun MÜ-YAP’la bir ilgisi yoktur. MÜ-YAP kendi payını alır, 3 ayda bir kendi üyelerine ödeme yapar. Sizin hakkınızı kapısından pek girmediğiniz ve size yılda bir kere ödeme yapan MESAM’dan ya da MSG’den soracaksınız.

Sahi sevgili sanatçı, eser sahibi, yorumcu arkadaşlar… Meslek örgütü üyesi olmak imza atmakla bitmiyor. Gideceksiniz hakkınızı arayacaksınız, o düzeni değiştirmek gerekiyorsa siz de kendi içinizde birlik olup yönetiminizi seçeceksiniz, icraatları denetleyeceksiniz. Haklarınızı bileceksiniz, savunacaksınız; aslında bu kadar basit. Patronlar kendi meslek örgütleri aracılığıyla parasını alıyor; ama sizin hakkınız size gelmiyor bir türlü…

GELELİM MADALYONUN DİĞER YÜZÜNE…

Mü-Yap bir “patronlar kulübü” müdür?

Evet Mü-Yap bir patronlar kulübüdür. Müzik Yapımcıları birer “şirket” olarak Mü-Yap üyesidir. O şirketlerin patronları da Mü-Yap bünyesinde şirketlerini temsil eden birer patrondur.

Her şirket Mü-Yap’a üye olabilir mi?

Kağıt üzerinde öyledir. Ama küçük şirketlerin giriş aidatı olan 10000 lirayı vermesi bir sıkıntıdır. Giriş aidatını verdikten sonra yıllık 2000 lira da üyelik aidatı söz konusudur. Zaten iş yapamayan küçük şirketler için bu rakamları ödemek sandığınızdan daha zordur.

Mü-Yap’a üye olmakla iş bitiyor mu?

Hayır bitmiyor. Çünkü giriş aidatı ve yıllık aidatı verdiğinizde “aday üye” olursunuz ve haklarınız sınırlıdır. Yani havuzda biriken paradan aldığınız pay da sınırlıdır. Download’lardan, streaming’lerden, “Çalarken Dinlet”lerden yani “ölçülebilen” telif gelirinden oluşan rakam tüm üyeler arasında ölçüme ve belirlenmiş yüzdelere göre pay edilir. Ama “havuz”da biriken para, yani toptan satıştan alınan paranın büyük bölümü ASİL ÜYELER lehinde pay edilir. Radyolardan, TV’lerden, ve umuma açık yapılan diğer yayınlardan gelen paralar da aynı işleme tabidir. Yani aslan payı asil üyelere gider. Havuzda toplanan paranın dörtte biri asil üyeler arasında eşit olarak pay edilir. Geri kalan bölümü irili ufaklı aday üyeler paylaşır.

Mü-Yap’a nasıl “asil üye” olunur?

Bugünün koşullarında imkansız gibi bir şeydir. Bir yıl içinde piyasada üretilen toplam CD sayısının yüzde 3’ü oranda CD üretirseniz firma olarak asil üye olma hakkı kazanırsınız. Bunu yapabilecek şirketlerin sayısı bellidir. Ki keza onlar zaten asil üyedir. Yani 2010’da toplam 10 milyon CD üretildiyse sizin asil üye olmak için 300 bin CD üretmeniz gerekmektedir. Asil üyeler yıllık 4000 TL üyelik aidat öderler. Bir kez asil üye olan üyenin her yıl yerine getirmesi gereken başka bir kriter yoktur. Asil üyeliği devam eder. Mü-Yap’ın şu anda 66 asil üyesi bulunmaktadır.

Neden giriş aidatı ve asil üyelik gibi bariyerlere ihtiyaç duymuştur Mü-Yap?

Mü-Yap 34 şirket tarafından yapımcıların haklarını korumak üzere bir dernek olarak kurulmuştur. Meslek örgütü statüsüne kavuşarak lisanslama ve dijital şarkı havuzunu pazarlama gibi işlevleri yerine getirmeye başlaması Mü-Yap’ın bu ikinci dönemine rastlar.

Mü-Yap’ın kurucu üyesi olan bu 34 müzik şirketi; derneğin kuruluşu döneminde 2 yıl boyunca havuzda biriken gelirden payına düşeni Mü-Yap’ın kasasında bırakmıştır. Söz konusu para 2.5 milyon liralık bir birikim oluşturmuş ve bu birikim Mü-Yap’ın altyapı çalışmalarında kullanılmıştır.

Diğer bir deyişle; Mü-Yap’ı bir sermaye şirketi olarak düşünecek olursak bu para şirketin ana sermayesi, 34 üye de şirketin ortaklarıdır. Söz konusu 34 üye “biz bu ana sermayeyi koyduk; karşılığında bir para almadık. Bu nedenle bundan sonra Mü-Yap’a yeni üye alınacaksa ‘yatırım ortağı’ olarak 10.000 TL ödesinler” şeklinde ortak görüş beyan etmişlerdir. Bu giriş aidatını (yatırım ortaklığı payını) ödeyen üyeler önce aday üye olurlar. Daha sonra yıllık üretimin yüzde 3’ü sınırını bir kez geçtiklerinde asil üye olmaya hak kazanırlar. Zaman içinde 34 kurucu üyeden bazıları kepenk kapatmış, kimi yeni şirketler de asil üye koşullarını yerine getirmişlerdir. Bugün asil üye konumundaki 66 şirketin hikayesi kısaca budur.

Aslına bakarsanız; bırakın 66 asil üyeyi bir tarafa fiziksel CD ve kaset satışının bu denli düştüğü Türkiye’ye özel sektör koşullarında tüm yükü 20 civarında şirketin çektiği de bir gerçektir. Bu şirketler üretim hacimleri büyük olduğu için daha çok vergi ödemektedirler. Mü-Yap gelirlerinden aldıkları payın sermaye şirketi yönetimi mantığı dahilinde daha yüksek olması en azından “anlaşılabilir” bir durumdur.

Bir meslek birliği böyle mi olmalıdır?

Dediğim gibi yasalar Mü-Yap’a hem lisanslama hem lobi faaliyetlerini tek elden yürütme hem de oluşturdukları dijital müzik havuzunu özel firmalara pazarlama hakkını vermektedir.

Mü-Yap’ın sağlıklı bir meslek birliği olarak çalışması için lisanslama faaliyetinin özel şirketlere devredilmesi bir seçenek olabilir.

Bugün Mü-Yap bir meslek birliğinden ziyade CEO’su, yönetim kurulu, kurucu ortakları, yatırım ortakları olan bir sermaye şirketi gibi çalışmaktadır. Bir meslek birliğinin temel amacının o mesleğin “topluca” gelişmesi, sorunlarının çözülmesi, ülke ekonomisine katkısının artması olarak düşünüldüğünde Mü-Yap’ın bu işlevleri tek yönlü ve sadece büyük hacimli iş yapabilen üyeleri lehinde yerine getirdiği; küçük şirketlerin büyümesi, gelişmesi ve sektöre katkıda bulunmasına dair bir kaygısı olmadığı açıkça görülmektedir.

Bir müzik şirketi Mü-Yap’a üye olmazsa ne olur?

En başta o şirkete ait albümlerde yer alan şarkılar Mü-Yap’ın dijital müzik havuzunda yer almaz. Bu şu demektir; Mü-Yap’ın Turkcell’e, Türk Telekom’a, Efes Pilsen’e, My Net’e vb pazarladığı bu dijital repertuar içinde yer almayan bu şarkıların yasal bir platformdan download edilmesi (indirilmesi) nin önü kapanmış olur. Diğer bir deyişle eğer albümünüzü çıkaran şirket Mü-Yap üyesi değilse, yasal dijital şarkı satışından pay alamazsınız.

Yakın geçmişe kadar bu böyleydi. Ancak bir süre önce IMM Müzik’in kurulmasıyla işin rengi bir miktar değişti. IMM, en kısa anlatımıyla; lisans satışı yapan özel bir şirkettir. Mü-Yap üyesi ol(a)mayan 33 şirketin bünyesinde yer alan albümleri temsil eder. Görünüm itibariyle “Mü-Yap’a alternatif” ya da “Mü-Yap” a karşı” “Bağımsız yapımcılar birliği” gibi algılanan IMM “meslek birliği” statüsünde değildir.

Daha önce de belirttiğim gibi sağlıklı olan bağımsız lisans satışı yapan IMM benzeri özel şirketlerin bu işlevi Mü-Yap’ın üzerinden almasıdır. Daha doğrusu yasaların bu doğrultuda değiştirilmesidir. Mevcut yasa bu haliyle yürürlükte olduğu takdirde MÜYAP’ın temel meselesi sektörün sorunlarını çözmek ve toptan bir büyümeyi hedeflemek olmayacak; Mü-Yap tıpkı bir şirket gibi maksimum kar hedefleyen; karı da yönetim kadrosunun eğilimi doğrultusunda paylaştıran (ve tabii bunu yasalar doğrultusunda kitabına uydurarak yapan) bir yapı olarak kalacaktır. Şu anda birden çok işlevi yürütme hakkını yasalardan alan bu “meslek örgütü”nün tüm kontrolü elinde tutması ve sistemi diğer meslek örgütleri ile birlikte “yönlendirmesi” kaçınılmaz bir sonuçtur.

Nedir bu erişim engelleme olayı?

Yasalar bu yetkiyi Mü-Yap’a veriyor. Ama dışarıdan görüldüğü gibi küt diye kapatmıyor Mü-Yap bu siteleri. Önce anlaşma yoluna gidiyor. Öte yandan; tarifeler konusunda uzlaşma sağlanamadığı takdirde yasal hakkını kullanıyor Mü-Yap.

Şimdi siz “neden Mü-Yap’ın böyle bir yasal hakkı var?” diye sorabilirsiniz, o yasaları sorgulayabilirsiniz, ama "Mü-Yap niye yasal hakkını kullanıyor", “sansürcü”, “yasakçı” demenin çok manası yok.

Hem Last FM, hem MySpace’de benzer bir süreç yaşandı. Her iki şirket de tarifeye itiraz etti, ödemedi. Hatta MySpace “biz Türkiye’nin müziğini tanıtıyoruz, bir de üste para mı vereceğiz; siz bizim kim olduğumuzu biliyor musunuz biz MySpace'iz" makamından konuşunca Mü-Yap tereddütsüz kapatma kararı aldırdı. Ancak kapatılınca; o tarifenin altına imza attılar maalesef. Buna rağmen de geçmişe dönük tüm telif haklarının üstüne yattılar. Bugün MySpace ve Last FM’le tarife konusunda mutabakat sağlanmıştır tamam ama yabancı menşei olan şirketlerin Türkiye'deki hak sahiplerini pek iplemediklerini de unutmayın lütfen. Abuk sabuk yerlerde milliyetçilik damarınız kabarıyor, kabaracaksa o damar müzisyen olarak, sektör profesyoneli olarak; lütfen buralarda kabarsın!.

FİZY’NİN HİKAYESİ

Fizy; 3 genç girişimci arkadaş tarafından son derece basit bir ara yüzle hızlıca stream ettiren bir yazılım yaratarak ve play list’ler oluşturmaya imkan vererek çabuk büyüyen platformlardan biri. Zaten Facebook ve Twitter’da aktif olan arkadaşlar Fizy’ye aşinadır. Şarkı paylaşmanın en kolay yollarından biri…

Kendileri de bu kadar hızlı bir büyüme beklemiyorlardı. Pek fazla reklam alıp kullanıcıyı bezdirmediler evet; ama uzunca bir süredir play-list’lerin sponsoru Coca Cola’ydı mesela… Yani buradan para kazanıyorlar.

Bir süre önce sitenin kazandığı başarıdan etkilenip platformun tamamına talip olan büyük sponsorlar çıktı ortaya… Satsalar kaça satarlar dersiniz? İnanın milyon düzeyinde para kazanırlar. Yani öyle anlattıkları kadar mağdur değiller aslında.

Öte yandan Mü-Yap’la bir süredir tarife üzerinde anlaşmaya çalışıyorlar. Çünkü Mü-Yap da platformun arz ettiği piyasa değerinin farkında. Fizy de diyor ki biz bu parayı veremeyiz. Belki haklılar ceplerinde o kadar nakit yok. Ama piyasa değerleri çok yükseldi.

Atıyorum; Turkcell bu siteye 2 milyon verse satın alsa; Fizy ekibi tereyağından kıl çeker gibi sıyrılacak işin içinden ondan sonra telifti tarifeydi Turkcell uğraşacak. Mü-Yap da kaçın kurası olarak biliyor bu işi ve “yok öyle” diyor özetle… Ve tabii diyor ki “Ben Mü-Yap olarak o kadar yatırım yapmışım, dijital şarkı havuzumu oluşturmuşum; birine bir platform satılacaksa ben satarım. Yok senin platformu alacaklarsa o zaman bana telifimi ödeyeceksin, öyle satacaksın…”

HADİ ANLAMAYANLAR İÇİN BİR DAHA...

Yani Mü-Yap maksimum kar hedefleyen bir "şirkettir". Kar ortaklarının maksimum çıkarını gözeten bir yapıdır. Dünyanın hiçbir yerinde bu yapıya "meslek örgütü" denemez. Ama Türkiye'de yasalar Mü-Yap'a bu hakkı vermektedir.
Mü-Yap da bir yandan asil üyesi olan ve an itibariyle müzik sektörünü sırtlayan kimi sirketler lehinde cözümler üretmektedir. İşin özeti bu!
Ne zaman yasa değişir, ne zaman yasama organı bunu idrak eder o zaman belki birşeyler değişir.
Defakto buyken; ben Mü-Yap'tan idealist bir tavır beklemiyorum kendi adıma. Ama "bilmek" iyidir!
Merak ederek, hakkınızı arayarak belki bir başlangıç yapabilirsiniz. Çünkü yasa da sizindir, ülke de sizindir, müzik de sizindir...

Eurovision ve Fizy

2011-01-03T15:01:00.002+02:00

Bugünkü Milliyet Cadde/ Sokak Çocuğu yazısı

EUROVISION’A SADAKAT

Yüksek Sadakat, Eurovision’a gidiyor…

Şimdi bir bardak suda türlü fırtına kopacak. Doğru mudur, değil midir; İngilizce midir, Türkçe midir; o mudur, bu mudur…

Yüksek Sadakat; biliyorsunuz “Belki Üstümüzden Bir Kuş Geçer”le popüler müzik havuzuna çivileme atlamış bir grup. Daha güzeli; geçen zaman içinde kendine ait bir sound yaratmış; Türkiyeli olmayı becermiş bir rock grubu.

Elektro gitarla türkü söylemek, kitleleri coşturmak başka bir şey; bizim ritimleri, melodik yapıları esas alarak “rock” yapmak başka bir şey…

Baktığınızda Ayna; kitlelere mal olmuş bir gruptur. Ama elektro gitarla türkü söylemektedir. Ben o ceylanın; gurbette yorgun düşmesini istemezdim doğrusu.

Baktığınızda Atiye; Eurovision için biçilmiş kaftandır. Ama daha genç Atiye; biraz daha pişer, seneye gider. Atiye olamadı çünkü TRT’nin; Hadise deneyiminden sonra sıtkı sıyrılmıştır. Kurum olarak “kadın” temsilci tercih etmiyor olabilirler bir süredir. O da ayrı bir tartışma konusu.

Baktığınızda Tarkan gitmeyeceğine göre; Tarkan türevlerinden Murat Boz’dur, Dalkılıç’tır ya da bir diğeridir, olabilir miydi? Olamadı çünkü TRT, grup tercih ediyor bildiğim kadarıyla.

Baktığınızda; içimden “Hayko Cepkin gitseydi” demek geçiyor; yıksın o sahneyi, herkesi şaşırtsın. Ermeni kökenli bir Türk vatandaşının bu ülkede neler yaptığını göstersin. Ama bunu söylemiyorum; çünkü Hayko için, en azından şimdilik, doğru bir hareket olacağını düşünmüyorum. TRT’den de böyle bir açılım beklemiyordum.

Hande Yener olmaz mıydı dersiniz? Olurdu tabii… Türkiye’yi bir Lady Gaga şakası ile temsil etmek istiyorsak neden olmasın, olurdu. Ama Atiye’yi bile potaya sokmayan TRT’nin Hande’yi düşünme ihtimali zaten azdı. Şebnem Ferah, Bengü ve Demet Akalın konusuna girmiyorum bile…

Yüksek Sadakat olmasa kim olurdu koşullar itibariyle TRT için? Gripin olurdu… Emre Aydın olurdu…

Hepsini bir kenara bırakalım. Yüksek Sadakat yeni albümünü çıkartma arifesindeydi. Yani ellerinde bolca şarkı var.

Şimdi Yüksek Sadakat; TRT’ye 3 şarkı önerecek, birisi seçilecek. Çok büyük olasılıkla İngilizce söz ve hareketli bir şarkı tercih edecekler.

Geçen yıl; maNga gibi Eurovision için çok uygun bir gruba bile hoyrat eleştirilerimizle neler çektirdiğimizi düşününce, Yüksek Sadakat’a sabırlar diliyorum.

Şarkı seçimleriyle, Eurovision kriterlerine uygun düzenlemeleriyle, sosyal medya ve ülke bazında tanıtımlarıyla; en önemlisi sahne şovlarıyla ellerinden gelenin en iyisini yapacaklarına inanıyorum.

FIZY, MÜ-YAP’A KARŞI

Twitter ve Facebook ortamlarında coşanlar Fizy’yi ayrı severler. Sevdiceğine, arkadaşına, ortama uygun bir şarkı yollayıp meramını anlatmak için şahane bir yöntemdir www.fizy.com.

Aradığımız Fizy’ye bir süredir ulaşılamıyor çünkü MÜ-YAP, mahkeme kararıyla kapattırdı Fizy’yi. Hem de Fizy; bir Türk girişimi olarak dünyanın en önemli internet ödüllerinden “Mashable Ödülleri”nin ilk 3’üne girmişken… Perşembe günü Las Vegas’ta ödülü alacaklar.

Bu; MÜ-YAP’ın yasal hakkıdır. Bunu tartışmanın bir manası yok. MÜ-YAP Türkiye’deki müzik yapımcılarının en büyük meslek birliğidir. Görev tanımı bellidir, yetkisi bellidir.

MÜ-YAP Başkanı Bülent Forta’ya sordum; “bize erişim engelleme kararı aldırmaktan başka bir çare bırakmıyorlar, yoksa hiç tercih ettiğimiz bir yöntem değil” dedi.

Kapatmak zorunda mı yani MÜ-YAP, bu telifi almanın başka bir yolu yok mu?

Bülent Forta’ya göre zaten o yollar denenmeden kapatma kararı alınmıyor.

Bu Myspace’te de, Last FM’de de, MyNet’te de böyle oldu.

MÜ-YAP’ın bir an önce bir halkla ilişkiler departmanı kurması gerekiyor. Mekanik hak nedir, temsili hak nedir, komşu hak nedir; MÜ-YAP, MESAM, MSG, MÜYORBİR kimdir; hak ve yetkileri nelerdir; lisanslama nedir, pazarlama nedir, hak paylaşımı nasıl olmaktadır; herkese “basitçe” anlatması gerekiyor.

En başta hak sahiplerine; bana sorarsanız bu konuda en cahili onlar. Ve tabii biz medya mensuplarına; biz de az cahil sayılmayız bu konuda.

Ama şunu da anlatması gerekiyor MÜ-YAP’ın: MÜ-YAP, Bir “patronlar kulübü” müdür? MÜ-YAP’ın asil üyeleri mi yemektedir gelen paraların kaymağını? O kaymağı başkası yemesin diye asil üye olmanın yolu kapatılmış mıdır? Mesela Turkcell’e ya da Türk Telekom’a MÜ-YAP dijital şarkı havuzu pazarlandığında, oradan gelen milyon dolarlar nasıl paylaşılmaktadır?

Hukuk çerçevesinde gerçekleşen tüm bu uygulamaların, herkese “açık seçik” anlatılması gerekiyor. Bunu yapamıyorsa MÜ-YAP; günah keçisi olmaya alışmalı.

2010; takstar özetliyor...

2010-12-31T15:55:00.002+02:00

Kesinlikle Soner Sarıkabadayı’nın yılıydı. Pop Erkek besteci ve solistleri arasında en fazla iki kategoriden söz edilebilir; Tarkan ve Serdar Ortaç kategorileri. İşte Soner Sarıkabadayı zoru başararak yeni bir kategori yarattı. Bu yıldan sonra onun taklitlerini izleyeceğiz artık. Ayrıca şarkılarını da çok beğendik kendisinin.
Kadın Pop Şarkı yazar ve solistlerinin ana kategorisinin Sezen Aksu olduğunu düşünecek olursak tek alternatifi de “eller havaya” kategorisidir. İşte bu kategoride yaptıkları işlerle ve promosyon cıvıklıklarıyla kabak tadı veren Hande ve Demet Hanımların kendini tekrar ettiği yıldı. Burada kategori açma potansiyeline sahip tek isim de Sıla olarak gözüktü gözümüze…
Popüler sanatçıların; sosyal medyanın önemini fark ettikleri yıldı. Önümüzdeki yıllarda işlerin; sadece kişiler, takipçileri ve arkadaş listeleri üzerinden gelişeceğini gördük.
Facebook’un karizmasına karizma kattığı; Twitter’ın rüştünü ispatladığı: Wikileaks’in ise bilgiyle ilgili algı ayarlarımızla oynadığı yıldı.
“Anadolu’nun Kayıp Şarkıları” adlı belgesel filmin sponsor ve oynayacak salon bulmakta zorlandığı yıldı. Türkiye’nin etnik ve müzikal zenginliğine; yüzyıllardır uyum içinde yaşayan kardeş halkların türkülerine yine teğet geçtik.
U2 İstanbul Konseri’nin çeşitli spekülasyonlara rağmen, gelmiş geçmiş en önemli kitle konseri olarak İstanbul’un hafızasına kazındığı yıldı. Ama Atatürk Olimpiyat Stadı’na gitmek mi zor dönmek mi karar veremedik.
Şehrin göbeğinde; bir metalci gencin rüyasında görse inanamayacağı büyüklükte bir stadyum festivali izlediği yıldı. Sonisphere İstanbul; yıllarca hor görülen rock ve metal aleminin intikamı gibiydi. Çıtayı da epey yükseltti.
maNga’nın; MTV ve Eurovision başarılarından sonra “Avrupa’da bir Türk grubu ilk kez olacak galiba” dedirttiği yıldı.
Türk Filmleri açısından azınlıkların izlediği “Çoğunluk”, haksız eleştirilere maruz kalan “Yahşi Batı” ve biraz da “Vay Arkadaş/Manik Tik Dildo”nun yılıydı. “Romantik Komedi” ve “Eyyvah Eyvah” bir miktar eğlendirdi. “Prensesin Uykusuyum” biraz geç kaldı.
Hem kitabı, hem sinema filmi göz dolduran üç eser “Sosyal Ağ”, “Ejderha Dövmeli Kız” ve “Ye, Dua Et, Sev”in kazandıkları başarıyı hak ettikleri yıldı. Yeni “Matrix” bekliyorken “Inception” fos çıktı. Keza “Paranormal Activity”lerde hiç korkmadık.
“Öyle Bir Geçer Zaman ki” ve “Behzat Ç”; benim için onların yılıydı.
Fazıl Say’ın arabeske “yavşak” dediği, daha sonra o kelimeyi kullandığına pişman olduğu yıldı. Sonra bu magazin konvoyuna Haluk Bilginer de katıldı. Hiçbir yılın gündemini bu kadar meşgul etmez dilerim bundan sonra bit yavruları…
Okan Bayülgen’in krallığı abarttığı, Beyaz’ın kendini tekrarladığı; “Komedi Dükkanı” ve “Bir Kadın Bir Erkek”in yerini perçinlediği, “Heberler”in hayatımıza renk kattığı; Nihal Yalçın’ın yeni komik kadın olarak, “geliyorum” sinyalleri verdiği bir yıldı.
Türk Rock’ının yenileri; Multitap, TNK, Kaçak ve 110’un yılıydı.
DOT’un tüm oyunlarını ilgiyle izlediğimiz; 123 adlı şahane grubu tekrar tekrar keşfettiğimiz; romanlar ülkesinde müthiş öykü kitapları yazan Yekta Kopan’ı “Bir de Baktım Yoksun’la takdir ettiğimiz yıldı.
Tarkan’ın, Sertab Erener’in, Athena’nın, Eminem’in çok önemli “geri dönüş” albümleri yaptığı, Redd’in kendini bulduğu bir yıldı.
iPhone ve iPad fetişizminin tavan yaptığı; Blackberry’nin kendini aştığı, cep telefonu uygulamalarının öneminin anlaşıldığı; Türk radyolarının kendi resmi uygulamalarını yapmayı yine beceremediği bir yıldı.
Eğlenmek için Mini Müzikhol’e, 11.11’e, Eelence’ye, Nublu’ya, Flavio by Lokal’e, Offpera’ya gittiğimiz; Jash’ın, Mimolett’in, X’in, Münferit’in yemeklerine saygı duyduğumuz bir yıldı.
İstanbul’un Kültür Başkenti olduğu yıldı. Aynı yıl; Emek Sineması az daha AVM oluyordu; AKM kaderine terk edilmiş bir şekilde Taksim’in göbeğinde duruyordu ve Haydarpaşa Garı cayır cayır yanıyordu…

*Bu yazı Milliyet Cadde'de yayınlanmıştır

Bence 2010/Kişisel liste

2010-12-31T15:28:00.003+02:00

2010 TOLGA’NIN BEĞENDİKLERİ

(Sıralama yok)

Sertab Erener/ Rengarenk

Athena /Pis

Şebnem Ferah/ Benim Adım Orman (2009 Aralık)

Tarkan/ Adımı Kalbine Yaz

Soner Sarıkabadayı /Sadem

Multitap/ Takım Oyunu

Kaçak/ Silahlı ve Tehlikeli

110/Sıfır

TNK/Söyle Ruhum

123/Aksel (2009 Aralık)

Ceylan Ertem/Soluk

Melis Danişmend/Daha Az Renk

Redd/Prensesin Uykusuyum

İKİ ÇİFT LAF ETMEK İSTEDİKLERİ

Mor ve Ötesi/ Masumiyetin Ziyan Olmaz (Grubun en iyi albümlerinden biri diyemem. Ama çok daha fazla ilgiyi hak ediyordu; zamanla anlaşılacağını düşünüyorum.)

Emre Aydın/ Kağıt Evler (Aslında sound olarak Emre Aydın kariyerinin dönüm noktalarından olacaktır. Ben Emre Aydın’ın bu ağlak halden, aynı kadına yazılan loser adam şarkılarından yavaş yavaş uzaklaşacağını ve asıl şarkı yazarlığını o zaman göreceğimizi düşünüyorum.)

Gripin/ MS 05.03 (Gripin’in kendi miladı olarak gördüğü bu albüm aslında grup için bir devrin kapanışı gerçekten. Kitleselleşme anlamında olumlu bir adım gibi görünen bu değişiklik eski Gripin severler için biraz hayal kırıklığı. Şimdi Gripin, daha fazla insan tarafından tanınan ve pop tarafı ağır basan bir pop-rock grubu. Üstelik “Durma Yağmur” şarkısı yüzünden Emre Aydın’la araları da bozuldu. İyi dostlardı, üzüldüm.

maNga (Grup bildiği yolda tam gaz devam ediyor. MTV ve Eurovision başarıları sonrası sürekli çalışan grup Avrupa’da sesini duyurmaya gerçekten müsait belki de tek Türk grubu şu dönemde. Ben yürekten inanıyorum bunu başaracaklarına. Grubun gitaristi “Guitar Player” Dergisi’nin hall of fame’ine çıkacak duruma geldiyse grup oralarda artık tanınıyor demektir.)

Kafama ne tak'ıldı?

2010-12-19T20:27:00.012+02:00

Sıradan degil kalpten yazalım:

1) Turkcell, gncplay kafasindan 2 liraya album indirtiyor. Mesela bir albümü 2 liraya indirdiğinizde; ya faturanıza yansıyor ya da kontürünüz eksiliyor. Sittin sene boyunca söyledik; bedavadan biraz daha pahalı birşey satıyorsanız, stratejiniz sağlam olmalı... Daha fazla müzik tamam...
2) Radyo Babylon.. Yok öyle Pozitif Ailesi şahanedir kafasında değil; dinlemeye doyamıyorum. www.radyobabylon.com
3) Okan Bayülgen; Trabzon Devlet Tiyatrosu'ndan niye ayrıldı biliyor musunuz? O dönem Gece Kuşu ile başlayacak uçuşa hazır olması gerekiyordu... Bütün oyunculuk kompleksi ondandır. "Cevap verecek bişey yok; ben kötü oyuncuyum, iyi yapımcı sanıyorum kendimi... Ama o kendim kendim diye dilime doladığım şeyi de pek iyi yönetemiyorum sanırım :)" der mi Okan Abimiz? Demez.
4) İstanbul FM Odullerinde, en iyi çıkış yapan şarkıcı Nil Özalp'mış, Onur Ödülü de İbrahim Tatlises'e gitmiş... Ne diyim :)
5) Ali Şota'nın klibi "Soyun" izlemeye değer
6) Bir "pet shop" yandı... Kimi hayvan öldü, kimi hayvan sessiz kaldı. Yanarken o dükkan cayır cayır, herkes şu yazıyı okudu: "Süs Hayvanları Satılır" !
7) TV8 de başlayacak bir program var: PARANOYAK! izlemeniz gerekiyor. 80'ler efsanesi Max Headroom çıkışlı ama beğeneceksiniz tahmin ediyorum.
8) Koç Üniversitesi Psikoloji Kulübü o kadar şahane ki... Mesela kendini keşfet farklılıklarını farket falan diyor, size klişe gelebilir ama: girin bakın web sitesine; halka bedava; Taksim'den servis var, üstelik o da bedava! www.ku.edu.tr
9) Cirque Du Soleil geliyor yahu.. Biletler de bu kadar büyük birşeyi izlemek babında ucuz...
10) Özcan Deniz kendi filmini çekmek istiyormuş tek dilediği oynamadığı bir filmi yönetmekmiş. Yeşim Ustaoğlu'nun bir filminde başrol olduğu için dua etsin; aşık olduğu da Altın Portakal'lı bir oyuncu... DAMLA SÖNMEZ Yeşim Kim
11) Nokia'nın bir uygulaması var OVI üzerinden; diyelim ki blogcusunuz, diyelim ki kendine güvenen bir şahsiyetsiniz; Nokia'nın OVI'si üzerinden kendinize bir uygulama (application) yaratıp Nokia'nın Store'unda (bildiğiniz mağaza) satabiliyorsunuz... Daha neler göreceğiz kim bilir...

Gazetelerin Yılbaşı Partileri ve maNga haberleri

2010-12-13T17:19:00.004+02:00

Gazete çalışanları için; teknik elemanından ulaştırmasına; temizlik görevlisinden aşçısına ve tabii muhabirine, yazarına güzel bir toplaşma sebebidir yılbaşı partileri. Yenilir, içilir, dans edilir; sonrasında sarhoş olunur; daha ayık bir arkadaş sizi paketleyip servise bindirir.
Eskiden daha bir eğlenceli, şaşaalı geçerdi bu partiler; son yıllarda sanki çalışanların da ilgisi azaldı. Bu sebeple kurumsal iletişim departmanlarında çalışan arkadaşlarımız hangi ünlü sanatçıyı, grubu getiririz diye kafa patlatmaya başladılar.
Bu yıl ilk parti haberi Hürriyet'ten geldi. 27 Aralık'ta yine HMT'de; geleneksel kokteylden sonra Eski Baskı Holü'nde maNga ile birlikte kutlayacak gazete çalışanları yeni yılı... Diğer gazetelerin parti haberleri de gelmeye başlar yakında.
maNga demişken grup yarın çok özel bir konser için (14 Aralık) 21.30'da Babylon sahnesinde olacak. Bu arada, grup geçtiğimiz günlerde İTÜ'den "Sosyal Medyayı En İyi Kullanan Grup" Ödülü aldı. Bence hak ettiler. Hem ayrı ayrı; hem de maNga olarak internet alemine son derece hakim çocuklar.
Yine maNga hayranlarını ilgilendireceğini düşündüğüm bir haber daha var. Grubun Şehr-i Hüzün albümü plak formatında sınırlı sayıda basıldı. Plağa nasıl sahip olacağınızı anlamak için Facebook'tan Tobee adlı uygulamayı arattırıp kullanmaya başlayabilirsiniz. 1000 puan toplayana plak hediye ediliyormuş. Nasıl topluyorsunuz o kadarını bilmiyorum :) Ama o plağı alıp bir imza gününde gruba imzalatmayı becerirseniz; ilerleyen yıllarda acaip değerli bir parça olacağı kesin.
Son haberim ise mor ve ötesi-maNga Konseri... 19 Aralık'ta Bostancı Gösteri Merkezi'nde saat 18.00'de maNga; 20.00'de ise MVÖ sahne alacak. Bilet fiyatları da uygun, biletix'ten alabilirsiniz.
Türkçe rock'ın bu iki önemli kitle grubunu bir arada izlemek özel bir deneyim olacaktır diye düşünüyorum.
"Ben önce çıkarım, en son ben çıkarım; ben daha büyük grubum, hayır ben daha kıdemliyim" gibi tartışmalara meydan vermeden; rock'n roll gönüllü ve birbirini de çok seven bu iki grubun bir araya geldiği bu konsere gidin derim ben.

HIRSIZ SADECE SİZİ İSTİYOR

2010-12-13T14:09:00.003+02:00

Bugünkü Milliyet Cadde Sokak Çocuğu yazısı...

Şimdi bir internet var; evet! Sanatçı olarak, orda olmamız lazım değil mi? Evet olmamız lazım. Açalım bir site; koyalım biyografimizi, diskografimizi, filmografimizi; ne grafisi gerekiyorsa artık… Bir, iki de artiz resmimizi koyalım. Bir basın odası açalım sitemizde. Hayranların açtığı forum sayfaları var. Oraya girip ara sıra sevenlerimizle hoş beş edelim; buluşalım…

Çok yakın bir geçmişe kadar iş böyle yürüyordu. Bir de bunun yanında mütemadiyen dönen bir “internetten indirmek hırsızlıktır” geyiği vardı.

Aslında hırsız falan yoktu ortada; mağazaya girip aldığı malın parasını nasıl ödeyeceğini bilmeyen bir müşteri vardı.

“Hırsız var!” diye bağırıyorlardı, çünkü malın parasını nasıl alacaklarını onlar da bilmiyorlardı. Yoksa insan hiç evine giren hırsıza televizyonunu satmayı düşünür mü?

Şimdi neler değişti diye soracak olursanız; hepimizin amiral gemisi olarak bildiği Facebook ve Twitter’ın da ötesinde büyük bir “paylaşım” ortamı ve o ortamda paylaşılan bir “hayat” var artık internette.

Eğer paylaştığınız kendi mütevazı hayatınızsa sorun yok. Ama ya ünlüyseniz, sanatçıysanız, popüler olmak ya da kalmak istiyorsanız?

HERKES STAR VE KİMSE DEĞİL

Öncelikle; gökyüzünde ulaşılmaz bir yerlerde parıldayan star’lar döneminin kapandığını kabul edeceksiniz.

Evinde çektiği bir video’yla, yazdığı bir yazıyla; söylediği bir şarkı, çektiği bir filmle bir liselinin sizden daha meşhur olabileceği bilgisini sindireceksiniz içinize.

Yani bu star kompleksinden sıyrılacaksınız; star falan değilsiniz artık. Internette herkes üretici ve herkes tüketici; herkes star ve kimse değil.

Aracılardan medet ummayacaksınız. Yalnızca siz ve “takipçi”leriniz var…

Ancak şunu unutmamanız gerekiyor: “Ben sevmiyorum öyle Twitter’ı, Facebook’u, bir tek e mail göndermeyi biliyorum” deme lüksünüz yok. Öyle bir lüksünüz olduğunu düşünüyorsanız emin olun yarın siz de yoksunuz.

Ey popülerlik kaygısı olan sanatçılar; 5 sene sonra radyoya, televizyona, dergiye, gazeteye “ayrıca” ihtiyacınız olmayacak. Çünkü internet; tüm bu eski medyaların yaşayabilmek için uyum sağlamak zorunda olduğu büyük bir koordinasyon merkezi bundan böyle.

Bugün internette var olmak için çırpınıyorlar ama yarın internetin küçük bir parçası olacaklar ancak.

INTERNETTE OLDUĞUN
KADAR VARSIN

Yarın sadece hayranlarınızın internet denizinin hangi kıyısında yüzdüğünü merak edeceksiniz; hangi televizyona, hangi gazeteye, hangi radyoya çıkarsanız daha ünlü olacağınızı değil…

Haberinizi de oradan vereceksiniz, magazininizi de oradan yapacaksınız; şarkınızı; filminizi, dizinizi de oradan paylaşacaksınız. Reklam verenin, sponsorun konuya uyanması biraz zaman alacak ama uyandıklarında siz hazır olmak zorundasınız.

“Ben albümümü, dizimi, sinema filmimi; promosyonumu yaptım; gerisi tevekkül” dönemi kapandı artık.

Çünkü televizyondan, gazeteden, dergiden, radyodan; yani tek merkezden çok kişiye ulaşma dönemi de kapandı. Internet; çok merkezden çok kişiye ulaşmak demek.

Diğer bir deyişle; nasıl bir ürün paylaşıyorsanız paylaşın onu başkalarının da başkalarıyla paylaşacağını unutmayacaksınız. Yaptığınız işin nasıl bir yol haritası izlediğini anlamak için de orada “bizzat” olacaksanız.

Yeni star; gökyüzünde ulaşılmaz bir yerlerde tek başına parıldamıyor.

Yeni star; doğru zamanda doğru lafı eden, gerçek olan, ulaşılabilir olan; hepsinden önemlisi “farklı” olan bir internet “profil”i artık.

Yani evinize giren o “hırsız”ın gözü radyoda, televizyonda, müzik setinde değil. Hırsız sadece sizi istiyor…

Mashable'da Fizy'ye oy verin

2010-12-13T02:32:00.002+02:00

Mashable Awards bu yıl 4.'sü düzenlenen çok ciddi bir ödül organizasyonu. Internet aleminin çok ciddiye aldığı bu ödülün bu yılki adaylarından biri de Fizy, www.fizy.com ...
Twitter'la Facebook'la haşır neşirseniz zaten gayet iyi biliyorsunuz. Milletin günaydın derken, iyi geceler derken, aşık olunca, sinirlenince habire bir şarkı seçip linkini paylaştığı site... Haksız da değiller hani. Fizy son derece kullanıcı dostu arayüzü ve sürati ile; öyle ya da böyle aradığınız şarkıyı bulan altyapısıyla streaming siteleri arasında bariz biçimde farklılaştı.
Bunu fark eden bir tek biz değiliz; işte www.mashable.com gibi dünya çapında saygın bir sitenin adayları arasında bir Türk girişimi olmasının; hatta tek Türk girişimi olmasının sebebi de Fizy'nin alanındaki başarısı olsa gerek.
Yeri gelmişken Mashable'ı da dikkatle takip etmenizi tavsiye ederim; ben okuyorum çok şey öğreniyorum.
Siz de Fizy hakkında benim gibi düşünüyorsanız bence girip oy verin. Son bir-iki gün olması lazım.

Ödül töreni 6 Ocak'ta Las Vegas'ta yapılacak. Cirque du Soleil de sahne alacakmış sanıyorum. Tören Cirque du Soleil'in sahnesinde yapılıyor bildiğim kadarıyla. Sonra İstanbul'a gelecekler biz de seyredeceğiz Cirque Du Soleil'i Abdi İpekçi'de. Bence onu da kaçırmayın. Biletix'ten takip edebilirsiniz. Bilet fiyatları bu tip bir gösteri için gayet uygun. Birşeylerden artırın gidin mutlaka...
Özetlemek gerekirse:
Fizy'ye oy vermek için (Best Music Discovery Kategorisi)
www.mashable.com/awards

Kişisel Twitter Gazetesi

2010-12-12T04:26:00.001+02:00

Şahane bir site... Twitter denilen o 140 karakterlik durumla daha neler yapılabileceğinin küçük bir işareti.
Sistem çok basit. www.paper.li adresine giriyor ve "create a newspaper" seçeneğini tıklayıp twitter hesabınızla siteye bağlanıyorsunuz. Site sizin Twitter'da takip ettiğiniz kişileri buluyor önce. Daha sonra sizin ve takip ettiğiniz kişilerin tweet'lerinden (link, resim, bilgi, video vs) size ait bir günlük gazete yapıyor. Gazetenin ne sıklıkla güncelleneceğini ayarlardan siz belirliyorsunuz (en sık güncelleme günde iki kez)...
Sistem tweet'lerin içeriğini kategorize ederek paylaşıyor. Bir de en mühim haberlerin, resimlerin, videoların gözüktüğü şık bir ana sayfanız (gazete deyimiyle 1. sayfanız) var. Görüntü Wordpress blog görüntüsüne benziyor.
Şimdi gidin benim "Takyildiz Daily" adlı gazetemi inceleyin: www.paper.li/takyildiz. Sonra da 2 dakikanızı harcayarak kendi günlük Twitter gazetenizi yaratın. Sonra da benim gazetemi favori gazeteleriniz arasına ekleyin :)
Pek yakında Facebook versiyonu da olacak. Şu anda üzerinde çalışıyorlar. Test halinde.
Fikri çok beğendim. Sizin de beğeneceğinizi ve insanlarla paylaşmaktan geri kalmayacağınızı sanıyorum.
Blogunuz varsa ve ilgileniyorsanız sitenin badge'i de sağdaki sütunda var; incelersiniz.

Yumurta ne zaman canınızı acıtır

2010-12-09T15:12:00.001+02:00

Yumurta... Proteindir; o kalitede proteini başka bir besinde bulamazsınız. Ne kırmızı ette, ne de başka bir besinde... Yani insan mutlaka yumurta yemelidir. O protein sentezine muhtaçtır insan.
Yumurta.... Sarısının kolesterolu yüksektir. Beyazı daha masum. Ama sarısıyla beyazıyla bir bütündür yumurta. Ayıramazsın.
Yumurtayı sütle çırpmak vardır; hani gelişme çağında; "Aman efendim ne güzel yenir!".
Sonra sucuklu yumurta... Pek zararlıdır kolesterol muzdaripi bünyeye; ama ne güzeldir sucuklu yumurta; ekmeği sarısına bandıra bandıra...
Beslenme çağında; sefertasında katısı, kuru köfte ile birlikte utanç verici bir koku yayan yumurta...
Tarih boyunca bir tepki aracı olarak birilerinin kafasında kırılan; ne civciv olup yaşama katılmayı ne protein olup bünyede dolaşmayı becererek; doğasına aykırı bir göreve giden protesto yumurtası...
Neden yumurta atılır biliyor musunuz? Yani neden bir başka şey değil de yumurta? Çünkü yumurta bildiğiniz anlamda acıtmaz. Mancınıkla atılmadıysa, yumurtaatar bir makinanız yoksa eğer; en hassas, en can alıcı yerinize isabet etse bile incecik kabuğu kırılıverir. O kabuk incedir çünkü anasının sabırlı kuluçkasından sonra ilk soluğunu alacak civcivin zamanı gelince kırması gerekecektir onu.

Civcivin canını acıtmayan senin de canını acıtmaz. Sarısı beyazı üzerine bulaşır en fazla; o da yıkanınca çıkar.
Ama yumurta acıtır. Bildiğinizden çok daha fazla acıtır eğer vicdanınız varsa. Utanabiliyorsanız; çocuğunu düşüren bir genç kadının geleceği için, ağzı burnu kırılan genç bir adamın onuru için utanabiliyorsanız; o yumurta çok acıtır.
Utanmayı biliyorsanız eğer; vicdan muhasebesi yapıyorsanız; burada benim yerimde kim olsa o yumurtayı atacaklardı bu çocuklar çünkü canları acımıştır; acıtılmıştır diye düşünebiliyorsanız lekesi de kalmaz üstünüzde...
O genç adamların geleceği için birşeyler yapmayı kafaya koyduysanız o yumurtanın vücudunuza tıpkı proteiniyle yaptığı iyilik gibi siyasi bünyenize de bir fayda sağlaması işten bile değildir.
Yok o acılı tepkiyi, o şamar oğlanı olmayı gururuna yediremeyen genç dimağın öfkesini anlamaz da kin kusarsanız; yumurtalı terör örgütü arar, yumurta provokatörlerini işaret ederseniz; bu memleketi seven, okuyan, düşünen, hesap soran onurlu üniversite öğrencilerini kaybedersiniz ki; işte o yumurtalar o zaman tüm memleketin canını gerçekten acıtacaktır.
.

Wikileaks, Internet, vatan

2010-12-06T12:47:00.000+02:00

Bugünkü Milliyet Cadde SOKAK ÇOCUĞU Yazısı...

Internet üzerinden şarkı indirme meselesi başladığında kıyamet koptu. Sanatçılar isyan etti. Dev müzik şirketleri avukat orduları yolladılar internetin üzerine. Davalar, yasaklamalar havada uçuştu. Oysa vakit kaybetmeden düğmeye basmak gerekiyordu değişim için. Dijital iş modelleri geliştirmek gerekiyordu.

Ama direndiler. Plaktan, kasete; kasetten CD’ye geçerken kolaydı da iş; fizikselden dijitale geçerken eski bilgisayarcı tabiriyle “error” verdiler. “Yasaklansın…” dediler, “korsan bunlar!” Sandılar ki, internet engellenecek; müzik şirketleri de eskisi kadar CD satmaya devam edecek… Yasaklansın diye harcadıkları zamanı bedavayla rekabet edecek bir iş modeli geliştirmeye harcasalar bu kadar para kaybetmeyeceklerdi. Ne oldu şimdi? Varsa yoksa internet, dijital…

Myspace çıktı. Gençler kendi arasında takılıyor sandılar. Myspace’in; dünyanın yeni müzik şirketi olmanın yanı sıra en güçlü sosyal ağ olma yolunda ilerlediğini göremediler. İşin ilginç yanı Myspace’in kendisi de göremedi bunu. Internet alemlerinde zirvenin keyfini sürerken sağlam bir tokat yedi Myspace. Kimden mi?

FACEBOOK’A KİM GİRER Kİ?

Mahallenin yeni delikanlısı pek afiliydi. “Kim ilkokul arkadaşını bulmak ister ki?”, “Neden resimlerimi internette paylaşayım ki?” diyorlardı; bakın iş nereye geldi. “Bunun da modası geçer” dedikleri ve sürekli gelişen fikir üzerine kitap yazıldı, film yapıldı. Facebook milyonlarca kullanıcısının hayatına kimsenin dokunamadığı gibi dokunmaya devam da edecek üstelik.

Twitter’a burun kıvıran çok oldu. Hala da kıvıranlar var. Ama Twitter’ın “140 karakterle o anda canının istediğini yazma” sitesi olmanın çok ötesinde bir anlam ifade ettiğini hayatımızda; şimdi şimdi anlıyorlar. Twitter’ın “yeni” gazetecilerini, eski gazetecilerin duruma ayak uydurma çabasını; vatandaşın; sanatçıyla, medyayla, politikacıyla; yani “en hızlı bilgi”yle ilişkisinin değişimini izliyorlar ibretle.

NEYİ YASAKLIYORSUN SEN?

“Wikileaks yasaklansın”, “Assange suikasta kurban gitse üzülmem” demeye başladı Dünya. Sızdırılan bilgilerin hangi çıkarlara hizmet ettiğinden, Julian Assange’ın kimin adamı olabileceğinden söz ediyorlar. Yaptığı şeyin neleri değiştireceğini, Dünya’yı nasıl bir şeye dönüştüreceğini düşünmek yerine; Assange ve arkadan gelecek binlercesini nasıl yasaklarız, yok ederiz diye planlar kuruyorlar. Daha acısı, bunun mümkün olabileceğine inanıyorlar.

Myspace, Facebook, Twitter, Youtube, Wikileaks, diğerleri… Ayrı ayrı değil; hep birlikte neyi değiştiriyorlar biliyor musunuz? Koskoca bir paradigmayı, yani o bildiğimiz eski Dünya’yı…

Julian Assange bu idealist cüretinin bedelini belki vatansız kalarak, belki daha kötü ödeyecek. Ama bilgi de; dilimize doladığımız gibi küresel falan değil; vatansız zaten. İster doğru, ister yanlış olsun; yok etmek sanıldığı kadar kolay değil artık.

46 Black Edition'dan Tak'ıntı

2010-12-04T15:51:00.001+02:00

Bu akşam n'aapak?

2010-11-19T17:28:00.004+02:00

Bayramın son günü ama dışarı çıkmak için şahane bir akşam diye düşündüm ve aşağıdaki hizmeti vermeye karar verdim :)

Aylin Aslım@Hayal Kahvesi Beyoğlu 22.30
MFÖ@JJ Balans 22.30
Türk-iş Funk Murat Meriç@Babylon 23.30
Birsen Tezer@Haymatlos 21.30
Post Dial@Bronx Pi 22.00
Yaşar@The Mix Ortaköy 23.30
DJ Cam@Roxy 23.00
Serkan Çağrı&Rumeli Band@Ghetto 22.30
Walkman@Tezgah Rock Bar 21.00
Haossaa + Nekizm Konseri@Peyote 23.00
Aliço@Otto Tünel, Fattish@Otto Sofyalı 23.00
Barış K.&Hüseyin Çağlar@The Hall 23.00
Hakan Henry&İlkay Türk@Ondokuz Asmalımescit 22.30
Kaan Düzarat&Eren Eren@Mini Müzikhol 22.00
Sinan Tuna@Narpera Asmalımescit 22.00
Redbull Music Academy Radio Night-Audio Fly@11:11 23.00
Candaş&Yeşim Unan AKA Julie Winters@Lokal Meydan 23.00
Geneva Jacuzzi + Deforme DJ Set@Arkaoda 21.00
Sibel BNKL@Eylül Arnavutköy 23.00
Trash De Disco Records Berlin Label Night Vol2@Machine 23.00
Can Hatipoğlu@Merci Cherie Bebek 23.30
Joker&S-Team@Pulp 21.30
Cem Kılıç@Monc Live Suadiye 23.00
Güvenç Dağüstün Acoustic@Zihni Bar Nişantaşı 22.00
DJ Oz-E &Freestyle Fusion Night by Mr No Name@Kiki 22.00
Bangkok BB@Oldschool Rock Bar 22.00
Feyza Eren Quartet@Atölye Kuledibi 21.30
Geceyarısı Filmleri@Kargart Kadıköy 22.00

Disko Kralı da soyunsun artık!

2010-11-14T06:59:00.004+02:00

Malum geçen pazar Zaga Band'le ilgili bir yazı yazdım burda. Şimdi o yazının hafta dönümü...

O yazıyı yazdıktan sonra çok daha iyi idrak ettim ki "yeni" gazetecilik; gazeteci olduğunu unutmayanların işi olacak; orası kesin. Bunu ister seni anlayan düzgün gazete patronlarının yanında yap, ister kendi küçük blog'unda... İnsandan değil doğrudan taraf olduğunda mutlaka karşılığını görüyorsun.

Bu minvalde Twitter'da o yazıyı ( http://takyildiz.blogspot.com/2010/11/zaga-band-neden-gitti.html ) yeniden tweet'leyenlere, Facebook'ta paylaştıkça paylaşanlara, sözlüklerde onlarca giriş yapıp başlık açanlara tek bir nedenle teşekkür ederim: aklımı başıma getirdikleri için... Nerede yazdığının değil, ne yazdığının önemli olduğunu hatırlattıkları için.

Yeni gazetecilik; yazdığı "iş"in içinde olan; dedikodu değil emin olduğunu yazan; sonra da yazdıklarının arkasında durabilen birinin işi olabilir ancak. Genç gazeteci arkadaşlarımın da sadece bunu idrak edebilmesini dilerim. Ne tuhaf ki idrak etmelerini dilediğim şey gazeteciliğin esasıdır.

Şimdi diyeceksiniz ki; sen Okan Bayülgen'in program orkestrasının neden gittiğini yazdın da dünyayı mı kurtardın. Çok "mühim meseleler" üzerine de yazabilirim elbet; yazacağım da. Ama çelişki gibi gözükmesin; ben bunun da mühim bir mesele olduğunu düşünüyorum.

En azından elinde televizyon kılıcı olan; on numara zeki ve yetenekli bir ağabeyimin; vefayla, dostlukla ve hatta samimiyetle ilgili meselesinden söz etmek o kadar önemsiz değildir. Bilakis Okan Bayülgen'le ilgili gecikmiş bir yazıdır benim açımdan.

Örnek biriktirmek için beklemedim. Bekledim çünkü içimden geleceğini biliyordum bir gün. Herkesleri küçümseyerek anti kahraman "olan" TV karakteri Okan Bayülgen'le ilgili "Disko Kralı çıplak" (bu tabir için yazar ve müzik insanı Doğu Yücel'e teşekkür ederim) diyeceğim bir anın geleceğini biliyordum. Başım göğe mi erdi? Yok; aynı baş, aynı gök benim tarafta...

Fazla geyik yapmaya gerek yok; diyeceklerim maddeli biçimde özetli aşağıda...

* Zaga Band'i kişisel olarak hiç tanımam. Kendilerine olan sevgim, saygım müzisyenlikleri ve duruşları nedeniyledir. Yalan olmasın; Murat Çopur'la iki muhabbetimiz var ama hiç bu konuları konuşmadık.

* Zaga Band bu yazı yazılmadan önce bana herhangi bir telkinde bulunmamış, en küçük bir bilgi vermemiştir. Yazdıklarım tamamen kendi gözlemlerimden, duyumlarımdan ibarettir.

*Zaga Band'in gidişi ile ilgili yazdıklarımın tamamen doğru oluşuna zerrece seviniyor değilim. Çünkü sevdiğim bir ağabeyim olarak Okan Bayülgen'in yanlış yaptığını; yiğitliğe bok sürdürmemek için aynen devam ettiğini; içten içe de bu duruma çok üzüldüğünü biliyorum.

* Bu saatten sonra söz konusu ağabeyimin fazlaca şişmiş egosuna pansuman yapmanın bile mümkün olmadığını da gayet iyi biliyorum.

* O yazı bir Zaga Band yazısı mıydı sadece; onu da tekrar düşünmek lazım. Okan Bayülgen birlikte çalıştığı yetenekli insanları bu şekilde kaybetmek yerine o "Gece Kuşu" zamanlarındaki heyecanını, sokak çocukluğunu, nezaketini, vefasını hatırlayarak onu Okan Bayülgen yapan değerlerle bu olgun çağında yeniden barışırsa tadından yenmez bir televizyoncu olarak. Lütfen onun programlarında boy göstermiş ve sonra sessiz sedasız gitmiş insanları (müzisyen, oyuncu, televizyoncu) bir hatırlayın... Onun bugün "toy zamanlarım" dediği döneme ait heyecanı aslında bu sözlük yazarları, tweeter'lar için en mühim değerdir, lütfen unutmasın.

Son sözüm şu: Sevgili Zaga Band sen de bu durumu fırsat olarak gör lütfen. Bir sıkıntı da şu ki; albüm bu kadar önemsediğiniz bir hadise olmasına karşın bu kadar zaman eyvallah dediniz Okan'a...
Televizyon şovu yapan bu adamdan işe müzisyen tarafından bakmasını beklediniz. Frank Zappa'yı, Led Zeppelin'i sevmek falan tamam da; müzisyen tarafında olmak için başka bir kalp lazım.

SMS'e para vermeyin veya Orhan Baba'nın önerisini dinleyin

2010-11-08T05:34:00.004+02:00

Bugünkü Milliyet Cadde yazısı...

UYGULAMALAR SMS’İN YERİNİ ALDI

Blackberry ve iPhone arasındaki rekabet alanlarından biri de “anlık mesajlaşma” sağlayan uygulamalar.
Bu uygulamalardan en popüler olan iki tanesi BB Messenger ve WhatsApp.
BB Messenger; Blackberry kullanıcılarına özel olarak üretilmiş bir uygulama.
WhatsApp ise Blackberry, Nokia, Android ve iPhone sahipleri tarafından kullanılabiliyor.
BB Messenger ücretsiz. WhatsApp içinse 90 günlük deneme sürümünden sonra yıllık 1.99 dolar ücret ödüyorsunuz.
Kullanım; standart ödediğiniz internet bağlantısı ücreti dahilinde ve her iki uygulama için de ücretsiz.
BB Messenger listenize Blackberry sahibi bir arkadaş eklemek için o kişinin PIN koduna ihtiyacınız var. Yani arkadaş eklemek biraz meşakkatli…
WhatsApp kullanıcısı olan ve telefonunuzun adres defterinde olan tüm arkadaşlarınızı ise tek hareketle arkadaş listenize ekleyebiliyorsunuz.
BB Messenger iletişim güvenliği açısından WhatsApp’ten daha iddialı.
Her iki uygulamada da yine ücretsiz olarak; resim, anında kaydettiğiniz ses dosyası, bulunduğunuz konumu gösteren harita paylaşımı gibi fevkalade faydalı özellikler var.
Kısacası Blackberry ve iPhone (hatta Nokia ve Android) kullanıcıları için SMS ve MMS tarihe karışıyor. Hem paralar cepte kalıyor, hem de bu uygulamalar aracılığıyla iletişim kurmak çok daha eğlenceli.

MAGA-ZİHİN

46Dergisi’nin Black Edition’ı için Lady Macbeth olan Tuğçe Kazaz çekimler öncesinde role girmek için epeyce Shakespeare okumuş; hatta bu durum çekim sırasında da sürmüş. Bu arada 46’nın “siyah” sayısının kapağı Beyazıt Öztürk. Ama siyahi bir Beyaz…
Internet üzerinde iki enfes radyo… İlki www.fm34.com sürekli tertemiz rock dinlemek için. Diğeri ise www.radyofil.com ; programlar ve saatleri için siteye girmeniz yeterli. Bizim radyo kanalları nedense resmi cep telefonu uygulamalarını hazırlamakta dahi çok hantal. Dünyada ise internet radyoları ve mobil radyo uygulamaları almış başını gitmiş durumda. Geleceğin radyoculuğunu daha iyi idrak etmek için tıklayın dinleyin…
Cihangir’deki cafe sahipleri; dükkanları neredeyse tamamen boşaldığı için haftanın iki gününden nefret ediyorlar. Birincisi bugün, yani “Ezeltesi”; ikincisi ise “Perşembe’nin Suçu Ne?”. Bu da demek oluyor ki oyuncu tayfası da eve kapanıp kaçırmadan izliyor bu iki diziyi :)
Teoman’dan www.yalnizkalplersutunu.com … Yaklaşım olarak Nil Karaibrahimgil’in www.kirildim.com ‘una benziyor. Teoman’ın adresindeki görsel öğelere tıklayarak şarkıya kendi klipinizi çekiyor ve dilerseniz kendi yönettiğiniz bu klipi sosyal medya ortamlarında paylaşabiliyorsunuz. Görsel olarak da, fikir olarak da çok başarılı… Artık sadece müzisyenlerin değil show dünyasındaki tüm sanatçıların; böyle internet fikirlerine kafa yorması lazım.
Orhan Gencebay; “Single yapacağım, single daha iyi diyor”. Elbette single daha iyi Orhan Baba, işin özü şarkı çünkü. Ama kimi Unkapanı muhafazakarları hala direniyor bu değişime. Çünkü her yeni single; yeniden CD basmak, mecburen klip çekmek demek onlar için. Bu da ekstra maliyet... Demiyorlar ki; şu single’ları sudan ucuz yapalım, kasa yanında para üstü olarak peynir ekmek gibi satalım. Fiziksel satış düştü diye sızlanmak yerine bu kafayı toptan değiştirelim…
Şehir Fırsatı, Kipru, Grupanya, Grupfoni, Markapon, Grupça, Markafoni, Limango ve diğerleri… İnternet üzerindeki indirim siteleri kıyasıya bir rekabet içinde. Hatırı sayılır indirimler verdikleri de bir gerçek. Ancak asıl başarıyı; örneğin şık ve pahalı bir restorana % 90 indirimli yemek avantajı ile giden müşterilerinin diğer müşterilerle aynı muameleyi gördüğü gün kazanmış olacaklar. Ayrıca birçoğu ürünleri zamanında yollamayı beceremiyor hala. Güzellik merkezlerinde falan da randevuyu haftalar sonrasına veriyorlar.
Binbir Gece’nin, Yaprak Dökümü’nün Balkan ve Ortadoğu Ülkelerinde hatta İsveç’te ilgi görmesine şaşırmıyorum ben. Bence bu dizileri ülke dışına pazarlama işini daha bir ciddiyetle ele almak lazım. Hayatın numarası varsa, Türklerin draması var!

MÜZİK KUTUSU

Michael Jackson’ın ölmeden önce kaydettiği ve hiç dinlemediğimiz şarkılarının ilki; “Breaking News” bugün itibariyle www.michaeljackson.com adresi üzerinden 1 hafta süreyle dinlenebilecek. “Michael” adını taşıyan albüm ise 14 Aralık’ta…
Müslüm Baba’nın yeni albümü “Yalan Dünya” bugün piyasada. Şarkısı, türküsü, uzun havasıyla 11 şarkılık bir cover albüm. Albümün prodüktörü star’ların senfonik konserlerinden tanıdığımız Şef Orhan Şallıel. Çıkış şarkısının Şebnem Ferah’tan “Sigara” olmasına ayrıca sevindim. Şebnem’in en özel şarkılarından biridir.
Nihan Devecioğlu… Buralarda haber olmaz diye söylüyorum. Kendisi Avrupa’nın en önemli müzik okullarından Mozartium mezunu bir mezzo-soprano. Geçtiğimiz Çarşamba Salzburg Caz Festivali’nde New Yorklu ünlü caz vokalisti Lisa Sokolov’la birlikte konser verdi. Arkasında falan değil, birlikte… Hem de Brad Mehldau, Dianne Reeves, Ron Carter, Roy Hargrove, Jessye Norman gibi ağır ağabeyler ve ablalarla birlikte bilet satarak…
Doğa İçin Çal Karavanı bugün itibariyle müzik ve doğa için yola çıkıyor. Yolculuğun bütün ayrıntılarını www.dogaicincal.com adresinden izleyebilirsiniz. Eğer karavan sizin oralara uğrarsa t-shirt, dvd, araç kokusu gibi armağanlar var, ısrarla isteyin. Doğa İçin Çal Projesi “Divane Aşık Gibi” ve “Uzun İnce Bir Yoldayım” video’larıyla önce internet ortamında sonrasında medyada hak ettiği ilgiyi gördü görmesine de; sponsorların bu projeyi destekleme konusunda niye tereddüt ettiklerini anlamış değilim. Özellikle şu karavan cuk oturmaz mıydı?

Zaga Band Neden Gitti

2010-11-07T15:00:00.012+02:00

Dün akşam Disko Kralı'nı izleyenler Okan Bayülgen'in "Ayılar" dediği program orkestrası Zaga Band'in yerinde başka bir grup olduğunu gördü. Evet; Zaga Band; Okan Bayülgen'le yollarını ayırdı. Ve hayır, bildiğim kadarıyla dün akşam dışardan destek vererek program orkestrası işlevini yerine getiren SATTAS da kalıcı değil... Peki bunca yıldır Okan'la birlikte program yapan; bir program orkestrasının çok ötesinde karizma ve yetenek sahibi Zaga Band; ne oldu da topluca istifa etti bu işten?

Derhal söyleyeyim; Okan çok uzun süredir oyalıyor Zaga Band'i... Sadece Okan'a duydukları sevgi ve saygıdan sabreden Zaga Band için belki de bardağı taşıran son damla Okan'ın "Nahide Ekengil" için DMC ile albüm anlaşması imzalaması olmuştur. Haksızlar mı? Değiller. Sittin senedir albümlerini çıkartmak için Okan'dan destur bekleyen, Okan'ın "sizin albümünüzü ben yapacağım, bekleyin" pışpışlarını yemek durumunda kalan adamlar dünkü çocuk değil. Tuncer ve Yusuf Tunceli Kardeşler ayrı ayrı; aklıyla, kalbiyle, müzik görgüsü ve enstrümanistliğiyle "iyi müzisyen" tırnağı içine pek yakışır. Murat Çopur deseniz; çok iyi bir basçı olmasının ötesinde kendini yaptığı işlerle müzisyen olarak kanıtlamış şahsına mühhasır bir adamdır.

Okan Zaga Band'i albümünüzü ben çıkartacağım diye oyalıyor da oyalıyor dediğim gibi. Hatta çocuklar çok ısrar ettiği zaman "çıkartırım ama solist ben olursam" gibi şaka mı ciddi mi olduğu belli olmayan tuhaf laflar da ediyor. Arada iki iltifat ediyor, iki ayı diyor ve bir süredir idare ediyor Zaga Band'i...

Aslında Zaga Band'in kendi albümünü çıkartıp, başarılı olması umurunda değil Okan'ın. Çocuklara el verip sonra gurur duyması falan da mümkün değil. Çünkü bugüne kadar keşfettiği, kariyerine yön verdiği tüm yetenekli sanatçılar dahil olmak üzere (Engin Günaydın'dan tut da Zafer Algöz'lere kadar) hiç kimse davul zurnayla gitmemiştir oradan. Okan, öyleymiş gibi yapar. Ama onu "terk edenlerden" nefret eder. İster ki; bütün yetenekli insanlar onun etrafında olsun; onun ağzının içine baksın, sözünden çıkmasın. Onu "bırakıp gidenlere" de düşman olur. Bir "okul"muş gibi davranır. Bir okulun başarılı öğrencilerinin mezuniyetlerinde küsme hakkı varmış gibi...

Zaga Band albüm çıkarırsa "beni terk edip gider" diye düşünüyordu içten içe Okan Bayülgen. Ama haysiyet sahibi, tek derdi müzik olan yetenekli insanları da orda asker gibi tutamazsın işte. Bu konuda stratejik bir hatası var Okan'ın en başından beri. Programında boy gösteren tüm yetenekli insanlar için geçerli bu.
Yeni yetme, görgüsüz pop starları tiye alan Nahide Ekengil tiplemesinin gerçek bir albüm yapması onun bir anti kahraman olarak altını çizdiği noktayı parlatacağı için Nahide Ekengil albümünün anlaşmasını alelacele imzalamıştır DMC ile...

Aynı DMC'nin Zaga Band'e albüm yapması da Okan'ın iki dudağı arasındadır. Ama işine gelmediği için bunu yapmamıştır Okan; durum bu kadar basit. Ve bunca zaman sabreden Zaga Band de büyük olasılıkla Okan'ın Nahide Ekengil albümü konusundaki heyecan ve acelesini görünce gerçekle yüzleşmiş ve istifayı basmıştır.

Dikkat ettiniz mi; bunca yıllık yol arkadaşları olmalarına karşın dün programda Zaga Band'in gidişi ile ilgili tek bir kelime etmedi Okan Bayülgen. Telefon bağlantılarından birinde konuyla ilgili yorum yapıldığında ise birşeyler geveledi sinirle... Yememişler içmemişler program jeneriğinden Zaga Band görüntülerini çıkarmışlar ilk iş. Çünkü Okan Bayülgen, gidenleri sevmez. Haklı bile olsalar, mağdur bile olsalar; "onları ben yarattım, bana kazık attılar" diye düşünmektedir çünkü.

Benim anket Atiye dedi...

2010-10-27T23:15:00.002+03:00

Bu aralar her yerde bir Eurovision anketi var... Mevsimidir. Pek yakında TRT'nin kimi seçeceği de belli olacak zaten. Bu blogun anketine tamamen kendi arzularıyla ve aşağı yukarı 120 kişi katıldı (biri de benim). Katılan herkes tıpkı benim gibi sadece 1 tek oy kullandı. Süreç içinde herkesin girip oyunu değiştirme hakkı vardı elbet.

Bu anketin temel meselesi de şuydu aslında: çok sevdiğimiz Erol Evgin'in "Süper Aile" Yarışması vardı eskiden belki hatırlarsınız. Hani şu "100 kişiye sorduk lafını meşhur eden ve "en popüler cevabı" arayan.

İşte bu anketin en popüler cevabı %38'le "Atiye Yakışır" oldu. İkinci popüler cevap %26 ile "Hayko Cepkin kana bular"; ve üçüncüsü %20 ile "Hande Yener kopartır" olarak sıralandı. Şaka olsun diye koyduğum seçenek "Fazıl Say utanır" ise hiç de popüler olmayan bir cevaptı ki, tersi çıksa ben utanırdım :)))

İstiklal'e ruh eşi ve Eurovision

2010-10-04T10:50:00.006+03:00

Aşağıdaki yazı bugünkü Milliyet Cadde'de yayınlandı ancak teknik bir aksaklıktan ötürü milliyet.com.tr'de yayınlanamadı. Bu nedenle, gazete almayanların da okuması için hizmetinize sunuyorum :)

İstiklal Caddesi’nde bir alışveriş ve eğlence merkezi…

Demirören Grubu’nun yaklaşık 4 yıldır devam eden projesi için geri sayım başladı.

Saray Muhallebicisi’nin bulunduğu bina ile Ağa Lokantası’nın bulunduğu bina birleştirildi ve ortaya 50 metrelik cephesiyle - 4 katı zemin seviyesinin altında olmak üzere - 8 katlı bir AVM çıktı.

İstiklal Caddesi’nde AVM olur mu diye düşünenlere dipnot; bina mimari açıdan 19.yy cepheleri esas alınarak ve “İstiklal ruhu” gözetilerek yapıldı.

Anıtlar Kurulu’ndan onayı olmasının ötesinde mesela sırf İstiklal ruhuna aykırı diye kapıda x-ray cihazları bile olmayacak. Güvenlik için alternatif yöntemler düşünülüyor. Keza binanın özel bir otoparkı da yok.

Buraya kadarını biliyor olabilirsiniz. Simdi kulağıma gelenlerden söz edeyim…

Zeminin altındaki 4 katın 3’ünde Saturn Elektronik Mağazası var. 4. kat ise tamamen fitness center olarak düşünülmüş. Üst kattaki mağazaların dışında; bir de yaz-kış sigara içilebilecek şık bir cafe/bistro olacağı söyleniyor AVM’de.

En üstteki üç kat ise Philippe Starck imzalı bir butik otel olacak.

AVM’deki ilgi çekici mağazalardan biri de Virgin Megastore. Türkiye’deki ilk mağazasını açacak olan müzik, kitap ve DVD mağazası zinciri Virgin’de; satın almadan önce CD’leri rahatça dinleyebileceğiniz gibi; DVD filmleri izleyebileceğiniz, bilgisayar oyunlarını oynayabileceğiniz de kulağıma gelenler arasında. Ayrıca 30’lu yıllarda aynı binada yer alan Saray Sineması da; AVM’nin sürprizi olabilir.

Açılış için 29 Ekim düşünülmüştü, yetişmedi. Kasım ayı içinde diyorlar, bir aksilik olmazsa…

EUROVİSION’A KİM GİDERSE NE OLUR?

HANDE YENER giderse bir dans problemi yaşarız. Hande büyük çaba sarf ediyor ama ne yazık ki iyi dans edemiyor. Kaldı ki bir Sinan Akçıl şarkısıyla Lady Gaga SMS alır mı?
HAYKO CEPKİN giderse rahat durmaz; Eurovision sahnesini alt üst eder. Böğürtülü vokalini de, “The Crow” makyajını da yapar; öyle çıkar. Eurovision hazır da, TRT buna hazır mı?
TARKAN giderse çok acayip olur. Hazır; yıllar sonra eli ayağı düzgün bir albüm yapmışken, Eurovision kafasına girmeyi kabul eder mi Tarkan? Bence etmez…
ATİYE giderse çok şahane olur. Ama bu yıl, ama öbür yıl illa ki gitsin Atiye. Genç kız, iyi şarkı söylüyor, iyi dans ediyor; biçilmiş kaftan.
ŞEBNEM FERAH giderse tuhaf olur. Hani kendisi inansa, gitse başarılı olur olmaya da; ben Şebo’yu düşünemiyorum o sahnede. “Ne gerek var” diyecektir…
MURAT BOZ giderse enteresan olur. Yakışıklıdır, iyi dans eder, bir de fingirdek şarkı bulursa 12 puan olur. Hem böylece etek boyu, göğüs dekoltesi derdi de olmaz TRT açısından.
MÜSLÜM GÜRSES giderse Fazıl Say bozulur.

MAGA-ZİHİN

Sıra VIMEO’ya geldi. Facebook ve Twitter’daki üye sayısıyla dünyayı şaşırtan güzel ve yalnız ülkemizde bütün video paylaşım sitelerine erişim bir bir engelleniyor. Birileri mahkeme kararıyla engelliyor. Birileri bilgisayarında DNS ayarları ile oynayıp erişiyor. Ama dünyanın gözünde biz; internet yasaklarıyla ünlü bir memleketiz son tahlilde.
MTV Türkiye’nin anlaşmasının bitmesine yaklaşık 1 yıl var. Ama MTV Networks bu işi bir an önce bitirmek istiyor. NR1 deseniz güncel tabiriyle apaçi stili video’lara ağırlık veriyor. Dream TV de Dijitürk’ten çıkacakmış diye duydum. Yabancı video yayınlayan kanallar arasında tek umut Dream TV’yken, bence büyük hata olur.
İstanbul 2010 Rock’n Roll başkenti… Bir hafta içinde üst üste; Ozzy Osbourne, Die Toten Hosen, New Model Army ve Scorpions… Hangi birine gideceğimizi şaşırdık ama Ozzy bir başkaydı.
F Klavye; Türkçe metinlerin en hızlı biçimde yazılması için tasarlanmış bir klavye türü. Ama sadece yolu daktilodan geçmiş gazeteciler kullanıyor o klavyeyi. Onların da nesli hızla tükeniyor. Çünkü genç meslektaşlarımız Q Klavyeci. F Klavye notebook bulmak çok zor. Ben itiraf edeyim; aldığım Q klavye notebook’un klavyesi üzerine zor bulunan F klavye çıkartmalarından yapıştırıyorum. Diğer bir deyişle hızla yaşlanıyorum.
Bir gün herkesin kendine ait bir cep telefonu uygulaması olacak; Blackberry’sinden, iPhone’undan eşine dostuna yollayacak. Dediydi dersiniz.
Soner Arıca’nın; 4 buçuk yıl aradan sonra çıkardığı albümünün ilk klipi “Yarın Her Şey Değişebilir”. Bu klip; Arıca’nın 46. video klipiymiş. Bu albümden 4 klip daha çıkartıp 50’ye tamamlayacakmış. Bu klipin ve bundan sonraki klip “Kayıp”ın yönetmenliğini ise NTV Gece Gündüz programının muhabirlerinden Suat Kavukluoğlu yapıyor. İzleyin, 2 bölümlük dizi gibi; bu arada 46 klip de, şaka gibi…
Kişiye özel tasarım pastalar, kurabiyeler, ev yapımı çikolatalar, kişler ve daha fazlası; www.homemadehappiness.org
Türkçe rock’ın en sıkı canlı performans video’ları; hem ekranlardan hem de konserlerden… Tıkla izle; www.canliperformans.tv
Çok seksi ablaların servis yapıp müşterilerle sohbet ettiği Hooters’ın İstanbul şubesi Aralık’ta açılıyor. Şimdi hanımlar beyleri yalnız yollamaz oraya. Çift gidilse beyler kafasını kaldıramaz masadan. Ne anladık Hooters’tan? Hem tavuk-bira bize uyar mı ki? Olmadı, “bir arkadaşa bakıp çıkacaktık” deriz.
İstanbul 2010 çerçevesinde Avrupa Birliği’nin hibe desteği kazanan Sound Shift Projesi; ses enstalasyonları ve performanslarıyla 14-17 Ekim arası Kadıköy Moda’da…
Hepsi grubundan ayrılan Gülçin Ergül’ün solo albümü pek yakında çıkıyor. Bakalım “Destiny’s Child’tan çıkan Beyonce” olacak mı Gülçin...
İstanbul’a 3. Köprü yapılırsa tam 2 milyon ağaçtan olacağız. Bu durum canınızı sıkıyor ve tepkinizi nasıl göstereceğinizi bilmiyorsanız tıklayın lütfen; www.2milyonistanbullu.com

U2 ve Sınıfsal Faşizm

2010-09-10T11:55:00.001+03:00

NAGEHAN ALÇI/AKŞAM

Bugünleri de gördük nihayet. Dünyaca ünlü rock grubu U2 sonunda ülkemize geldi. Hatırlayın, 90'larda rockseverler sürekli 'U2 ne zaman Türkiye'ye gelecek?' diye sorar, grubun ülkemizde konser vermesi ihtimalinden adeta bir ütopya gibi bahsederlerdi. Çünkü U2 Türkiye'ye korkunç insan hakları karnemiz nedeniyle gelmezdi...
Sokaklarında insanların devlet yetkililerince patır patır öldürüldüğü, beyaz Toros arabaların ölüm anlamına geldiği, 'Kürtçe şarkı söyleyeceğim' diyen sanatçıların linç edildiği, başörtülü kadınların okuldan kovulduğu ya da ikna odalarına sokulduğu, Hıristiyan ve Yahudilerin yüksek yargı kararlarında 'içimizdeki yabancılar' olarak adlandırıldığı, Sivas ve Gazi katliamı gibi karanlık ellerin izleri olan toplu Alevi kıyımlarının yaşandığı 90'lar Türkiye'sinde hiçbir güç U2 gibi özgürlükçü-demokrat bir müzik grubuna konser verdirtemezdi burada...
Kim ne derse desin... Bugünün Türkiye'sinin özgürlük ve demokrasi kriterleri açısından hala çok eksikleri var. Ancak 90'lar Türkiye'sinden ya da 8 yıl öncesinden daha ileri bir noktada olduğumuz çok açık... İşte bu sebeple, yani Türkiye'nin insan hakları karnesi, tüm ciddi eksiklerine rağmen 'Geçer' not alabildiği için artık U2 bu ülkeye gelebiliyor.

U2'nun gelmesinde en büyük pay sahibi olanların başında Egemen Bağış var. Bir yıldır grubu ikna etmeye uğraştı Bağış ve sonunda başardı. 25 yıldır ülkemize getirilemeyen dünyaca ünlü müzik grubunu getirdi... Peki ama sonra ne oldu? U2 hasretiyle yanan kitle U2'yu bin bir emekle İstanbul'a getiren Bağış'ı bu konserde yuhaladı!!.. Bundan daha büyük bir abukluk, bundan daha büyük bir ironi yeryüzünde yoktur herhalde!

Bu 'yuhalama' olayını duyunca aklıma yıllar önce ülkemize gelen İngiliz siyaset felsefecisi Norman Barry'nin analizi geldi... Şöyle demişti Barry: 'Türkiye'de Batılı yaşam tarzına sahip olanlar Ortadoğu tipi vesayetçi bir siyasal rejim, Ortadoğulu yaşam tarzına sahip olanlar ise Batı tipi liberal demokratik bir rejim istiyor. Dünyanın başka hiçbir ülkesinde böyle bir çelişki yok.'

Hakikaten de öyle! Dünkü Taraf'ta Yıldıray Oğur ve Zeynep Mertoğlu'nun işaret ettiği gibi U2'nun bütün şarkılarını ezbere bilip sonuna kadar ulusalcı ve 'Batı-karşıtı' olabilenlerin ülkesi burası... Türk kültürü, Türk müziği, Türk edebiyatı deyince neredeyse hiçbir şey bilmeyen ve bilmemekle de övünen ama iş siyasete geldiği zaman ırkçılık derecesinde 'ulusalcı' çok sayıda insan var bu ülkede. Üstelik bu kesim son derece eğitimli, kentli, kariyer sahibi bir kesim. Sözde bu ülkenin elit sınıfı..

Bir gece yarısı evinden alınıp bir daha bulunamayan Fehmi Tosun'larla ilgilenmeyen bir kesim bu. Bono sahnede 'Fehmi Tosun' deyince hiçbir duyarlılık göstermeyen. Dünyadaki insan hakkı ihlallerini de umursamayan. Ama politik olmayan bir demeçte Egemen Bağış ismi geçer geçmez yuhalayan bir kesim!

BU ŞARKIYI KÜRTLER İÇİN SÖYLESEYDİ?
Madalyonun diğer tarafından bakmaya çalışıyorum bir de meseleye... Diyorum ki 'AK Parti hükümetinin bu insanları da anlaması, onları kazanmaya çalışması lazım.' Ancak bu düşünce ile birlikte kendime şunu da sormadan edemiyorum: Ya Bono 'Bu ülkede Kürtler çok acı çekti, çok zulüm gördü. Bu şarkıyı onlar için söylüyorum' deseydi? Ya Bono 'Hala üniversitelere alınmayan başörtülü kadınlar için bu şarkıyı söylüyorum' cümlesini kursaydı? Tepkiler nasıl olurdu sizce? Bırakın alkışı, yuhalama bunun kaç katı olurdu, lütfen cevap verin...

Dünyanın her yerinde daha eğitimli, daha kentli, daha kariyerli kesim değişimin, liberalleşmenin, dışa açılmanın ve demokratikleşmenin lokomotifi olmuştur. Bizde ise tam tersi... Değişimi durdurmak, ülkeyi daha fazla içe kapatmak isteyen statükocu ve devletçi çevreler neredeyse istisnasız bu kesimden çıkıyor! Tüketim alışkanlıklarıyla Batılı olacaklarını sanıyorlar, oysa zihniyet yapıları Batı standartlarına tamamen aykırı...

Yıllardır beklediğimiz U2 konserinin bunu bir kez daha bize göstermesi ne acı!

Asıl Egemen Bağış'ı Yuhlayanlara Yuh!

2010-09-09T22:37:00.003+03:00

Çok sevdiğim, süper kadın, iyi arkadaş Vatan Gazetesi yazarı Mutlu Tönbekici'nin kaleme aldığı yazı. Sapla samanı karıştırdığımız, büyük resmi göremediğimiz, sürü psikolojisi içinde "benden olmayan gitsin" dediğimiz her an için büyük bedel ödeyeceğiz. Çok iyi niyetle şunu söylemek istiyorum: taraf olmak iyi birşeydir. Ama taraf olmak için bilgi ve fikir sahibi olmak gerekir. Eğer bir sürüye dahil olmak için taraf oluyorsanız bunun cahil bir futbol taraftarının yaptığından farkı yoktur. Bu durumda hangi tarafta olursanız olun ne kendinize ne memleketinize faydanız olur. Şimdi Mutlu'nun söylediklerini o gözle okuyun lütfen...

Mutlu TÖNBEKİCİ / VATAN
Esas size “yuh!”
Yurtta değilim, o yüzden U2 konserine gidemedim. Fakat internetten bütün detaylarını okudum. Bono sahneye çıkıp, İstanbul’da konser vermeleri için kendilerini davet eden ve köprü üzerinden yürümelerini de sağlayan Egemen Bağış’a teşekkür etmeye kalkınca bütün stat “yuh” çekmiş.
Kimse kusura bakmasın ama buna en hafifinden “ayıp” denir.
Yıllarca “insan hakları ihlali var” diye gelmiyorlardı. Daha doğrusu biz öyle sanıyorduk. Şimdi ağız mı değiştirdiler, hakikaten öyle miydi bilemem.
Yıllarca yüreğimiz buruluyordu, yanı başımızdaki fındık kadar Atina’ya, mercimek kadar Selanik’e geliyorlar ama devasa İstanbul’u pas geçiyorlar diye.
Çok iyi hatırlıyorum vizesi olan yüzlerce insan Türkiye’de Selanik’e U2 konserine gitmişti.
Bize parası da insan hakları da olmayan ülke muamelesi yapıyorlardı.
Atina’da bir gece bile kalmamışlar.
İstanbul’da beş gün kalıyorlar.
Ajanslar şakır şakır fotoğraf ve haber geçiyorlar tüm dünyaya.
Yurtdışında olduğum için görebiliyorum gazetelerdeki haberleri. İnanamazsısnz!
Dansözünden köprü üzerinden yaya geçmesine kadar kocaman kocaman görüyorlar haberleri. Bir gazetede Bono’nun Sümmeye Erdoğan’nın elini Romeo gibi öpmesi neredeyse çeyrek sayfa büyüklüğünde basılmıştı. Yunanlılar kıskançlıktan gebermek üzere. Kriz içinde olan biziz, biz niye bunu değerlendiremedik diye tırnaklarını yiyorlar..
Buna mı “yuh” çektiniz?
Egemen Bağış’ın “İstanbul’da bir konser size yakışır” demesine mi “yuh” çektiniz?
Köprünün önlerine açılmasına mı “yuh!” çektiniz?

***
Anladık “hayır”cısınız.
Anladık AKP ile ilgili her şey sinirinize dokunuyor.
Ama birazcık hakkaniyet kırıntınız da yok mudur?
Alkışlamayın, sessiz kalın ama “yuh” çekmek nedir?
Kime ve neye “yuh”?
Dünyanın en büyük grubunun ve gösterisinin İstanbul’a gelebilmesine mi “yuh”?
İslamcı denilen bir iktidarın evine bir rock yıldızının girmiş olmasına mı “yuh”?

Dünyanın ağır bir kıskançlıkla Bono’nun İstanbul maceralarını sayfa sayfa vermesine mi “yuh”?
Zülfü Livaneli’nin Bono’nun sahnesinde çıkıp tek bir şarkı ile ortalığı inletmesine mı “yuh”?
Ben söyleyeyim:
Esas size “yuh”!

***
Ben söyleyeyim neye “yuh” çekilir...
Bundan önceki iktidarların gidip görüşmeyi akıllarına bile getiremeyecek kadar dünyadan kopuk, köhne, içi geçmiş olmasına “yuh!”
Böyle bir girişimi akıl edememiş olan çağdaş, laik, demokrat, Atatürkçü ve dahi kendi kendilerine daha ne vehmediyorlarsa muhalefete “yuh!”
Bütün “gelsinler Türkiye’ye!” imza kampanyalarına rağmen bu işi becerememiş bilumum organizatörlere “yuh!”

not defteri

2010-08-30T14:48:00.001+03:00

Dikkat dikkat!
- Stalk Mag; yeni bir internet dergisi. Bir web sitesi değil, bir dergi. Moda, tasarım ve müzik üzerine. Kendi deyimleriyle ‘trendlerden ve beklentilerden etkilenmeyip, kendi gemisinin kaptanı olanların ayak izlerini takip etmeyi’ yeğliyorlar. www.stalkmag.com
- Haftaya bugün U2 İstanbul Konseri var. Otopark alanı çok kısıtlı. Yani özel araçla gitmek delilik olur. Taksiyle gitmek tuzlu olur. Toplu taşımayla gitmenin birkaç alternatifi var orası tamam ama bir stadyum dolusu insan oralardan nasıl döneceğiz o saatte orasını aklım almıyor. Servisler yetecek mi?
- İSKİ su fiyatlarında indirime gitmiş, TÜFE aylık değişim oranları çerçevesinde. Baktım; metreküpte iki kuruş kadar bir şey. Hiç yoktan iyidir, bir su daha durulanırız.
- İstanbul Fashion Week’te erkek olmak zor. Hani moda alemleri, güzel model hanımefendiler falan ama bir noktadan sonra çizgi film gibi gelmeye başlıyor her şey.
- Nil Karaibrahimgil internet ortamlarında tereddütsüz bir numara. Son klibi ‘Kırık’a göndermeli olarak açtığı sayfa www.kirildim.com ziyaretçi rekoru kırıyor. Ne yapıyorsunuz biliyor musunuz? Girip sadece ‘sizi neyin kırdığını’ yazıyorsunuz. Memlekette kalbi kırık çok.
- Memleketin hemen her şehrinde geçerli olacak her gün güncellenen büyük indirim fırsatları sitesi www.sehirfirsati.com . Minimum indirim yüzde 50 civarında. Ben üye olup takip etmenizi öneririm. Siteye girip kaçırdığınız fırsatlara bakarsanız niye önerdiğimi daha iyi anlayacaksınız.

- Astroloji meraklıları bilir, Merkür Gezegeni’nin insafsızca geri gidişi 12 Eylül’de son buluyormuş. İyi ki bunu propaganda malzemesi yapmadılar meydanlarda. Bir de, niye kimsenin aklına Erkan Yolaç’ı kullanmak gelmedi reklamlarda: “Evet dediniz ve kaybettiniz!” ya da “Hayır dediniz ve kaybettiniz” şeklinde... Şaka ediyorum efendim, ciddiye almayınız :)

3000 Liraya Albüm

2010-08-27T04:53:00.004+03:00

Hani insanların zaafları üzerinden para kazanan kimi uyanıklar vardır; bazen internette ya da sokak ilanlarında rastlıyorum: “Romanınız mı var, getirin basalım, meşhur bir yazar olun…” Olayın alt metni ise şu: “Yazdığınız kitabın bir şeye benzeyip benzemediği umurumuzda değil. Biz baskı maliyetinin üstüne bir miktar kar koyalım; o parayı da sizden alalım. Siz de üste para vererek yazar oldum diye sevinin”. Hâlbuki kartvizit bastırmaktan ne farkı var değil mi? Dünyanın en önemli romanı sandığınız eserinizi bütün yayınevleri reddettikten sonra ancak son çare kendini kandırmak olabilir eğer alan razı veren razıysa…

Peki, aynı şeyin bir müzik albümü için de söz konusu olabileceğini düşündünüz mü hiç? Evet böyle bir durum var. İşin kötüsü roman meselesindeki kadar aleni değil; kitabına uydurarak yapıyorlar müzik işinde aynı numarayı. Nasıl mı?

Biliyorsunuz piyasanın o şaşalı günlerinde çoğu zaman elinizde şarkınız bile olmadan çalardınız prodüktörün kapısını. Prodüktörün; sizin “para edeceğinizi” düşünmesi halinde derhal repertuar çalışması yapılır, seçilen şarkılar eser sahiplerinden alınır, stüdyoya girilirdi. Artık ne kadar sürerse… Albümden sonra tanıtımıydı, video klipiydi de dahil olmak üzere tüm bu süreçlerin maliyeti prodüktöre aitti.

MP3 BİR TEK BİZİ Mİ VURDU

Dili geçmiş konuşuyorum ama bu bize özgü bir durum. Çünkü prodüktörlük tüm dünyada hala aynı anlama geliyor. Yani internetten, mp3 paylaşımından tek darbe almış memleket bizmişiz gibi konuşuyoruz ama bir tek bizim sektör bu kadar ağlak bu konuda. Çünkü iş yapış biçimini değiştirme ve gelişmelere ayak uydurma konusunda da bir o kadar hantal. Çok yakın bir geçmişe kadar korsanı sokakta tezgahlarda CD satan kişilerden ibaret sanan ve hala internetle doğru dürüst rekabet edecek projeleri geliştirememiş bir sektör bizim sektör.

Hiç projeleri yok sanmayın; var elbet. Bizim prodüktör şirketlerin değişime ayak uydurmak için buldukları yöntemin hikayesi aynen şöyle…

Önce anahtar teslim olmayan (basılmaya hazır halde olmayan) hiçbir müzik albümüne finansal destek vermeme yoluna gittiler. Arkasından en fazla bir klip parası veririz noktasına geldiler. Şimdilerde sadece çok güvendikleri isimler için klip bütçesi ayırıyorlar.

Yani aslında tüm bu masrafları üstlenerek kendi albümünüzün prodüktörü olmuş oluyorsunuz. Sizin sırf amblemi CD kapağında olsun diye kapısında yattığınız şirketin bir dağıtımcı kadar bile hakkı yok albümünüzün üzerinde. Ama öte yandan kağıt üzerinde o albüme dair çok önemli hakları var. Ve siz o albümü çıkartabilmek için o sözleşmenin altına imzayı basıyorsunuz. Yani sözün kısası prodüktör, prodüktörlük yapmıyor, siz kendi albümünüzün sponsoru oluyorsunuz ama kendi albümünüzün tüm yapımcı haklarını da sebepsiz yere bir başkasına devretmiş oluyorsunuz.

Prodüktörün girdiği tek risk albüm baskı maliyeti diyorduk eskiden. Şimdilerde o riske de girmiyorlar. Elinde anahtar teslim albümüyle giden; klipini bile kendi parasıyla çekmeye razı müzisyenden bir de 3000 lira CD baskı ücreti talep ediyor bazı prodüktörler. Arkadaşım sen ne iş yapıyorsun diye sormazlar mı adama?

Fazıl Say ve uyanış

2010-08-27T04:33:00.001+03:00

Öyle “arabesk yavşaklığından utanıyorum” demekle olmuyor. Ettiğin lafın altını da doldurmak lazım…

Benzer bir lafı bundan 8 yıl önce de etmiş Fazıl Say. O zaman neredeyse herkes muhalifmiş ona. Şimdi bu konuyu yeniden gündeme getirdiğinde görmüş ki, muhaliflerin oranı yüzde 60’a gerilemiş.

Belli ki, Fazıl Bey kendini bir Türk aydını olarak görüyor. Kimsenin söyleyemediğini söyleyen, çağının ve halkının ilerisinde; gaflet uykusu içinde olan insanını “yavşak” tabiriyle uyandıracağını sanan bir görev adamı…

Sanıyor ki; O, bir şeyler söylüyor; insanlar bunu bir süre sonra algılıyor ve bir şeyler değişiyor…

“Alt tabaka”ya da sesleniyor: “…sizi daha fazla sömürmelerine izin vermeyin!”

Sanıyor ki; O, kitleleri uyaracak ve bu ülkenin insanları bir anda Orhan Gencebay’dan vazgeçip Debussy’nin “Arabesque”lerini dinleyecekler. Fazıl Bey de misyonunu tamamlamış olacak.

ARABESK MÜZİK YOK!

Arabesk müzik diye bir şey yok aslında. O da; Fazıl Say türü “entelektüellerin” uydurması. Yani sanattaki, mimarideki arabeskle; Fazıl Bey daha iyi bilir, Debussy’nin “Arabesque”leriyle; bir ilgisi yok bizim arabeskin.

En ucuzundan, Türk müziğinin Araplaşması ile ilişkili bir yafta. Batılı anlamda modernleşme projesinin tu kaka dediği bir simge. Öte yandan ‘80 sonrası yaralı Türk solunun da; tam olarak anlayamadığı, yoz bulduğu; uyumsuzluğun, kaderciliğin; “seni yenicem ulen İstanbul” diyen kır kökenli vatandaşın kent kültürü için oluşturduğu tehdide taktığı bir kod adı arabesk. Ne yaman çelişkiyse artık…

Fazıl Say, Türkiye’nin yetiştirdiği en önemli müzisyenlerden biri olarak olayın sosyolojik boyutuyla ilgili bir dertten mi bahsediyor, yoksa arabesk tabir edilen şarkıların sözlerinden ve temsil ettiği anlayıştan mı rahatsız bilemiyorum. Çünkü “arabesk müzik değildir” ve Louis Armstrong’a referans vererek: “Dünyada iki tür müzik vardır; iyi müzik ve kötü müzik” demesi dışında müzik namına ettiği tek bir laf yok.

Fazıl Say zihniyetinde entelektüellerin arabesk adını takarak aşağılamaya çalıştığı o müzikal arayış; Cumhuriyet tarihinin popüler müzik diskografisinin temelini oluşturuyor aslında. Bundan memnun olsanız da böyle, olmasanız da…

FAZIL SAY’A BİR TESELLİ

1930’larda yine o modernleşme projesinin bir uzantısı olarak radyolarda Türk müziği çalması yasaklanınca insanların Arap radyolarına dadanması bu durumun sebepleri arasında olabilir mesela.

Kendi müzikal yolunda ilerleyemeyen ve ekmeğinin peşindeki müzisyenlerin Türk müziğinden vazgeçmek zorunda kalarak içlerinden gelen müziği karma sound’lar içinde ifade etme zorunluluğu da keza bu arayışın en önemli sebeplerinden biridir belki.

1940’larda Mısır Filmlerine duyulan hayranlık sonucunda o filmlerin şarkılarının Türkçeleştirilmesinin; sonradan Fecri Ebcioğlu’nun, Sezen Cumhur Önal’ın üzerine Türkçe sözler yazdığı ve daha “batılı” görünen o aranjmanlardan kategorik olarak bir farkı var mıdır?

1960’ların sonunda Orhan Gencebay’ın “Bir Teselli Ver” dediğindeki müzikal arayış bugünün popüler müziğinin özünü oluşturur.

Müslüm Gürses, Teoman şarkıları söylediğinde ya da Kibariye, Tarkan şarkıları söylediğinde insanların aradaki farkı algılamamasının temel sebebi budur.

80’lerde doğan Türkçe rock’çılar mecburen yeni barışmaktadırlar içlerindeki “arabesk”le. Ağabeyleri; neyse ki Erkin Koray’ı çok önceden tanımıştır.

‘80 sonrası; insanları kaderciliğe sürükleyen, yozlaşan, umutsuz olan da “arabesk” değil popüler müziğin ta kendisidir.

Bunda; bugün miadını doldurmuş ama o dönemde cebini doldurmaya çalıştığı için Küçük Emrah’ları, Küçük Ceylan’ları ateşe atan Unkapanı Plakçılar Çarşısı zihniyetinin payı olduğu kadar; “arabesk”i memleketi uyuşturmak için bir araç olarak kullanan iktidarların da payı vardır. Hakkı Bulut’u ve TRT’yi konuya dâhil ederek acısız devlet arabeskini icat eden ve kısa sürede hem kendini hem de onları madara eden stratejiyi henüz unutmadık.

Takdir edersiniz ki bunlar; Işın Karaca’nın, Şevval Sam’ın arabesk albümler yapmalarının ürettiği gerçekten çok farklı bir gerçeğe işaret eder. Onu da doğru okumak gerekir bir “aydın” olarak Sayın Fazıl Say…

Tıpkı işin müzik tarafını doğru okumak gerektiği gibi…

“ARABESK” MÜZİKTİR

Sizin arabesk dediğiniz müzikal mesele; en basit tanımıyla Klasik Türk Müziği ve Türk Halk Müziği formlarının hem klasik batı hem de başta Mısır olmak üzere Arap kökenli müzikal formlarla birleştiği arayışın adıdır. Ve evet; böyle bir müzik vardır.

O zaman Fazıl Say’a bir dipnot düşelim: Neye, ne zaman, ne sebeple “yavşak” dediğinizi bileceksiniz.

Çünkü müziğe tepeden inme müdahale edemezsiniz. Bir yerden kafasına vurursunuz, başka bir yerden çıkar, size sağlam bir tokat atar.

Öte yandan Türk müziğinin -hem de politik duruşunuz sebebiyle- 1923’te başladığını düşünecek kadar derin bir gaflet uykusundaysanız, o zaman sizi Louis Armstrong da kurtaramaz.

Çünkü şansı olsa, yerinden kalkıp şöyle bir şey derdi muhtemelen: “Bak arkadaşım; iyi piyanistsin, bestekârsın, üstatsın; ama sakın sizin arabesk deyip aşağıladığınız şey bizim blues gibi bir şey olmasın?”

İstanbul'un konser hafızası

2010-08-27T04:23:00.001+03:00

İstanbul’da yıllardır onca önemli yabancı sanatçının konseri oluyor. Bu konserlere gidip bin bir zorlukla fotoğraf çeken meslektaşlarımızın çektikleri karelerden bir, bilemediniz iki tanesi değerlendiriliyor çalıştıkları gazetelerin, dergilerin ilgili sayfalarında. Gerisi, arşivlerde kaybolup gidiyor. Ama sponsorların desteği olmadan da o fotoğrafları; hak etikleri kalitede tüketicisiyle buluşturmak neredeyse imkansız.

Muhsin Akgün; Radikal Gazetesi’nde çalışan bir fotoğrafçı. Yıllardır konser fotoğrafları çekiyor. Aynı noktadan hareketle de “Söz-Müzik=İstanbul” Projesi’ni geliştiriyor.

Kitap; 1999 Metallica Konseri’nden alıyor konuyu, Eylül’de gerçekleşecek U2 ve Ozzy Osbourne Konserlerini de kapsayacak şekilde tamamına erdiriyor. O arada İstanbul’da gerçekleşen tam 221 konserin “an”larına dair kareleri buluşturup; o konserlerden 30 tanesini de önemli kalemlerin kişisel anılarıyla birleştirerek üstelik…

Kitaba yazılarıyla katkıda bulunan isimler arasında Yıldırım Türker’inden Murathan Mungan’ına; Tuğrul Eryılmaz’ından Perihan Mağden’ine; Görgün Taner’inden Yavuz Baydar’ına; Nejat İşler’inden Küçük İskender’ine; Sevin Okyay’ına, Mehmet Tez’ine çok güzel müzik insanları, yazarlar ve sanatçılar var. Kitabın editörü ise eski Roll Dergisi’nin yayın yönetmeni Derya Bengi.

Türkçe ve İngilizce olarak sadece 1000 adet basılacak ve 150 tanesi piyasaya verilecek bu nadir projeyi destekleyen Efes Pilsen’e de teşekkür etmek gerek. Bu tip kültürel işleri destekleyecek potansiyel sponsorlara da bir gönderme yaparak tabii… “Söz-Müzik=İstanbul”, Ekim sonuna doğru piyasada.

2010-08-27T04:14:00.002+03:00

Babajim bu nassı stüdyo

2010-08-27T04:13:00.000+03:00

Geçtiğimiz aylarda İstanbul Beyoğlu’nda bir kayıt stüdyosu açıldı. Adı Babajim. Hiç alıştığımız türde stüdyolardan değil. Öncelikle akustik, teknik ve ses anlamında uluslararası kalitede işlere imza atabilecek bir altyapısı var. Öte yandan o stüdyoda uzun zamanlar geçirecek müzisyenler için müthiş konforlu ve samimi bir ortam oluşturulmuş. Stüdyonun dört ortağından üçü zaten çok deneyimli ses mühendisleri ve stüdyo adamları. Bunlardan ilki Pieter Snapper. İTÜ MİAM Stüdyolarının kuruluşu sırasında Türkiye’ye geliyor ve geliş o geliş. Bir yandan MİAM’da ders vermeye devam eden Pieter bugüne kadar sayısız Türkçe albüme de katkıda bulunmuş bir adam. Bir diğer ortak Reuben De Lautour’un da Türkiye’de bulunma nedeni Pieter gibi aslen MİAM. O da bir yandan ders veriyor. Üçüncü ortak Alp Turaç ise Türkiye’nin en deneyimli en yetkin ses mühendislerinden biri.
Ama bu üç önemli müzik adamının dışında bir ortak daha var ki; yaptığı iş gereği belki onu daha iyi tanıyorsunuz: Buket Doran. Hani yıllardır Şebnem Ferah Konserlerinde bas gitarıyla izlediğiniz o güzel kız. Buket, müzisyenliğinin dışında bir süredir Şebnem Ferah’ın idari ve halkla ilişkiler menajerliğini de yapıyor.

Dünya çapında bir iş

Babajim için; bugün teknik altyapısı ve sunduğu seçenekler itibariyle Türkiye’nin en özel kayıt stüdyosu denilebilir. Özel tasarlanmış ve hareketli akustik mimarisinden; sanatçılara hem birlikte hem de ayrı ayrı kayıt yapma imkanı verebilen tasarımından etkilenmemek mümkün değil. Bir diğer önemli özelliği de; provasından, kaydına, mix’inden, mastering’ine kadar her türlü hizmeti tek kalemde verebilen bir stüdyo olması Babajim’in. Kaldı ki İstanbul’un en güzel semtlerinden birinde dünya standartlarında kayıt yapmak için can atacak birçok yabancı sanatçının iştahını şimdiden kabartıyor.

Birçok müzisyenin, içinden “iyi, güzel de müzik piyasası bu haldeyken biz kendi cebimizden nasıl karşılayacağız o stüdyonun masraflarını” dediğini duyar gibiyim. Babajim ekibi, birlikte çalışacakları müzisyenlerin beklentilerine göre çözümler üreteceklerini, kimsenin gözünün korkmaması gerektiğini söylüyorlar. Bir de müjdem var: Önümüzdeki yıl itibariyle Babajim, kimi sponsorların desteğiyle “Sanatçı Geliştirme Programı”na başlayacak. Yani özel yöntemlerle seçilecek yeni sanatçılara stüdyonun kapıları ardına kadar açılmış olacak. Belki de farklı müzik türleri üreten birçok yeni isim cebinden beş kuruş harcamadan dünya standardında bir stüdyo süreci yaşama şansına erişecek bu vesileyle…

Blue Jean yıllarından unutulmaz anılar

2010-08-04T19:49:00.001+03:00

Geçenlerde Blue Jean'in efsane fotoğrafçısı Serkan Eldeleklioğlu evlendi. Düğünde Ben, Barış, Tunç, Ayhan aynı masadayız. Ayhan bir ara şöyle birşey dedi; "...hiçbir yer sizin yanınız gibi değil. Blue Jean ailemmiş benim. Herkes geliyor geçiyor, Blue Jean'deki o arkadaşlık hiç değişmiyor; hep aynı..."

Bizim Ayhan hep böyle durur durur vurur. Pek bi içime işledi o laf. Ama ne kadar doğru, düşününce... Geçen onca yıl içinde hayatımızda değişmeyen tek şey o efsane ekip ruhu, o sevgi...

Bunları düşünürken birden aklıma bizim sürekli kendi aramızda konuşup güldüğümüz Blue Jean efsaneleri geldi. Geçen onca yıl içinde başımıza gelen türlü komik olay... Aklıma gelenleri yazıyorum. Lütfen eksiklerimi notun altına yorum yaparak tamamlayınız...

* Ergün'ün tadilatta olan bir sinema salonunun kapısında yazan "tadilatta" yazısını okuyarak "a ne güzel; İtalyan filmi gelmiş" diye düşünmesi ve bilet almaya çalışması.

* Dergiyi bitirmek için sabahlarken ben Barış ve Tunç'u eğlendirmeye çalışıyorum. Önce electric boogie ardından yer hareketleri falan, sabaha karşı ofiste break dance show var. Tam o sırada gelen temizlik görevlisi yerde sırtının üstünde dönmeye çalışan bir yayın direktörü görüyor. Pardon diyerek uzaklaşıyor.

* Ergün'ün neredeyse haftada iki sabah dalgınlıkla evdeki telsiz telefonu alarak ofise getirmesi ve her seferinde çantasından çıkan telefonu görüp şaşırması...

* Geceleri Show TV'de gündüzleri Blue Jean'de çalışan Tunç'u saat 16.00 sularında uyandırabilmek için ev telefonundan arayıp çıkan telesekretere "tuuuunç uyaaaan" diye ekipçe bağırmamız.

* 1 Nisan'da fotokopiyle sahte marklar yapıp (fotokopinin arka yüzüne yala pırasayı yazmak suretiyle) birbirimizi kandırmaya çalışmamız (yere atıyorduk ofiste kim alırsa makara yapıyorduk). Sonra aynı gece ekipçe pavyona gidip o sahte marklarla hesap ödememiz. Pavyoncuların bunu yemesi...

* Barış'ın macintosh kullanırken usta bir piyanist edasıyla yaptığı rutin hareketler. Bkz Fazıl Say coşkusu...

* Barış'ın bir gün dergiye bugün Evcilik Oyunu'nda oynayan Kendi'yi getirip bizle tanıştırması. Bizim Kendi'yi iplemeyip kendi haline bırakmamız.

* Kutlu'yu "Bilgi İşlem'den arıyorum, sizin bilgisayardan porno sitelere girildiğini tespit ettik" demek suretiyle işletmem. Kutlu'nun aniden hepimizi satarak, "kesin bizim çocuklar girmiştir, ben kendilerini uyayrırım" demesi.

* Kutlu'nun kendisine söylenen birşeyi anlamadığında zaman kazanmak için ".... derken" demesi. Mesela:

-Kutlu tashihleri yaptın mı, bak dergi yetismeyecek...

- Dergi derken?

:))))

* Esra'nın çekim için getirdiği kıyafetleri, şapkaları falan giyip dergi grubu içinde dolaşmamız.

* Çağlayan'la Barış'ın atışmaları. Barış'ın her seferinde Çağlayan'a küsmeye karar vermesi.

* Çağlan'ın yazı işleri müdürlüğü döneminde msn'de aynı anda 5 kişiyle yazışırken, yazı okuyor gibi görünmekteki ustalığı. Ancak konuştuğu kişilerin yazdıkları şeylere verdiği gülümseme tepkileriyle habire kendini ele vermesi. Ne gülüyorsun diyince yazıya gülüyorum demesi.

* Ekipçe gittiğimiz Bodrum tatilinden önce Ergün'ün saçlarını sarıya Kerem'in de maviye boyatması. Daha sonra mavi saçtan sıkılah Kerem'in saçlarını leopar desenli boyatmaya karar vermesi ve onu da yapması.

* Zeynep'in günün belirli anlarında girdiği sebepsiz gülme krizleri. Kriz sırasında konuşamaması, benim suratımı gördükçe daha çok gülmesi...

* Özlem'le yaptığım iş görüşmesi sırasında kendisiyle kanka olmamız sonra bir yerde dans ederken kendisini yere düşürmem, kafasının armut gibi şişmesi. Benim bu hareketimin insan kaynakları tarihine geçmesi.

* Ayhan'la ilk iş görüşmemi Captain Hook barda yapmam. Kendisiyle orada tanışıp iş teklif etmem. Bu teklifi kabul etmesinin 1 yıl sürmesi.

* Doğu'yla irc'de yaptığımız iş görüşmesi. Doğu'nun enteresan sorularıyla beni kitlemesi.

* Yeni çıkartacağımız rock ve heavy metal eki için isim ararken onca saçma sapan isim bulduktan sonra bir anda "Headbang"in aklımıza gelmesi. O kadar zaman düşünüp nasıl bulamadığımıza dair büyük şaşkınlık.

* Kaan ve Barış'ın Rami jargonuyla yaptığı yorumlar.Mesela "arzular şelale" lafı tv dizilerinde ünlü olmadan yıllar önce biz biliyorduk Barış ve Kaan sayesinde...

* Doğu'nun konu toplantılarındaki aykırı çıkışları; müzmin muhalefeti; Kutlu'nun ağabey kıvamındaki ara buluculukları.

* Büyük Marillion fanı olan Ergün'ü işletmek için "Marillion İstanbul'da" diye bir faks hazırlayıp diğer faksların arasına koymamız. Ergün'ün faksı görünce sevinçten deliye dönmesi ve faks üzerindeki numarayı araması. Karşısına çıkan kişinin de mavradan haberdar olması ve devam ettirmesinden ötürü duruma iyice inanması ve birkaç gün mutluluk içinde dolaşması.

* Aynı faks mavrasını daha sonra Ayhan'a "Brit Attack" şeklinde yapmamız. Brit Attack'ın headliner'ı olarak Placebo yazmamız. Brian Molko diyince ağlayacak kadar duyarlı olan Ayhan'ın tabii ki bu mavrayı yemesi.

.Tak Yildiz Bakın bi de şu efsane var yine telefonda geçiyor. Benim numaramdan arıyor kişi ve diyor ki:

- İyi günler efendim Aydın Doğan'la görüşebilir miyim?

- Ee kendisi pek uğramaz Blue Jean'e evden çalışıyor...

ahahah

about an hour ago · LikeUnlike · .Zeynep Okyay bu efsaneymiş!

about an hour ago · LikeUnlike · .Tak Yildiz Bi de bana bi mektup gelmişti zarfın üzerinde aynen şöyle yazıyor:

Sayın Tolga Akyıldız

Blue Jean Dergisi

Hürriyet Medya Flowers İkitelli İstanbul... :))))

about an hour ago · LikeUnlike · .Tunç Dindaş Hhahahaa.. bunu bilmiyordum.. kendisi telifli :P :D

about an hour ago · LikeUnlike · .Tak Yildiz Verdiğimiz ilk klip cd'sinin muvaffakatnamelerini toplarken Ogün Sanlısoy'un "Ben de Özledim"i için eser sahibi Ferdi Tayfur'un işi yokuşa sürmesi. Kendisiyle sıkı pazarlık yapmam. Sonunda Ferdi Tayfur'un "Aydın Doğan'ın parası yok mu atsı...n bi viski parası" demesi.

Benim "Ferdi Bey siz MESAM'dan almıyor musunuz telifinizi, biz oraya ödüyoruz " diyince "Ben zaten Ogün Şensoy'dan da bi para almadım" demesi. İstediği paranın Unkapanı'na bond çantayla götürülmesi. O paranın 5 kasa Chivas Regal bedeline tekabül etmesi. Derginin o ay ayın 7'sinde çıkması. Yine de rekor satış yapması... :))))See More

about an hour ago · LikeUnlike · .Idil Deniz Turkmen hayatım boyunca çalıştığım en harika yerdi Blue Jean. Serkan da evlendi ha, vay be! Ben de Serkan'ın derginin verdiği yılbaşu partilerinden birinde aşırı sarhos olması sonra kendisini masalardan birinin altında bulmanız, akabinde de eve d...önüş yolunda Ataköy'de bir bankta uyuyakalması gibi efsanevi bir hikaye hatırlıyorum. Bunlar ayrı zamanlarda da gerceklemiş , kafamdan uyduruyor olabilirim. Bu arada "çok para istemem , güzel de sayıırım" yazan bir cv ile beni işe alan tek kurum özelliğini de taşır Bue Jean. ahhah ne günerdi ya!See More

48 minutes ago · LikeUnlike · .Tak Yildiz e daha ne yazacaksın İdil :)))

25 minutes ago · LikeUnlike · .Neyran çınar Supersın Tolgam yıne cok guldum,ıyıkı tanımısım senı:)

22 minutes ago via Facebook Mobile · LikeUnlike · .Tak Yildiz Neyran'ın reklam departmanından ekiple gerçek bir ilişki kurabilen tek kişi olduğunu da eklemek lazım komik olaylara :)

20 minutes ago · LikeUnlike · .Neyran çınar Delııı yaaa senı sevıyorummm:)

Rock Tatili Sert Olur!

2010-08-03T01:30:00.002+03:00

Şöyle ağız tadıyla bir ‘rock tatili’ yapma arzusu içinde geçen hafta Foça İngiliz Burnu’nun yolunu tuttuk. Uzun süredir bu tip aksiyonların benden geçtiğini düşünmekteydim ancak bu satırlar yazılırken festivalin dördüncü günündeyiz ve hala aslanlar gibi ayaktayım.

Rock Tatili Foça 2010
Yükleyen admclk. - Yüksek çözünürlüklü video keyfini yaşayın!

İşte Foça Rock Tatili not defteri:

1) Foça da çok sıcak ama nem İstanbul’daki kadar rahatsız etmiyor.

2) Foça halkını alnından öpmek lazım. ‘Rock tatilindeyiz, neden gündüz vakti bira içip coşmuyoruz?’ diye düşünen onca çılgın rock’çı arkadaşın bütün taşkınlıklarına sempatiyle karşılık verdiler.

3) Geçen yıla damgasını vuran aşırı rüzgar bu yıl katılımcıların ve müzisyenlerin başını çok ağrıtmadı.

4) Öte yandan katılım geçen yıla göre daha az. Bu; potansiyel müşterinin harçlığını Sonisphere Festivali’ne ayırmasıyla ilgili de olabilir. Ancak geçen yılı referans alarak bu yıl gelmeyenler varsa çok şey kaçırdılar.

5) Festival alanında iki sahne vardı. Ancak, alanın fiziki koşulları gereği birbirlerine fazla yakındılar. Yiyecek, içecek fiyatları gayet uygundu, herkes memnun kaldı.

6) MySpace Sahnesi’nde izlediğimiz grupların büyük bölümü genç yetenek kıvamındaydı. Ama verilen oylar sonucunda o sahneye çıkma fırsatını elde ettikten sonra neden cover (icra) ağırlıklı söylerler orasını da anlamakta zorlanıyorum. Kolayına kaçmamak lazım; kendi şarkını söylesene birader... Ya da kendi şarkısı olanı mı çıkarmak lazım acaba sahneye?

7) İlk gün Çilekeş’ten sonra sahne alan Kurban’ın solisti Deniz; gözü açılmamış küfürler etti sahneden. Bir rock’n roll solistinin kızgın olmasında bir gariplik yok ama küfürler çok ağırdı ve herkes dondu kaldı.

8) İlk gün çıkan UDO ve ikinci günün yıldızı WASP bizi farklı diyarlara götürdü. WASP ekibinin otel beğenmemesi ve üç otel değiştirmesi de o güne damgasını vurdu. Sahneyi ve ortamı beğenmedilerse kendi bilecekleri iş...

9) Moğollar’ı, Erkin Koray’ı çok seviyoruz. Ama dipnot olarak: Erkin Baba o güzel şarkıları artık sapasağlam çalmalı sahnede. “Tek rakibim Mick Jagger” dedi ama Kurtalan Ekspres’in Ahmet Güvenç’inin desteği olmasa iş sarpa sarabilir. Keza Moğollar için de söyleyeceğim şu: Küçücük kaldı grup; şahanesiniz, ağabeylerimizsiniz ama siz yol göstereceksiniz genç gruplara, mesele sahnede slogan atmaktan ibaret değil. İşin müzik kısmı biraz unutuluyor gibi... Ben yıllardır aynı Moğollar’ı seyrediyorum.

10) Yüksek Sadakat altı yıllık Rock Tatili’nin her ayağında sahne almış. Bilmiyordum. İlk yıl gözümle görmüştüm, yuhalamışlardı. Şimdi meseleyi algılamış gördüm rock tatilcilerini... Yüksek Sadakat iyi grup...

11) Duman, bildiğiniz gibiydi ama daha bir olgundu Kaan Tangöze; baba olma ruh halinden mi? Bir de Cengiz Baysal’ın Duman’a kattığı değeri bir kez daha anladım.

12) Son gün Acil Servis'in performansı çok başarılıydı.. Ogün Sanlısoy bildiğiniz gibiydi. Sahneye çıkmakta geç kalan maNga kitle tarafından yuhalandı önce. Ancak grup performansıyla durumu gayet iyi toparladı. Yeni İngilizce şarkılarını çaldılar, açıkçası hiç beğenmedim.

BEKLENTİ MÜZİĞİ ÖLDÜRÜR

2010-06-09T01:25:00.002+03:00

Geçtigimiz pazar günü Milliyet Cadde'de yayınlanan Sertab Erener röportajım. Sektör ve internet üzerine sıkı değerlendirmeler var, belki gözünüzden kaçmıştır...

Türkiye’nin birçok önemli kadın vokalinin nostalji albümleri yaptığı şu dönemde kendi bestelerini de söylediğin yepyeni bir albüm yaptın... Müzik piyasası bu durumdayken, senin cesaretin nerden geliyor?

Müzik zorda. Bir darboğazdan geçiyoruz, ciddi değişimler yaşanıyor ve bu maalesef bize denk geldi. Müzik tarihçileri buna bir isim koyacaklar bir süre sonra. Ama bu; global MTV anlayışının sonudur! Büyük şirketler küçüldü, işler daha bireysel bir noktaya geldi. Herkes “ben evimde kendi başıma müzik üretebilirim” gibi yanlış bir kanıya kapıldı ki bence müziği öldüren de bu. Müzik, insanların gözündeki değerini yitirdi. Bu nereye gidecek onu bilmiyorum. Durum her ne olursa olsun işini iyi yapanların ayakta kalacağını düşünüyorum, cesaretim bundan.

Sence İzel’in, Işın Karaca’nın, Göksel’in yaptığı gibi sektörün beklentileri doğrultusunda nostalji albümleri yapmak müzisyen olarak onlara uzun vadede fayda sağlayacak mı?

Sağlamayacak belki… Ama Ajda’ya bakıyorsun; onun da arabesk şarkılar söylediği bir dönem var. Sektörün beklentisi farklı olabiliyor. Bu insanları “yorumcu” gibi de değerlendirmek lazım. O insanlar sadece şarkı söylemek isteyebilir, arada nefes almak isteyebilir. Kendi ürettiğin şeyden de bir süre sonra sıkılabilirsin.

Sen öyle yapmadın. Kabul etmiyorsun ama bence kendi albümlerinin prodüktörü olmak istemenin nedeni de bu…

Doğru söylüyorsun, kendi şarkılarımı söylemek istedim. Bunları ben de sorguluyorum. Amatör başlıyorsun bu işe, sonra hayatını adıyorsun müziğe ve şanslıysan sonunda gelir kaynağın da o oluyor. Müzik gelir kaynağın olunca müzikten bir beklenti içine girmiş oluyorsun ister istemez. İşin içine beklenti girince müziği sevmeden yapmak durumunda mı kalıyoruz acaba? Olabildiğince özgürleşip eski amatör hissimle, hiçbir beklenti içine girmeden üretebilmek istiyorum. Ama hayatını da devam ettirmek lazım… İşte o matematiği kurmak istiyorum.

Son albümün “Rengarenk” bu amaca hizmet edecek mi?

Büyük bir şans benim için “Rengarenk”… Bundan önce bir tek “Sertab Gibi” albümümde bunu hissetmiştim. Şans, çünkü albüm yapmak son derece sinir bozucu bir süreç. O kısa zaman diliminde bir iş çıkartmak zorundasın. Kimya tutacak ve ortaya iyi bir iş çıkacak. Bu her zaman olmayabilir. Bu albümde işler tıkırında gittiği için şanslı hissediyorum kendimi.

Internetin dayatmasıyla birlikte aslolan artık şarkı değil mi? Neden albüm yapmakta direniyorsun?

Ortada duran bir yapı var, o direniyor. Aslında müziği üretenler de müziği satın alanlar da bu değişime hazır. Şarkıya odaklanmak gerekiyor. Bir albümü en az 10 şarkı ile yapmak gerekiyor gibi klişeler değişiyor, değişmek zorunda. Niye 10 şarkı yahu? Eskiden bir oyun vardı ve bunu oynuyorduk. Ama bu oyun bozuldu. Sistem de direnemeyecek sanıyorum daha fazla.

Albüme adını veren “Rengarenk”in; “Poşet”, “Sopa”, “Sevdanın Vuruşu” gibi yaz şarkıları arasında şansı nedir, bir şansı olması gerekir mi?

“Rengarenk” yaz şarkısı olur mu bilmiyorum. Çıkışım farklı bir şarkı biliyorsun; “Koparılan Çiçekler”. Demir’le “Slumdog Millionnaire”e gitmiştik, o filmin müziklerinden “Ringa Ringa” çok hoşumuzu gitti. Kafamda bir yere attım bunu. Sonra albümü yaparken birden aklıma geldi. Bundan bir pop şarkısı çıkar mı dedim. Üzerinde epey çalıştık Mustafa Ceceli’yle. Sonra nakarattaki “Ringa Ringa” yerine hangi sözü yazmalıyım diye kara kara düşünürken aklıma Nil’i (Karaibrahimgil) aramak geldi. Nil her zamanki yaratıcılığıyla “Rengarenk”in sözlerini yazdı. Benim yaptığım işler açısından “Kumsalda”, “Zor Kadın” kulvarında. Ama ben bunu insanlar Reina’da, beach’lerde eller havaya dans etsin diye yapmadım.

Demir Demirkan’la müzikal birlikteliğiniz iki prodüktör ortak olarak istediğiniz noktaya geldi mi?

Biz bambaşka müzikal geçmişlerden geliyoruz. O rock’ n roll yaparken ben Maria Callas dinliyordum. Müzikal yolculuğumuz; farklı gelişmiş olmasına rağmen; “Sertab Gibi” de aşkla, özgürce yaşadığımız şey, bu iki geçmişin aynı potada erimesiydi. Ve o zaman fark ettik ki ikimizden enteresan bir kimya çıkıyor. Kimya falan derken şirketimizin adını da Simya koyduk. Şirket bunun ilk aşamasıydı. Şimdi yurtdışında “Painted On Water” projesiyle ikinci aşamaya taşımaya çalışıyoruz bu kimyayı.

Nedir Painted On Water?

Çok emek ve para harcadık bu işe. Elinde sihirli bir değneğin yok ki; bir anda dünya müzisyeni olamıyorsun. Kendi kimliklerimizi yok etmeden grup mantığıyla yurtdışında konser yapabilmek için uğraşıyoruz.

Eurovision’da kazandığınız başarı birçok insanın zihnindeki önyargıyı yıktı. Birinci olduktan sonra dünya kariyerini doğru yönetebildiğini düşünüyor musun? Belki maNga da feyz alır…

Bana bu soruyu iki yıl önce sorsaydın çok farklı bir cevap verirdim. Ama şimdiki aklımla cevabım farklı olacak. Eurovision çok büyük bir ritüel. 150 milyon insanın izlediği popülerliğini yitirmeyen önemli bir platform. Ayrıca çok da eğlenceli bir hadise; bu keyfi çıkararak yarışmak lazım, bu bir dünya oyunu. Ben öyle bakmayı becerememiştim. Buna bir Sertab başarısı olarak baktım, kişisel gördüm. Şunu da diyemedim: “arkadaşlar benden MTV karakteri olmaz bu saatten sonra”. Benden; kendi dilinde dünya müziği kategorisinde şarkılar söyleyecek bir kadın yaratmak mümkün olsaydı o zaman; her şey bambaşka olabilirdi. Aradan yedi yıl geçti şimdi kendimden emin biçimde bunu hayal ediyorum…

Internette sosyal medya ortamlarında da varsın. Oradaki duruşundan memnun musun?

Sosyal medya çok zorlu bir mesele. Orada olduğun zaman son derece şeffaf da olmalısın. Ama insanlar bir garip. İçinden geleni söyleyemiyorsun, herkes başka yöne çekiyor. Ben mesela farkında olmadan Twitter kraliçesi olmuşum. 52 bin civarı takipçim varmış ve çok önemli bir şeymiş. Ben bunun için bir şey yapmadım. Neredeyse bütün sosyal medya alanlarında varım ama nasıl yöneteceğimi bilmiyorum. Fan’ları örgütlemek çok önemli, tüm dünyada bu böyle. Şu an Twitter ile müziği nasıl buluştururum diye kafa patlatıyorum ve albümün ilk konserinde bu anlamda bir sürprizim olacak.

Söz konserden açılmışken, konser takvimi nedir?

Tahmin edebileceğin gibi temmuz boyunca sahil şeridindeyiz. Görüşmeler sürüyor. Öte yandan iyi bir konser prodüksiyonu çok pahalı bir şey. Bu sponsor kapısı çalma meselesi beni o kadar yoruyor ki… Herkes sponsor arıyor, çünkü iyi bir konser yapabilmek için sponsor şart. Belediyeler, sağ olsunlar insanları halk konserlerine alıştırdılar. İnsanlar, konseri çekirdek çiterek bedava izlenecek bir şey sanmaya başladılar. Ama dünya standartlarında konserler yapabilmek için finansmana ihtiyaç var.

Yarın piyasaya çıkacak “Rengarenk”i, dinleyici Sertab da beğendi mi?

Albümün içinde tek bir dil yok, değişik ruh halleri var. Bu albümün farkı da bu olacaktır. Adı o yüzden “Rengarenk”. Birazcık “Sertab Gibi” tadında birazcık “Kumsalda” tadında, biraz Sezen tadında… Her albümde bir şeyi “tekrar edeyim” istiyorum o anlamda “İkimiz Bir Fidanın” var. Elimin kolumun uzandığı ne kadar yer varsa onların toplamı gibi “Rengarenk”…

fil gibi uçan yekta kopan'la dertleştik...

2010-05-27T23:15:00.004+03:00

Tüm çalışanlarını çok sevdiğim ve bir parçası olmaktan gurur duyduığum 46 Dergisi'nin son sayısında yayınlanan Yekta Kopan röportajım... Röportaj dediğime bakmayın; birbirini anlayan iki adamın dertleşmesi aslında...
Dergiyi henüz almadıysanız hemen alın bence; Mehmet Turgut'un fotoğrafları iyi yazılarla daha da güzel oluyor...

Yazar, seslendirme sanatçısı, televizyoncu, radyocu, senarist, blogger, e kitap yayıncısı... Ama hepsinden ziyade içten, güleryüzlü, her muhabbetinden doymadan kalktığım, adam gibi bir adam Yekta Kopan. Yaptığı her işi sevdim bugüne kadar ama öykücülüğünün yeri ayrıdır gönlümde. Kendi de bilir ya; sıkı bir hayranıyımdır. Günlük koşuşturma içinde bir araya gelip uzun uzun konuşamamaktan muzdarip bir arkadaşı olarak röportaj fırsatı çıkınca hemen atladım üstüne. Ve bir sabah kahvesinde; metinlerden, Yekta’nın sesiyle can verdiği karakterlerden, televizyondan, internetten, hayatı anlamaktan konuştuk. Ve ben yine doymadan kalktım...

Gençliğin, eğitim hayatın Ankara’da geçti; o dönemde birçok öykü yazdın, sinema ve müzik dergilerinde yazıların yayınlandı. O yıllardan bugünlere baktığında işlerin böyle gelişeceğini umuyor muydun?

Beklediğimden çok daha iyi bir yere gitti. Yazmak ilkokulda yazıyla tanıştığım andan itibaren kafamda olan bir şeydi. Bazı şeyleri hissedersin ya çocuklukta, ben gerçekten elimde kalem olsun yazayım istiyordum. Ama bir bilinç noktasına geldiğimde yazmakla ilgili; bir gün kitaplarım çıkacak, bu kitapların okurları olacak diye hesapladığım bir an olmadı. Dolayısıyla o günden bugüne bakınca şaşırdığım bir noktadayım açıkçası.

Yazmak işten öte bir şey mi gerçekten? Okumak bu sürecin neresine düşüyor?
Günün birinde yazamayabilirim, kitaplarım çıkmayabilir; ama okumaktan vazgeçmeyeceğim. Bu ikisi benim için birbirini bütünleyen şeyler. Bu dünyayı anlayabilmek mümkün değil, bu dünyanın gerçekliğini anlayabilmek mümkün değil. Burada bir huzur nefesi alıp da yürümek mümkün değil. Bu dünyayı anlamak için; bunun kurmaca metinlere, düşünülmüş, planlanmış, kurgulanmış metinlere dönüşmesi gerekiyor benim için.

Yazmak da okumak da kendini anlamak için öyleyse..
Evet yazmak, hayatı anlamak ve anlamlandırmak için. Neden sorusunun cevabını bulabilmek, biraz daha arayabilmek için. Dolayısıyla yazmak benim için böyle, okumak bunun daha da ötesi. Okumakla bambaşka dünyalara dalıyorsun, bambaşka zihinlere girip çıkıyorsun. Gerçek hayatta temas edebiliriz, görüşebiliriz, kavga edebiliriz, sevişebiliriz, her şeyi yapabiliriz; ama birbirimizin zihnine giremeyiz. Yazmak ve yazılanı okumak, dünya üzerindeki sayısız zihinde gezinmek aslında.

Biz seni usta bir öykücü olarak tanıdık, seni roman yazmaya iten sebep neydi?
Öykü, Türkiye’de romana kıyasla daha az okunur. Roman, tüm dünyada ticari algısı daha yüksek bir türdür. Genelde de beklenti roman yazılması üzerinedir. Ben bir metni yazmaya başladığımda onun bir öykü ya da romana gideceğini bilirim. Ondan sonrası da hiç umurumda olmaz. O, bir roman olarak mı tamamlanacak yoksa öykü olarak mı, tamamlandıktan sonra onun nasıl bir yolculuğu olacak, evdeki çekmecede kalacak mı, yoksa basılacak mı; hiç düşünmem…

Basılmayan öykülerin ya da romanların da var o zaman...
Evdeki çekmecede kalan çok metnim vardır. Ben hepsine metin diyorum. O metinleri yazarken ne yayınevi, ne okur; hiçbir şey umrumda olmuyor. Hiçbir şeyi hedeflemiyorum, benim için o metnin yazılması önemli. Tabii ki basılması mutlu ediyor, okunması daha da mutlu ediyor. Bunları saklayacak değilim. Bundan sonra romanlar da yazacağım, yine öykü yazacağım, anlatılar yazacağım. Yazmaya devam edeceğim yani; meselem bu...

Yazarlık kariyerinde önemli bir dönemeç olan Hayalet Gemi Dergisi var. O dönem bir Şizofrengi’yi bir de Hayalet Gemi’yi takip ederdik deli gibi...
İlk kitabım Fildişi Karası’ndaki öykülerin biri hariç hepsi Hayalet Gemi (www.hayaletgemi.com ) öyküleridir. Sait Faik Öykü Ödülü alan ikinci kitabım Aşk Mutfağından Yalnızlık Tarifleri’nin yarısından fazlası da Hayalet Gemi’dendir. Ben de Hayalet Gemi’nin okuruydum. Sonra yazılarımı yollamaya başladım. Sonra Hayalet Gemi’nin yazarı oldum, sonra sürekli yazarı oldum ve en son döneminde Hayalet Gemi’nin yayın kurulundaydım. Bu süreç derginin nasıl bir dergi olduğunu anlatan bir süreç aslında. Yani okurunu yayın kuruluna kadar yükselten, bu kadar sarıp sarmalayan bir süreç.

Neydi Hayalet Gemi’nin en önemli farkı?
Hayalet Gemi, bir imza dergisi değildi. Yazılar “imzasız” olarak okunurdu. Yani yazının içeriği önemliydi. Daha sonraları; metnin içeriğine odaklanmak, imzayı unutmak yaptığımız bütün işlerde özlediğim ve hissettiğim birşey oldu; hala yeri dolmamıştır, hala o zihniyette bir dergi yoktur. Bence gerçekten bir mihenk taşıdır. Şizofrengi de öyle. Var mı öyle dergi artık? Twitter’dan (www.twitter.com/yektakopan ) da sordum okurlara; arşivlediğiniz, çıkmasını beklediğiniz dergi var mı diye. Roll, Şizofrengi, Hayalet Gemi ve eski Milliyet Sanat ciltleri gibi şeyler söylediler.

Ödüllü iki öykü kitabın vardı. Son kitabın “Bir de Baktım Yoksun” da Yunus Nadi Öykü Ödülü’nü aldı geçtiğimiz günlerde. Edebiyat ödülleri ya da genel olarak ödüller hakkında ne düşünüyorsun?
Dünya üzerinde verilen hiçbir ödül “ bu, bu alanın en iyisidir” demez. Çok net bir fikir var kafamda ödülle ilgili. Bir jüri vardır ve bu jürinin bir algısı vardır. “Bu yarışmaya başvuran ya da değerlendirdiği alan içerisinde bu, biraz daha iyidir” der jüri. Hiçbir zaman ödüllerle böbürlenmedim. O senenin en iyi kitabını yazdım gibi bir bakış açım hiçbir zaman olmadı. Ama ödül görünürlüğün çok kısıtlı olduğu bir alanda yazarın görünmesini sağlar. Bak böyle de bir insan varmış, bu insanın böyle bir özelliği varmış diyenler olur. Evet, ödül destekleyicidir; ama bir yandan da gerilim desteklidir. Alırsınız evde bir yere koyarsınız ve karşınızda durup ‘Sen bu ödülü aldın; ama seneye ne yapacaksın’ der size o ödül.

Ödülün yaratıcılığı beslediğine inanıyor musun?
Eğer sen bunun yükünü taşıyabilir ve bununla kendini kaybetmezsen sonra yapacağın işler için bir umut yeşertir. Bu yüzden de besleyici olabilir..
Altzine ve Altkitap’tan söz etmek isterim; her ikisi de zamanın önünde yaratıcı işler ve devam ediyorlar. ..
Altzine (www.altzine.net) ; 80060’ın (bir Özen Yula, Murat Daltaban projesi, tiyatro oyunu) doğal bir uzantısı olarak başladı. Oyun için gerekiyordu böyle bir internet sitesi. Sen yapar mısın dediler, kabul ettim. Daha sonra biz bunu niye bir internet neşriyatı olarak sürdürmüyoruz diye düşündük. 98 Yılı’nın internet teknolojisinden söz ediyorum. Bir süre devam ettim Altzine yolculuğuma...

Sonra ne oldu da nokta koydun?
Türkiye’de internet ağırlıklı işler hala yeterince ciddiye alınmıyor; hala “takılmak” olarak algılanabiliyor. O takılmak başlığında artık çok yalnız kalmaya başlamıştım. Tek başıma uğraşırken içeriğinin istediğim gibi olmamaya, içinin boşalmaya başladığını hissettiğim bir dönemde artık bunu durdurmakta fayda var dedim.

Şimdi Altzine’i okurlarına teslim ettin yanılmıyorsam...
Çok mutluyum. Bütün bunlar da çok hoşuma gidiyor. Hikaye şuna dönüyor aslında ben okurken Hayalet Gemi Yayın Kurulu’na nasıl girdiysem öyle oldu. Altzine’in okuru olan çok iyi yazarlar şu anda onu yayınlıyor.

Türkiye’nin ilk online kitapevi Altkitap’ın da kurucuları arasındasın. Altkitap’ın geleceğini nasıl görüyorsun?
Altkitap’la (www.altkitap.com) ilgili çok net bir örnek vereceğim. 2000’de yayın hayatına başladı. Telif eserler basar, tam içerik basar. Bu içeriği bilgisayarınıza indirip isterseniz e-kitap formunda okuyabilirsiniz. Altkitap gündeme geldiğinde bir kısım basın bana şunu sordu: “Sizce bilgisayardan kitap okunabilir mi?”. Ben de dedim ki “Elbette, ben de fiziksel kitap çıkartan bir insanım; kokusu, dokusu vs. bizim için çok önemli. Ama bu olanla beraber alternatif bir uygulamadır. İsteyen buradan da okuyabilir.”

İkna oldular mı?
Kimsenin içine sinmedi. “Ama ben deniz kenarında okuyabilir miyim”, “Ama ben dokusunu severim”…. 2001’de bunu konuştuk. 2010’da yine bir basın ilgisi vardı. Bir gazetenin internet versiyonu için yapılan röportajda şöyle sordular: “Peki kitap sizce internetten okunabilir mi?” Gerçekten çok gülünç. Çünkü bir gazete internetten okunabiliyor ve orada bu röportaj yapılıyorsa… Ne yazık ki Altkitap’ın okuma alanları bir süre daha algılanamayacak. Ama zamanımız da sabrımız da var. Ayrıca büyük değişimler ve kabullenmeler bir kuşakta bitmeyebilir, kuşaklar içine yayılabilir. Önemli olan bir kuşağın bu konuda ısrarcı olmasıdır.

Matbu edebiyat ürünlerinin geleceği hakkında düşüncen ne yönde?
“İnternet geldi matbuyu kovacak mı şimdi” demek şeye benziyor: “aaa daktilo keşfedildi, kalemi atın”. Böyle bir şey yok. Kitap bu kadar var olduysa bundan sonra da var olacaktır. Bu cevap şemsiyesi altında her şeye bakmak lazım. İnşallah şu zaman içerisinde algılanır, Altkitap çıktığından beri bunu söylüyor. İnternet ya da benzeri ortamlarda okunabilen bir şey; ama bir taraftan da şunu söylüyor sana tamamen ekolojik bir şey. Kağıdın yok olmasını azaltabilecek bir formül söylüyor.

İnsanlar kitap fiyatlarını pahalı buluyorlar, korsana yöneliyorlar; bu anlamda da bir seçenek sunmuyor mu e kitap?
Kesinlikle! Okuduğumuz kitapların üzerindeki fiyatta dağıtım ve depolama giderleri nedeniyle ekstra bir yük var. E kitaplar parayla satılsa bile yine de matbu kitaplardan çok daha ucuz olacaktır her zaman.
Bir gün Altkitap yazarlarının e kitaplarından para kazanacaklarını hayal ediyor musun?
Evet “hayal ediyorum!”. Bütün bunlar; kapitalist bir düzen içinde onun vahşetine ne kadar direnmek istiyorsun ve o sana ne kadar saldırmak istiyor konusuyla ilgili. Eğer sermayeye üstün gelirsen para kazanman mümkün olabilir. Biz 10 senedir oraya tek bir reklam almama noktasında dirençliyiz. Elbette reklam almak dışında bir yöntem de geliştirilebilir. Her zaman copyright değil copyleft diye birşey de var! Bazen sol yumruğu da havaya kaldırmak gerekir.

Pek yakın geçmişte blog yazmaya da başladın. Fil Uçuşu ve blog yazarlığı senin için ne ifade ediyor?
Blog okumayı ve yazmayı seviyorum. Ocakta başladım. Çok özgürlükçü bir ortam. Büyük değişimler istiyorsak biraz daha rahat olmalıyız diye düşünüyorum. Internet bana dürüst ve çok sesli geliyor (www.yektakopan.com ). Fil Uçuşu da bu noktadan hareketle doğdu. Ayda 15 yazı gibi bir hedefim var. Kendim olmaya çalışıyorum Fil Uçuşu’nda. (http://filucusu.blogspot.com/)

Seslendirme sanatçısı ve televizyoncu kimliğinle ilgili konuşmaktan hoşlanmıyor musun?
Konuşmaktan hoşlanmıyor değilim. Zaman içinde bu konuda kendime daha dürüst olmak için rahat olmaya karar verdim. Yazarlık yapan bir diş hekimine, bir bankacıya “ortodonti konferansına gittiniz mi” ya da “Türk lirasına yatırım yapalım mı” gibi sorular sormayız. Ama benim gibi seslendirme yapan ya da televizyon figürü olan biri söz konusu olduğunda iş biraz karışıyor. Benim ordaki temel tedirginliğim; okurların benim yazı yazarken yarattığım dünyamı diğer dünyayla; yani para kazanmak için yaptığım işlerle karıştırma ihtimalleridir.

Hem televizyonda yaptığın işler hem de seslendirme aleminin efsanelerinden biri olman itibariyle bu kadar tedirgin olman şaşırtıcı. Çetin Tekindor, Sezai Aydın, Sungun Babacan, Alev Sezer, Toprak Sergen, Tolga Garipoğlu ve sen gibi isimlerin sesleri bir kuşak için çok güzel şeyler ifade ediyor...
İlk stüdyoya girişim 4 yaşında. 37 senedir seslendirme yapıyorum. Dediğin gibi o Devlet Tiyatrosu ya da radyoculuk geleneğinden gelme seslendirme sanatçıları farklı. Bizden öncekilerden çok şey öğrendik. Daha sonra onların daha resmi olan seslendirme üsluplarını yumuşattık. Bunun üzerine çok düşündüm, ilk kez de sana söylüyorum; Semih Sergenlerden, Macide Tanırlardan devraldık bu işi. Ama onların üslubunda çok mesafeli ve soğuk bir tavır vardı. Nasıl yumuşatabilirim bunu diye çok düşündüm.

Neydi işin püf noktası? Nasıl becerdi sizin kuşak bunu?
Seslendirme yaptığın oyuncunun oyunculuğunun üstüne çıkmadan, filmin nasıl bir coğrafyanın filmi olduğunu unutmadan ama karakterin bize yakın tonlamalarla konuşmasına da özen göstererek yaptık işi. O karakteri seyirciyle yakınlaştırdık. Seslendireceğim karakterin nasıl konuşması gerektiği üzerine çok uzun mesailer harcamışımdır. 90’lı yıllarda özel televizyonlar açılınca ucuza çalışan çevirmenlerin çevirileri üzerine prova bile yapmadan konuşmak zorunda kaldığımız oldu. Sonra bundan çok rahatsız olduk ve bu noktaya geldik.

Televizyon senin için bir kariyer hedefi üretti mi? Bir ara NTV’nin bir sanat kanalı açacağı senin de yayın direktörü olacağınına dair duyumlar almıştık...
İlk defa senden duyuyorum (kahkahalar). Keşke böyle birşey olsa. O zaman şöyle cevap vereyim; hiç kariyer hedefim olmayan bir alanda şu anda bir hedef oluştu (kahkahalar devam ediyor). İlk kez bir röportajın bir vizyon belirlediğini görüyorum, süpersin... (kahkahalar kontrol edilemiyor). Çok yorucu olurdu ama çok güzel olurdu... Son cevabım budur.

Yaz şarkısı neye denir..

2010-05-21T18:25:00.002+03:00

Türkiye’de “yaz şarkısı” dediğimiz şey; aslında kapı gıcırtısında oynama eğiliminde olan kimi insanlara kapı gıcırtısından biraz daha iyi bir seçenek sunma çabası. Yani yaz şarkısı gerçekten bu yaz çıkan “en iyi şarkı”ya işaret etmiyor maalesef. Bir kategori açacak olsam yabancılar da anlasın diye şöyle derdim: “oriental disco trash”.
Tarkan/Sevdanın Vuruşu: Kötü bir şarkı değil ama asla Tarkan’ın ihtiyacı olan sihirli değnek de değil. Tarkan’ın taklitlerinin bile daha iyi yaz şarkısı adayları var. Tarkan da kendini taklit ediyor zaten ama olmuyor.
Demet Akalın/Tecrübe: Pek de tecrübe konuşuyormuş gibi gelmedi bana. Daha da kolayına kaçsın isterse; sadece sözlerini değiştirsin şarkıların, nasıl olsa dinliyoruz.
Serdar Ortaç/Poşet: Serdar Ortaç’a hakkını teslim etmek lazım, bu ülkenin hit fabrikasıdır. Zamanında iyi şarkılar da yazmıştır ama Poşet gerçekten fabrikasyon; iyi bir Serdar Ortaç şarkısı bile değil.
Hande Yener/Sopa: Şarkı olarak baktığımızda 4 aday arasında en iyisi. Hande Yener elektro pop semalarından yere inerken biraz olsun müzik getirebilmiş yanında.

Kral Gecesi

2010-05-18T17:11:00.005+03:00

16. Kral Müzik Ödülleri Gecesi'ni de dün akşam idrak ettik. Ama hakikaten idrak ettik. Beraberimde can insan, güzel kadın, Kelebek köşe insanı Habitus Melike Karakartal bindik arabaya, doğruca Haliç Kongre Merkezi...
Doğruca diyorum ama gugıldan birtakım haritalara bakmama rağmen algılayamadığım, neresi bu kongre merkezi diye soracak bir vatan evladı bulamadığım için azıcık panik atak halinde gittiğimiz yolun; aslında doğru yol olduğunu elinde KRAL TV Ödül Töreni yazan tabelalar tutan görevlileri görünce anlayabildim.
Arabayı valebeylerden birine teslim edip içeri girmek üzere yeltendik. Yeltenirken bende başka bir panik atak baş gösterdi; kırmızı halı...
Bir şekilde oradan yürümek zorundasınız ve emin olabilirsiniz ki en kötü şey kameraların arkasındaki kişilerin size dikkatlice bakıp sonra "mühim biri diilmiş" şeklinde bir ifadeyle bakmaktan vazgeçmeleri... Ben kameralar tarafından mühim biri olarak algılanmak falan istemiyorum zaten, ama işte tam olarak da bunu anlatmaya çalışıyorum; madem mühim biri değilim o zaman neden kırmızı halıda yürüyorum...
Neyse ki önümüzde çok sevdiğim Volkan Konak yürüyor. Bir ara neredeyse Melike'yi unutuyor ve Volkan Konak'ın arkasına saklanarak girme planları yapıyordum ki fotoğraf çektiren Ayça Tekindor engeli ile karşılaştım. Neyse, kırmızı halıyı kazasız belasız atlattıktan sonra kokteyl alanına ulaşıyoruz.
Hakkını vermek gerekir Haliç Kongre Merkezi son derece güzel bir mekan. Hele oranın daha önce Sütlüce Mezbahası olduğu düşünülünce... O bölge iyi oldu; Feshane, Miniaturk, Santral İstanbul, Dolphinarium falan...
Melike ile derhal içecek birşeyler tedarik edip sigara içilen bölüme çıkıyoruz ve başlıyorum not almaya ...

* Jehan Barbur ilk selam verdiğim kişi. Onun yanındaki kişi de Melike'nin ilkokul arkadaşıymış. Melike övünerek bütün ilkokul arkadaşlarını bir çırpıda tanıyabildiğini söylüyor. Ben, Facebook'tandır o diyorum, o kabul etmiyor.
* Melike gördüğü her enteresan insanı bana göstererek "bu kim" diye soruyor. Ben de hiç sıkılmadan "bilmiyorum, tanımıyorum" gibi sıkıcı cevaplar veriyorum.
* Derken Sıla ve menajeri Yasemin geliyor. Yasemin çok eski dostum. Meğer turne sırasında enfeksiyon kapmış tüm ekip... "İyi görünüyorsunuz ama" diyorum Sıla'ya; Yasemin "serum süper birşey" diyor; "tabii makyaj sağolsun" diye de ekliyor. Ben aynı fikirde değilim. Özellikle Sıla'nın daha hafif bir makyajla daha daha güzel göründüğüne iyice emin oluyorum o akşam. Melike de benle aynı fikirde...
* Bir süre sonra Ali Rıza Binboğa ile sohbete dalıyoruz. Ali Rıza Ağabey'imiz benim rahmetli babamın iyi dostuydu. Ama benim onun oğlu olduğumu bilmemekteydi. Eski yıllardan koyu bir sohbet açıyor. Benim içimde durdurulamayacak şekilde "kim öğretti alfabeyi Aaaa, Beeee, Ceee" deme arzusu var. Ama tutuyorum kendimi. Sonradan sohbete katılan Cahit Berkay'la da vedalaşarak dolaşmaya devam ediyoruz.
* Kral Ödül Törenleri'nde davetliler arasında artık neredeyse hiç sanatçı olmuyor. Bu iyi bir şey mi bilmiyorum. Genelde eline davetiye, üzerine gece kıyafeti geçirmiş bazı tanımadık simalar olarak özetleyebilirim kalabalığı.
* Gazeteci milletinden görev yapan dostlarımı saymazsak magazin ağırlıklı bir kısım medya var. O medyadan en sevdiğim iki ağabeyim Nurcan Sabur ve Ali Çınar'ı görüyorum, sohbet ediyoruz.
* Dışarda sigara içerek sohbet ederken zaman akıp gidiyor. En son Jolly Joker Balans'ın işletmecilerinden İbrahim Sayın'la sohbet ederken organizasyonun başladığını fark ederek salona geçiyoruz.
* Bizi bir yere oturtuyorlar. Sahneyi sol önden gören iyi bir yer hem de sıra başı... Hani bir panik atak daha olursa acil terk etmek için ortamı... Ama hiç sıkılmıyoruz Melike'yle... Ben sürekli bıdı bıdı dalga geçiyorum herkesle, Melike de kıkır kıkır gülüyor. Bir yandan da çarşamba günü yayınlanacak yazısı için habire not alıyor Bilekberi telefonuna... Bunları da yaz gazeteci hanımkızım...
* Gecenin 3 performansı İbrahim Tatlıses, Ajda Pekkan ve Sıla... Ekrandan iyi gözüktüğüne eminim çünkü sahne çok başarılı, keza led ekranlar, ışıklandırma da öyle... (bu arada dekorasyonu yapan manken görünümlü arkadaşım :) Nil Uzun'u tebrik etmek isterim. Yeri gelmişken benim bu organizasyona ille de katılmam konusunda ısrarcı olan bir diğer eski dostum Rekta Medya Yönetmeni Seval Atanur'a da selamlar)...
* Ekrandan iyi gözüküyor olabilir ama bu tip organizasyonların canlı yayın odaklı olmasının temel sıkıntısı performansların playback olması. Hadi İbrahim Tatlıses ve Sıla birer şarkı okudu ve orkestra yoktu zaten ama Ajda'ya ne demeli? Arkasında koskoca ENBE Orkestrası, vokallistleri falan var; Ajda dahil herkes miş gibi yapıyor. Gümbür gümbür dıptıs dıptıs... O performansın tartışmasız en güzel yanı dansçılar. Kendilerini tebrik ederim.
* Gecenin en güzel aksiyonlarından biri de Denizli'de konser vermekte olan maNga ile yapılan canlı bağlantı.
* Ben jüri üyesiydim ve bana sunulan aday adayları arasından seçim yapıp 5 adaya indirilmesi konusunda katkıda bulundum. Ancak hem kategoriler hem de adaylar konusunda ciddi sıkıntılarım var.
* Ödül alan sanatçıların bazıları geceye katılmadığı gibi; kategori adayı olan sanatçıların da büyük bölümü geceye katılmadı. Önceden haber vermelerine rağmen insanlar ödül almaya dahi gelmiyorsa bu çok kötü. Yok haber vermiyorlarsa bu ilgisizlik gene kötü.
* Geceyle ilgili en güzel şey ise akışın aksamaması ve tıkır tıkır sıkmadan akıp gitmesidir. Gecenin sonunda Melike ile arabada son dedikoduları yapıp evlere dağıldık. Lamb of God Konseri nasıldı acaba?

SONUÇLAR

http://www.kraltv.com.tr/2010/muzikodulleritoreni.html

YORUMLAR

http://www.hurriyet.com.tr/magazin/yazarlar/14768091.asp

http://www.yazarx.com/FYasamMagazin/ali-eyuboglu/19-05-2010/bana-odul-yoksa-kral-ini-tanimam/228761.aspx

http://www.sabah.com.tr/Yazarlar/ozyilmazel/2010/05/19/kral_tv_gecesinden_notlar

leonard cohen yeniden istanbul'da

2010-05-17T13:44:00.001+03:00

Taze aldığımız bir habere göre Leonard Cohen iki konser vermek üzere yeniden Türkiye'de... Detaylar pek yakında.
Bu arada bu akşamın iki önemli müzik olayı: Lamb of God Konseri (ki dilerim konser öncesinde Dio'yu anarlar kısa da olsa) ve Kral TV Video Müzik Ödülleri Töreni. Ben ödül töreninde olacağım büyük olasılık.

Melis Danişmend'ten farklı bir albüm

2010-05-16T18:55:00.005+03:00

Her şeyden önce çok iyi bir arkadaşım, dünya güzeli bir insan Melis. Gazetecilikten gelen hukukumuzun da ötesinde sevdiğim iyi bir kalp. Spitney Bears'ta, Üçnoktabir'de; Bronx'ta, Mojo'da dinlemeye doyamadığımız ve içimizi açan insan. Bir süre önce Mehmet Demirdelen ve Malt'tan da tanıdığınız Cenk ve Barış'la birlikte Üçnoktabir albümünü çıkardı Melis. Benim çok sevdiğim bir albümdü. Ama hiçbir zaman Melis'in bir rock vokalisti olabileceğini düşünmedim. Birincisi kendisinin buna gönlü yok. İkincisi sesinin ve vokal üslubunun yatkınlığı yok. O da benimle aynı fikirde olduğunu söyledi defalarca. Sonra da benden gizli :) kaydettiği yeni albümünü dinledik birlikte. Çok fazla detaya girmeyeceğim, erken daha çünkü. Ama şu kadar bilgi vereyim; söz yazarlığı açısından hikaye anlatıcılık formuna daha yakın, kadının içsel meselelerinden belirgin biçimde söz eden şarkılar. Akustik bir sound, son derece yumuşak ve piyanonun ya da gitarın liderlik ettiği düzenlemeler. Düzenlemeler birden fazla aranjörün elinden çıkma. Şarkılar tamamen Melis'e ait. Birşeye benzeterek tanımlamak istemiyorum. Ama kadın, yumuşak bir vokal, piyano ağırlıklı bir müzik. Şimdi şirket belirleme aşamasında, ardından klip gelecek umuyoruz. Ben dinledim ve bana çok iyi hissettirdi şarkılar. Ticari olur olmaz bilmiyorum ama Melis o albümün şarkılarını bir yerde çalıp söylerse eminim ki ben sık sık orada olacağım...

Sonisphere'den beklenen...

2010-05-13T02:13:00.006+03:00

Az önce aldığımız bir habere göre...(ilk ağızdan) Sonisphere'in Türkiyeli grupları arasına Murder King ve Gren de katıldı... Bu arada Sonispehere'de izleme hayalleri kurduğumuz Dio'yu da kaybettik maalesef...

mor ve ötesi'nin yeni albümü

2010-05-11T14:52:00.005+03:00

Uzun süredir albüme konsantre olmuştu mor ve ötesi... Yeni albüm tüm grubun kafasının son derece aydınlık, içlerinin huzurlu olduğu bir dönemde ortaya çıktı. Bunun etkilerini tüm albümü dinleyince hissedeceksiniz zaten. Albüm sound olarak "Dünya Yalan Söylüyor"la "Büyük Düşler" arasında bir yerde konumlanıyor diyebiliriz. Ama elbette kayıtlar ikisinden de iyi olmuş bana göre. Şimdi "Bir Derdim Var", "Cambaz" gibi şarkılar hakikaten çok az gelir. Yeni albümden öyle bir beklentiniz var mı bilmiyorum ama bütünlük içinde değerlendirdiğinizde çok seveceğiniz şarkılar mevcut. Öte yandan ben "Büyük Düşler"i de çok beğenmiştim. Birçok insan için fazla avant garde bir albümdü. Şimdi yeni albümün daha kitlesel olacağına, MVÖ'nün genç hayran sayısını artıracağına kesin gözüyle bakıyorum. Bu akşam çekirdek bir ekip toplanıp tekrar dinleyeceğiz tüm albümü... Klip de 10 numara olmuş bu arada.

Ferman panik atak geçirdi

2010-05-05T01:43:00.003+03:00

Gece vakti internet ortamında tatsız bir dedikodu dolaşmaya başladı. Önce sözlüğe düştü arkasından bazı siteler haber yaptı. maNga'nın solisti Ferman Akgül'ün prova sırasında kalp krizi geçirdiğine dair bu haber bende gece 01.20 sularında şok etkisi yaptı. Birkaç yerden teyid ettikten sonra birinci ağızdan, Engin Akıncı'dan öğrendiğim kadarıyla Ferman panik atak geçirmiş. Durumu iyi, önlem olarak yarın sabaha kadar gözetim altında tutulacak. Sanıyorum daha sonra onlar da bir açıklama yaparlar. Ama merak edenlerin içi rahat olsun Engin Akıncı'nın söylediğine göre kaygılanacak bir durum yok...

Türkiye'de online gazetecilik

2010-04-25T03:22:00.006+03:00

Ragıp Duran, Can Dündar, Bilge Eser, Tuluhan Tekelioğlu, Melih Bayram Dede, Özgür Gürbüz, Yaprak Aras Şahinbaş ve bendeniz gibi gazetecilerle yapılan görüşmelere de referans veren ve International Symposium of Online Journalism kapsamında Teksas Üniversitesi bünyesinde yayınlanan bir makale...

Pinar Gurleyen- PhD. Student in Simon Fraser University -Canada
Perrin Ogun Emre, PhD. Candidate,Marmara University, -Turkey also Lecturer in Kadir Has University-Istanbul,
Turkey

Exploring new journalistic platforms: experiences of Turkish journalist bloggers.

Abstract
This paper examines how weblogs, as new platforms of journalism, contribute to the
transformation of professional journalism in theory and in practice. Drawing on the previous arguments that suggest the necessity of a reform and even a paradigm shift in journalism, this research focuses on a specific type of blog; those produced by the professional journalists outside media organizations. We look in particular at how journalist bloggers negotiate traditional norms of journalism such as objectivity or practices like gate-keeping with intrinsic characteristics of
the blog format such as subjectivity and audience participation.

Okumak ve pdf olarak indirmek için; http://online.journalism.utexas.edu/2010/papers/PinarPerrin10.pdf

Efkan Kula'yla hasbihal: müzik dergileri

2010-03-21T05:32:00.004+02:00

Müzik yazarı Efkan Kula; geçenlerde yüksek lisans tezi için birkaç soru sordu bana... Konumuz müzik dergileriydi. Baktım sorular güzel, çenem düştü. Ortaya aşağıdaki hasbihal çıktı...

Efkan
Hey dergisinden başlayalım. Gazeteciliğe adımını bir müzik dergisinde attın. Baban da derginin kurucuları arasındaydı. Senin için nasıl bir anlamı vardı Hey'de çalışmaya başlamanın?

Ben
Hey'de çalışmak o zamanlar benim için bir hayal bile değildi. Zaten yaşım da henüz 13'tü. Sıkı bir Hey okuruydum. Aynı anda tek kelime Almanca bilmeden Bravo Dergisi'ni de okumaya çalışıyordum. Daha doğrusu o dönem Alman Bravo'sundan kes yapıştır yapan Hey Dergisi'nden Türkçe'sini okuyor, Bravo'nun kuşe kağıtlı posterlerini, çıkartmalarını da oraya buraya yapıştırıyorduk. İkisi birbirini tamamlıyordu aslında.
Derken 87 yılında Sandra Kim Eurovision birincisi oldu Belçika adına. Yaşıtım ve çok güzel bir kızdı. Aşık oldum ... Babama sordum ne yapmam gerek diye. Sağolsun dalga geçmek yerine bana bir öneride bulundu: "Fan kulüp kur!"... Ne olduğunu bilmeden fan kulubümüzü kurmuş bulunduk; "Sandra'yı Sevenler Fan Kulüp kuruldu! Sandra severleri bir araya topluyoruz" diye bir ilan metni yazıldı ve baba yönlendirmesiyle Hey Dergisi'nin yolu tutuldu. İstikamet Cağaloğlu, randevumuz dönemin yayın yönetmeni Hulusi Tunca'yla...
Fan Club işi bayağı bir ilerledi, Sandra Kim İstanbul'a geldiğinde tanışma fırsatım bile oldu. Hatta "en küçük ve de fahri muhabirimiz" sıfatıyla Hey adına bir röportaj bile yaptım... Sanıyorum o sıra kanıma girdi dergicilik. İlk yazımın yayınlanışı, röportaj yapan kişinin sanatçılarla haşır neşirliği falan çok cazip geldi bana... Yazmayı da seviyordum. Hulusi Ağabey; "sen yazları burada takılsana" dediğinde sevinçten havalara uçtum... Yarı ofis boy, yarı çevirmen, yarı mektup açacağı olarak çalıştım ama çok şey öğrendim Hey Okulu'ndan. O zamanki kadrodan Hulusi Tunca, Erdal Gökkaya, Ramiz Dağlı, Kanat Atkaya, Afşin Akın, İbrahim Seten bir çırpıda hatırladıklarım ...
(eğer bu hikayenin detaylarını okumak istersen www.tolgaakyildiz.com.tr adresinde "Hayallerim, Babam ve Sandra Kim" diye bir yazı var; okursan eğlenirsin tahmin ediyorum :))
13 yaşında Hey gibi bir dergide çalışmaya başlamak sonra da hiç ara vermeden devam etmek çok ayrıcalıklı bir durum tabii. Şansımı iyi kullanmaya çalıştım ve hep gurur duydum.

Efkan
Hey'in hikayesini Türkiye'de dergicilik ve müzik gazeteciliği açısından nasıl konumlandırıyorsun?

Ben
Hey gerçek anlamda ilk süreli müzik yayını Türkiye'nin. Yetmişlerde hareketlenen müzik piyasasına doğal bir reaksiyon olarak ortaya çıkıyor. Ben son dönemine yetiştim. Seksenlerin sonunda Blue Jean'le rekabete dayanamayıp kapanmadan az önce Hey Girl markasını çıkarttı içinden (Bravo Girl'le eş zamanlı). Bir dönem yayın direktörlüğünü de yaptığım Hey Girl hala yayınlanıyor bugün. Hey Girl'ün kurucuları arasında da ben yer aldım babamdan yaklaşık 20 yıl sonra... O da Türkiye'de genç kız dergileri macerasının başlangıcıdır.
Hey'in sıkıntısı o dönemde finansal anlamda rekabet gücünün yeterli olmamasıydı. Milliyet'in bir uzantısı olan Milliyet Yayınları kendi yağında kavrulan küçük bir yapıydı son dönemlerinde. Ve değişime ayak uyduramıyordu. Çocuk, müzik ve magazin yayınlarına odaklanmıştı; kağıt maliyetlerini düşük tutmak için kağıt kalitesini saman kağıt düzeyinde tutmayı da kurum politikası haline getirmişti. Bu anlamda bir boşluk olduğunu gören Hürriyet Dergi grubu bir anlamda Alman Bravo'suyla aynı kağıt kalitesinde, posterli, çıkartmalı bir yayın çıkartınca; diğer bir deyişle Blue Jean ortaya çıkınca Hey fazla direnemedi. Önce aylık oldu sonra da yok oldu.
Hey; magazin ve aktüalite dergilerinin arasından sıyrılıp müziğe odaklanan; içerik anlamında kademeli olarak dünyaya açılan, sadık bir cemaat yaratmış saygın bir dergidir. Yetmişleri yakaladığı gibi seksenlerin müzikal damarlarını da gayet iyi yakalamıştır. Yabancı haberlerde imkansızlıklar nedeniyle kes yapıştırı tercih etmiş olmasına rağmen genel itibariyle Türkiyeli bir müzik dergisi olmayı becermiştir. Başta Doğan Şener olmak üzere Erdoğan Sevgin, Hulusi Tunca gibi yayın yönetmenleri ayrı ayrı değer katmıştır dergiye... 90'lara girerken yaşaması gereken dönüşümü yaşayamamış ve tarih sayfalarındaki yerini almıştır. Ama bunun temel nedeni içerikteki sorunlar değil kağıt kalitesi ve promosyonlarla ilgili hedef kitlesinin beklentilerini doğru okuyamamasıdır.

Efkan
Türkiye'nin müzik basını geçmişine baktığımızda kapanan dergileri ve mutsuz sonları görüyoruz. Stüdyo İmge, Boom, Çalıntı, Rolling Stone, Dream ilk akla gelenler... Dergilerin uzun ömürlü olmamasını nasıl açıklıyorsun?

Ben
Genellemek istemem ama müzik dergilerinin iki temel sorunu oldu bana göre. Birincisi bağlı bulundukları yayın gruplarının gerektiğince arkalarında durmamaları; gençlik ve müzik dergiciliğini fasulyeden bir uğraş olarak görmeleridir yıllarca. Oradaki reklam potansiyelini de, o sırada çok ciddi sayıda potansiyel dergi okuru yetiştirdiklerini de fark etmeleri çok zaman almıştır. Hatta büyük çoğunluğunun halen tam olarak anladıklarını da düşünmüyorum. Bu teşhisi Hey, Pop Corn, Walkman, Dream, NR1, Rolling Stone, Top Pop, Popsi hatta Delikanlı gibi büyük yayın grupları bünyesinde çıkan birçok dergi için koymak mümkün.
Çalıntı, İmge, Boom hatta Roll gibi kendi yağında kavrulan ve bağımsız bir duruşu olan dergiler için durum daha farklıydı. Kimilerinde lafa gelince mangalda kül bırakmayan okurun yeterince desteği olmadı. Reklam alanları reklamverenlere doğru bir telaffuzla anlatamadı meramını; bu da çok önemli. Yine büyük bir çoğunluğu işin "işletmeciliğinden" çok sanatçılık tarafına yakındı. Bu içerik olarak okura yakın ve haysiyetli bir duruş da olsa, günün sonunda zarar olarak döndüğünde o bünyelerin çökmesi kaçınılmaz oldu. İşin sırrı belki ideallerinden ödün vermeden, içeriğinde zaafiyet göstermeden birer işletme gibi yönetebilmekti o dergileri; bunu beceremedik sanıyorum. Örnek vermek gerekirse mizah dergileri arasında bu dengeyi tutturmuş dergiler var.
İkincisi dergilerin uzun ömürlü olmasına dair... Eğer az önce sözünü ettiğim sorunlar aşılmışsa tek bir şey kalıyor geriye o da olabildiğince büyük ve sadık bir cemaat yaratmakla ilgili sorunlar. Bunu küçücük bütcelerle yapmak, okurun gibi düşünmek ama ondan her zaman bir adım önde olmak. Bir şey öğretmeye çalışmak değil ama okurun senden birşey öğrenmeye can atmasını sağlamak. Dergileri o ayki konular, posterler ya da hediyeler için değil; başka türlüsü mümkün olmadığı için satın alan bir okur yaratmak. Bu da ancak inançlı cemaatlerde söz konusu olabilecek bir tüketici davranışı.

Efkan
Roll kapandığında ne düşündün? Derginin düzenli bir okuru muydun?
Roll'un çıktığı dönemde İstanbul'da ne bu kadar konser olurdu ne de bu çeşitlilikte albüm yayınlanırdı. O kısırlıkta Roll, pek çok müziksever için başucu dergisi oldu. Dergi senin için ne ifade ediyordu?
Sen de "Yine mi Nick Cave'i kapak yapmışlar" diye eleştirir miydin Roll'u? Veya eleştirdiğin yanları nelerdi?
Roll'un politik duruşuna mesafeli miydin yoksa hemfikir mi?

Ben
Roll bana hiç kapanmayacak gibi gelirdi. İçten içe de korkardım ya kapanırsa diye. Her sayısını değil ama birçok sayısını satın alarak okudum. Bazen internetten okudum. Kapandığında inanamadım. Birçok insan da benim gibi inanmakta güçlük çekti ve çok üzüldü. Bu da Roll'un misyonunu yerine getirdiğinin ve inançlı bir cemaat oluşturduğunun kanıtı. Sayımız mı azdı? Yeterince destek olamadık da mı Roll kapanmak zorunda kaldı? Bu noktada okurları olarak kendimizi sorgulamalıyız. Önce derginin 3 aylık olduğu lafı çıktı, sonra Derya'nın Bodrum'a yerleştiğini duyduk. Sonra da veda yazısı geldi. O yazıyı kendi blogumda yayınladım. Çok güzel bir veda yazısıydı ve çok şey anlatıyordu... Defalarca okudum... Hala okuduğumda boğazıma birşey düğümleniyor.
O kadar uzun süre o denli haysiyetli işlere imza attılar ki... Hem görsel hem de içerik anlamında benim için hep tatminkar oldu Roll. Özellikle röportajları ve albüm kritiklerini okumak çok keyifliydi benim için. Çeviri olduğunda bile bu böyle oldu hep... Çünkü o çevirileri müzik bilen insanların yapması sanıldığından daha önemlidir. Roll benim için bir ay boyunca döne döne sohbet etmekten sıkılmadığım, doya doya müzik konuştuğum bir dost gibiydi. Bir de Roll'un ilk görsel tasarımını yapan Eray Makal'a bir selam çakmak lazım...
Belirli dönemlerde belirli isimlere gereğinden fazla yoğunlaştıklarını düşündüm. Bazı isimleri sürekli dergide görmek; alttan gelen yeni okur için çok lezzetli birşey olmayabilir diye düşündüm. Bunun Roll için gizli ve büyük bir tehlike olduğunu düşündüm. Kişisel olarak Nick Cave'i kapakta görmekten sıkılmam ama dergicilik açısından problemli buldum bu durumları. Okur kimliğimle rahatsız olmadım ama dergici kimliğimle böyle yapmasalar daha iyi olur diye düşündüm.
Roll gibi bir derginin politik bir duruşu olmasaydı o Roll olmazdı zaten. Müziğe Roll'un baktığı yerden bakıyorsan politik bir duruşun da olmalı. Roll bunu doğru ve tutarlı şekilde yaptı. Katılmam katılmamam önemli değil. Tutarlılık ve tavır önemli...

Efkan
Bir soru da Rolling Stone'la ilgili. Rolling Stone Türkiye, orijinal içeriğinden biraz uzak bir formatta çıktı. Dergi seni bir okur olarak doyuruyor muydu?

Ben
Rolling Stone Türkiye çıktığında şunları düşündüm:
1) Bu dergiyi çeviri dergisi yaparsanız Rolling Stone'un orijinalini okuyanlara satamazsınız. Ağzınızla kuş tutsanız gider yine İngilizce okurlar.
2) Billboard'un yaptığı gibi bu dergiyi bir teen age müzik dergisine çeviremezsiniz. Ölü doğum olur.
3) Eğer derginin adı Rolling Stone diye edineceğiniz prestiji; satış ve reklama dönüştüremezseniz telif hakkı olarak ödediğiniz paranın altında ezilir, batarsınız.
4) Rolling Stone gibi bir dergiyi "Türkiyelileştirmek"; maliyetli bir iştir. Ve müzik dergilerinin reklam pastasından aldığı paydan RS'a düşecek maksimum pay bile bu kaliteyi sponse etmeye yetmez.
5) Rolling Stone'un Türkiye'de ulaşacağı maksimum satış rakamı reklamla desteklenemediği durumda asla çözüm üretmeyecektir.
6) Türkiye'de maalesef uzun uzun yazılara, küçük puntolara tahammül azdır.

Rolling Stone yönetici ve yazarları ile kişisel olarak iyi dosttum hala da öyleyim. Birçoğuyla Blue Jean'de birlikte çalıştım. Birçok yazarının ilk müzik yazısı Blue Jean'de yayınlanmıştır. Kendilerini RS gibi bir dergide daha iyi ifade edeceklerini düşündüğüm için hem dergiye hem de eski yazarlarıma gönülden destek verdim. Ama yukarda yazdığım 6 maddenin iyi yazarlarla iyi yazılarla, iyi röportajlarla aşılması mümkün değildi. Yine ne yaptığının çok farkında olmayan, zora gelince kapağa seksi kadın koyalım diyen büyük medya yöneticilerinin bütçe rakamları doğrultusunda dergiyi ve çalışanlarını baskı altına alması; akabinde kaliteden verilen ödün ve okur kaybı, asla ikna edilemeyen reklam veren derken hiç hak etmediği halde kapanmak zorunda kaldı dergi. Temel meselenin üst düzey yönetim anlaşıyı olduğunu düşünüyorum. Bir konumlama problemi olduğunu düşünüyorum.

Efkan
Galiba Blue Jean'i hepsinden ayırmak gerekiyor. Sen de Blue Jean'de yöneticilik yaptın. Blue Jean'i rakiplerine karşın onca yıl hangi faktörler ayakta tuttu?

Ben
Blue Jean'in ilk yayın yönetmeni bugün Doğan Burda Dergi Grubu'nun CEO'su ve köşe yazarı Mehmet Y. Yılmaz. Aradan 23 yıl geçmiş dergi hala ayakta. Onlarca rakip sapır sapır dökülmüş ama Blue Jean tek tabanca devam ediyor. Hala satışları iyi sayılır ve reklam veren nezdinde bir "mecra" olarak görülüyor. Ben 97 yılında yayın yönetmeni olduğumda 23 yaşındaydım. 2000-2007 yılları arasında yayın yönetmenliğini Kutlu Özmakinacı'ya devrederek Blue Jean'le birlikte 5 derginin yayın direktörlüğünü yaptım Doğan Burda'da. Daha sonra Kutlu Özmakinacı da yayın yönetmenliğini Çağlan Tekil'e devretti. Sözünü ettiğim isimler ben dahil 20 yıldır müzik gazeteciliği yapan isimler. Yani Blue Jean'de bir ağabeylik müessesi var. Ama o ağabeylerin gözetiminde dergiyi hazırlayan ve aynı zamanda derginin okuru olan gencecik insanlar var. Blue Jean yazarları enteresandır. En sevdikleri şeyi, bila bedel yapmaya hazırken üste para alırlar çünkü. Bazılarıyla hiç tanışmazsınız. Başka bir şehirdedir ama derginizin yazarıdır. Biriyle bir konserde tanışırsınız, öbürüyle bir müzik dükkanında. Blue Jean yazarlarının cv'sine bakılmaz. Ağaçta yetişmezler; mayası olanlar ağabeyler tarafından belirlenir ve Blue Jean okulunda öğrenir müzik yazmayı ve kriterleri. Ben de, Kutlu da; şimdi Çağlan da mesaimizin büyük bölümünü yeni yazarlara yol göstermek için ayırdık. Hiç öf demedik sıkılmadık. Çünkü Blue Jean'i ayakta tutan bu okul misyonu ve başından beri ısrarla söylediğim inançlı cemaat. Nesiller geliyor, nesiller geçiyor ama o cemaat duygusu baki kalıyorsa, yöntem doğru demek. Eğer okur ve dergi arasında bir aidiyet ilişkisi varsa, samimiyet varsa, bilgi varsa, Blue Jean'ci olmaktan gurur duyan bir okurun varsa; yayın yönetmenleri değişir, moda olan şarkılar, gruplar değişir, dergi grupları değişir ama dergi ayakta kalır. Bu anlamda 23 yıldır Blue Jean'in üzerine titreyen ve ayakta kalması için zor zamanlarda destek veren tüm üst düzey yöneticilere de hakkını teslim etmek lazım.

Hayallerim, Sandra Kim ve Babam...

2010-01-28T05:29:00.015+02:00

Ben küçük yaşta Sandra Kim'e aşık olarak mevzuya girdim. Sandra da kim diye sorabilirsiniz. Bildiğiniz Sandra değil. Hatta siz belki o Sandra'yı bile bilmiyorsunuz. Ben de bu yazıyı kim okuyor bilmiyorum. Önyargılı değilim.
Sandra vardı, Michael Cretu'nun karısı; "Maria Magdalena", o değil dediğim.
Peki kim bu Sandra Kim? Bu Sandra 1987 Eurovision Birincisi. Belçika adına. Şansa bakın ki ben de o yıl aynı yaştayım. TRT başında Türkiye, Turquie, Turkey; "douze points, twelve points" beklerken, birden dünyam şaştı bu kızı görünce... Bildiğiniz Belgium, Belgique sempatizanı oldum :)
O zaman Fransızca öğrenmeye de yeni başlamışım. Şarkının adı "J'aime La vie"; meali hayatı seviyorum. Kız benle yaşıt, çıtı pıtı, pek cilveli ama asil bi kız. Bildiğiniz aşık oldum. Şişmanım, sivilceliyim yine de tutamadım aşkımı. Ama emin olun ertesi gün okula ruh gibi gittim. Kime ne anlatacaksın ki?
Ama okula gidince yalnız olmadığımı anladım. Benim gibi sivilceli bütün frankofonlar Sandra'ya aşık olmuş; "olm kim lan bu kız" muhabbeti var okulda...
Düşünün yaşlar 14 :))). E bu duruma kıl olmadım desem yalan... Bayağı yengeniz olur falan diyorum diğer heriflere, bi de kendim inanıyorum bu duruma; ne acaipmiş...
Aradan birkaç gün geçti; bendeki aşk geçmiyor. Bilakis habire artıyor. Duymak istemiyorum yani karşılıksız aşk falan... Ben aşığım.
İşte rahmetli babam Erhan Akyıldız'a nasıl hakkını teslim etmem ki... Gittim 14 yaşında ergen bi tip; dedim ki:

- Baba ben Sandra'ya aşık oldum...
- Sandra kim?
- Hah işte ona...
- Kime
- Sandra Kim'e..
- Kim bu Sandra Kim?
- Eurovision birincisi oldu benle yaşıt süper bi kız! Onla tanışmam lazım...
- Ne yapmayı düşünüyosun?
- Ne biliym baba. :(
- Fan kulüp kur!
- Fan Kulüp ne?
- Bizim zamanımızda gençler sevdikleri sanatçılar için fan kulüpler kurardı. Bir dergiye,gazeteye ilan verirsin; senin gibi gençleri bir araya toplarsın. En azından bunu yapmış olursun...
- Nası ya..
- Bak bir düşün!

Düşündüm... Sonradan da düşündüm yıllar geçtikçe. Babam aramızdan ayrılalı 11 sene geçti, bu olayın üzerindense 23 yıl. Hep düşündüm. Bir babanın oğluna bırakabileceği en büyük miras nedir? Kendine güven ve namus degil mi? Sonradan anladım sindire sindire... Bakın gerisini dinleyin.
Bir iki gün düşündüm sonra- yanlış anımsamıyorsam- koltuğunda gazete okuyordu.
- Baba?
- (Cumhuriyet Gazetesi'ni yüzünden indirip, gözlüklerinin üstünden bakarak) Efendim?
- Nası kurucam fan kulüp?
- Ben seni bizim Hey Dergisi'ne yollarım. Hulusi var orda; ona götürürsün fan kulüp ilanını. Yayınlansın bakalım ne olacak...

(dipnot: Erhan Akyıldız, meslek hayatına yetmişli yılların başında Hey Dergisi'nde başlamış bir gazeteci. Hey, dönemin en güçlü müzik yayın organı; haftalık. Erhan Akyıldız daha sonra müzik gazeteciliğini bırakıp Milliyet Gazetesi'ne, Abdi İpekçi'nin yanına muhabir olarak geçiyor. Yıllarca Milliyet'te çalışıyor. Habercilik habercilikken orda polis muhabirliği, savaş muhabirliği, istihbarat şefliği yapıyor. Delikanlı bir anında bir haksızlığa tepki göstererek şefini tartaklayıp istifasını veriyor. Sonrasında Cumhuriyet İstanbul Haber Servisi şefliği, Efsane Gelişim'in Nokta'sında yazarlık, Güneş'te yazarlık ve özel habercilik, Hürriyet'in Haber Müdürlüğü, O zamanki adıyla Interstar'ın ilk haber müdürlüğü, HBB'de programcılık... Hepsinden istifa etti. Neden acaba :))) Bir tek HBB'den istifa edemedi, hayattan istifa etti çünkü :) Hayır drama değil. Aynen böyle oldu. :)))
Bir tek şunu bilirim. Gazeteci olarak iki kişiye hayranlık duymuştur: Abdi İpekçi ve Çetin Emeç. Abdi Bey'e duyduğu hayranlığı zaten yazdığı bir biyografik romanla (Tufan Türenç'le birlikte) gerçekten ölümsüzleştirdi. Çetin Emeç'in ölümü de içinde ukde olarak son saniyesine kadar yaşamıştır onla. Hürriyet'teyken nasıl bir aşkla bağlı olduğunu bilirim Çetin Bey'e... Ha bir de odasında Çetin Altan'ın "Genç Gazetecilere Öğütler" başlıklı bir makalesi asılıydı, çerçeveli. Ki şimdi benim odamda asılıdır.)

Ne diyorduk; beni o zamanki Hey Dergisi Yayın Yönetmeni Hulusi Tunca'ya gönderdi. Hiç torpil yapmadı. Dedi ki, "fan kulüp kurmak istiyor", o kadar. Belki o yaşlarda bir torpil yapsaydı ben de torpile alışırdım. Ne doğru yapmış... Sonradan torpile hastalıklı bir şekilde karşı çıktım hep. Öyle bir içime sinmiş ki o sessiz duruşu; hayattayken babam, "sen Erhan Akyıldız'ın oğlu musun" derlerdi, çok hayıflanırdım. Rahmetli de "niye oğlum, utanıyor musun benim oğlum olmaktan" derdi; hüzünlenerek. Onun yüzünün, onun çizgi filmlerin acıklı sahnelerinde bile ağlayan yüzünün "istemem yan cebime koy" şeklinde bir gururla gülümsediğini anladım sonradan.
Bir gün; benzer bir vesileyle şöyle birşey dedim, sonra çok utandım: "bir gün sana Tolga Akyıldız'ın babası diyecekler, görürsün..." Ben bir erkek babasının bu kadar sustuğunu daha önce hiç görmemiştim. Ben o suskunluğu, küskünlük sanmıştım. Meğer öyle değilmiş büyüdükçe anladım gerçekten, gururmuş.
Hoş, ömrü vefa etmedi göremedi benim yaptıklarımı. Öte yandan şimdi hayatta olsaydı da emin olun ben gene Erhan Akyıldız'ın oğlu olurdum. Keşke...
Beni Hulusi Ağabey'e gönderdi, ben de Sandra'yı Sevenler Fan Club'ü kurmuş bulundum.
İlan şöyle birşeydi yanlış hatırlamıyorsam:
"Sandra Kim'i sevenleri bir çatı altında topluyoruz. Siz de Sandra hayranıysanız bize yazın, birbirimizi tanıyalım..."
İlan yayınlandı...
Benim içim içime sığmıyor. Bizim ev kira diye anneannemlerin evinin adresini vermiştim. Hani o kadar korkuyorum ki, biz o arada taşınırız da gelen mektuplara ulaşamam diye korkmuşum. o da yetmemiş, mektup gelecek diye, anneannemlere kamp kurmuşum. Bu arada işte o ananem hala hayatta, alla uzun ömürler versin, bir de ondan dinlemenizi isterdim :)
Kulağım ve kalbim kapıda anneannemlerde oturdum günlerce. Bak postacı gelecek :)
Gelen giden yok... Bir gün, bir hafta, bir ay... Ulan bir benmişim meğer Sandra'ya aşık olan! Kimse okumuyor mu bu Hey Dergisi'ni? Aşıkım ulan ben... :)
Bir buçuk ay falan geçmişti yanlış hatırlamıyorsam. Umut tükenmiş ama kös kös anneannemlerde oturuyorum, kapı çaldı.
Umut tükendiği için bu kez koşup kapıyı ben açmadım.
Anneannem:

- Tolgaaa
- Efendiiiiim
- Postacı geldi seni soruyor...
- Bismillahirahmanirrahim...
- Sandra'yı Sevenler Fan Club burası mı?
- eeee burası
(bi sırt çantası var sadece postacı amcada, üç beş mektup bekliyorum)
- Hamiiit, çuvalları indir!

Allah sizi inandırsın bildiğiniz un çuvalıyla iki çuval mektup getirdi önüme... Hani hayatınız gözünüzün önünden geçer ya, öbür tarafa gider gelirsiniz öyle bir histi. Allah'tan gençtim daha... Hayatımda bir daha bir postacının yüzünde öyle kızgın bir ifade görmedim. :)
Düşünsenize adam bir tüzel kişilik arıyor, karşısına şişman sivilceli ergen bi oğlan çıkıyor. Siz olsanız bu çuvalları taşıdığınıza lanet etmez misiniz :)
Sahi artık hiç postacı yok di mi, e-postacıları da göremiyoz ki :)

Ondan sonraki hayatım aynı olmadı. Belki bugün böyle enteresan (olumlu mu olumsuz mu bilmiyorum) bi tip olmamın sırrı da o çuvalların içinde kaldı. Hayır, çuvalların içindeki mektupları döküp gitmediler, çuvalla bıraktılar ve ben hala o çuvalları saklıyorum...

Sanıyorum 1000'e yakın mektup okudum. Tüm Türkiye'den, hatta gurbetçilerden bir sürü Sandra Kim'e aşık genç insan... Bakmayın genç dediğime... Benden büyüktü çoğu. Bankacılar, tezgahtarlar, öğrenciler, evliler, çapulcular...
Ama ortak nokta şöyle birşeydi: "Ben de aşık oldum Sandra Kim'e..."
Takdir edersiniz ki hayatım değişti...

Baba dedim, çok mektup geldi, ne yapmam lazım...
Bundan sonrası senin işin dedi... Üye kartları bastır, bir de onlarda olmayan ve senin verebileceğin ne var onu düşün...
Ulan bende ne var onlardan fazla? Babam falan ama bir laf söylüyor kafamı karıştırıyor :)
Sonra anladı korkumu. Şimdi seni Yankı Plak'a yolluyorum. Nazmi Şenel var orda. Git ona de ki, ben Sandra Kim Fan Kulüp kurdum, 1000 kusur mektup geldi, bana ne gibi bir yardımınız olabilir?
Yankı Plak, o zaman Unkapanı'nda yabancı sanatçı repertuvarı zengin bir plak şirketi. Sandra Kim'in şirketini de Yankı temsil ediyor. Prenses Stephanie vardı, onu, hatta Modern Talking'i bile... Yankı Plak...
Okuldan iki kadim dostum Gökhan ve Ozan'ı da fan kulüp yetkilisi olarak atayıp gittim Yankı Plak'a...
Nazmi Şenel, harbi babacan karşıladı beni (babam gene fan kulüp kurdu bunlar bak bakalım demiş :))
Dedim abi benim bu insanlara birşey vermem gerek çuval çuval mektup geldi. Bana Sandra Kim'in resimlerini verdiler dia pozitif şeklinde. Sonra kartpostallarını, sonra en önemlisi şarkılarını...
Bakınız o zaman telif hakkı falan yok, bana şarkıları çoğaltma hakkı verdiler.
Nasıl mutlu olduğumu anlatamam size...
Diyeceksiniz ki nasıl çogaltıyordun şarkıları?
O yıllarda rakstır, maxell'dir, sony'dir vs boş kasetler var. 46'lık, 60'lık, 90'lık; eskiler bilir. Metal kalitesi var krom kalitesi var; haa bir de TDK vardı.
Boş kaset alırsın doldurursun. Müzik dükkanları vardır onlara liste verirsin çekerler. Öyle zamanlar... Müzik dükkanına çektirme paran yoksa çift kasetçalarlı bi teybi olan bi arkadaş vardır orda çekilir detaya girmeyelim.
Ben baktım o 46'lıktan (ki o 46,60,90 falan dakikaya işaret eder) çekim yapsam elimde üç şarkı var Yankı'dan aldığım bana fazla, pahalıya gelecek. O dönemin teknolojisiyle bilgisayar oyunları için kullanılan kasetler vardı 16'lık (spectrum, atari, commodore derken) onlardan buldum. Onlara audio kayıt da yapılıyor.
O kasetlerden aldım. Aldığım dia pozitifleri dönemin havalı foto stüdyosu RefoColor'da çogalttırdım.
Sonra gene babamın yönlendirmesiyle Cağaloğlu'na bir matbaaya gittim.
Fan Club kartları bastırıldı:
Sandra'yı Sevenler Fan Club
Adı Soyadı:
Üye No:
Falan fişmekan...

Bir metin yazıldı... Aramıza hoş geldiniz, eğer Sandra kartpostallarından istiyorsanız şu kadar lira, Sandra'nın üç şarkısını içeren kasetlerden istiyorsanız şu kadar lira, Sandra'nın Eurovision fotolarından şu ölçüde istiyorsanız bu kadar, öbür ölçüde istiyorsanız bu kadar lira... Üyelik kartınız ektedir! (hemi de PVC kaplı)...

Üye kayıt defteri yaptım Ece Ajandası'nın 87'sinden battal boy, bakın o da duruyor hala... :)

İş acaip büyüdü... Mektup yağıyor. Para da gönderiyorlar. Ben ve arkadaşlarım istekleri karşılamak için bayağı didiniyoruz. Bu 9x13 resim istemiş, öbürü kaset istemiş, beriki kartpostal istemiş. Postahane bize çalışıyor. Bir yandan da para kazanıyoruz. Evden para almaz olmuşum, üç beş kalıyor. Yaş 15... :)

Şimdi anahtar soru şu... Parayı nasıl gönderiyorlar? İşte çocuk kafası, biz onu söylememişiz ki... Para ya posta çekiyle gönderilir ya da banka hesabına yatırılır. Biz ne bilelim. Millete demişiz ki zarfa koyun yollayın. Para bildiğiniz zarf içinde posta ile geliyor. İş süper yürüdü, taa ki bir salak zarf içinde demir para yollayana kadar...

Bir gün kapı çaldı. Gene tanıdık postacı, gene anneannemin evi... Yalnız bir farkla; bu kez yanında bir polis var postacı amcanın.

- SSFC burası mı (Sandra'yı Sevenler Fan Club)
- eee evt
- Tolga Akyıldız'la görüşebilir miyiz?
- ee benim
- imza sirkülerinizi ve dernek bilmemnenizi görebilir miyiz...
- babaaaaaaa :(

Allah'tan küçüktüm ve üstelemediler... Ben babamla gelicem dedim. Ve evet gittik, babam allem etti kallem etti, bunlar küçük yapmayın falan durumu idare etti. Yoksa bildiğiniz Dernekler Kanunu'na muhalefetten alıyorlardı beni.
Tırsmadım desem yalan olur. Şahane bir üye sayımız acaip itibarımız vardı, bırakmak istemiyordum. İşi büyütelim diye düşündüm Yankı Plak'ın da gazıyla Stephanie ve Modern Talking Fan Kulüplerini de kurduk. Ama zarf içinde para istemeyince astarı yüzünden pahalıya geldi... Hızla batıyorduk :)

O esnada...

Ben Sandra Kim Fan Kulüp yöneticisi olarak sürekli Hey Dergisi'ne gider gelir olmuştum. Ordaki abiler ablalar da beni çok seviyorlardı. Bir gün Hulusi Abi bana sen yazları burda takılsana dedi. Nasıl abi dedim, napıcam benim okulum var. İşte okul çıkışları gelirsin bi de yazları takılırsın...
Allaaaaaam, Hey Dergisi'nde çalışıcam. Her hafta okuduğum, hayran olduğum Hey Dergisi... Ben... Ne hayaller kurdum.
İlk iş günümü hatırlarım. Sanıyorum bana bi masa verecekler falan. Git köşeye otur dediler. Ama köşe falan yok yani :))
Her gün gidiyorum. Tolga pikaja git şunu götüreceksin, Tolga montaja git bunu getireceksin, Tolga git köşeden tost al, Tolga sigaramız bitti; bildiğiniz ofisboy :) Ne iyi yapmışlar...
Bir gün, 16 yaşında nasıl bir egoysa artık ben dedim buraya hademelik yapmak için mi geldim, ne zaman yazı yazıcam... (SSFC de istediğim gibi gitmiyor, moralsizim:))
Nası güldüler anlatamam :)
Ama sonra Çeşme Festivali geldi çattı. Çeşme Festivali'ne konuk sanatçı Sandra Kim geliyor. Allaaaam sana geliyorum :)
Dediler ki sen havaalınında Hey'in fahri muhabiri ve SSFC Başkanı olarak karşılayacaksın Sandra'yı... Ruhunu teslim etmek nası bişeydir bilir misiniz? Ben ettim o anda...
Ders yılı başlamıştı ve ders saatine denk geliyordu uçağın iniş saati. Okul müdürüne gittim ve çok mühim birşeymiş gibi:

- müdür bey
- efendim evladım
- ben Sandra Kim Fan Kulüp Başkanı'yım
- Sandra kim?
- Hah onu diyorum... Eurovision birincisi, ayrıca da Hey Dergisi'nde çalışıyorum gidip karşılamam lazım onu. İzin verebilir misiniz?

Çok da despot bi adamdı nasıl izin verdi bilmiyorum. En küçük bir abartı yok inanın, izin verdi. Hatta okul arkadaşlarımızın alkışlarıyla uğurlandık havaalanına ben Gökhan, Ozan...

Sesim kalınlaşmamış, elimde babamdan ayarladığım kazulet gibi bir röportaj teybi Sandra'yla havaalanında bir röportaj yaptım. Sesim bile inceydi daha :) O röportaj Hey Dergisi'nde yayınlandı inanabiliyor musunuz...

Sonra başka yazılarımı da yayınladılar Hey'de, sonra başka yazılar yazdırdılar... Daha boyum masanın üstündeki daktiloya yetismiyordu, ama yazdım; iyi ki yazdım.

O röportajda Sandra'ya fan kulüpten söz ettim. O da etkilenmiş, akşam TRT'de Bülent Özveren abimizin sunduğu bi programa katılmıştı, orda benden bahsetti. Evdekiler duymadı, kimse de inanmadı :)

Sandra ikinci kez İstanbul'a geldiğinde bu kez arkadaştık. Kendim gittim havaalanina 17 yaşındaydım, Yankı Plak yetkilileriyle birlikte karşıladık. Otele yerleştiler, o zamanki Ramada, Laleli...

Büyümüştüm... Bir dansçısı vardı Sandra'nın; Isabelle, ona aşık oldum :)))

Şimdi ara ara hala mail'lesiyoruz Sandra'yla, kocaman çocukları var.. Şişmanladı ama çok güzel hala...

Ben ona aşık oldum ve hayatım değişti... Hey, ofisboyluk, yazılar, dergiler, gazeteler... Şimdi 20 yıllık bir mazim varsa o sebepledir.

Ama bu yazının yazılma sebebi başka... 11 yıl önce mekan değiştiren Erhan Baba'ya bir saygı duruşudur bu yazı... Bir süre önce ölüm yıldönümünde bir kadeh rakı parlatarak andığımız Erhan Akyıldız'a...

Bana onuru, gazeteciliği, eğilip bükülmemeyi, adam olmayı öğrettiği için...

Hepsinden önemlisi, en imkansız aşka bile nasıl ulaşabileceğimin sırrını daha o yıllarda verdiği için...

TEŞEKKÜRLER
o zamanki Hey kadrosu beni ben yaptıkları için...
Hulusi Tunca, Erdal Gökkaya, Kanat Atkaya, Afşin Akın, Ali Öztürk, Ramiz Dağlı, İbrahim Seten, Nurgün Çatkın, Adnan Tamirak.
SSFC takım arkadaşlarım...
Gökhan Kaplan, Ozan Yiğitkeskin...

RND 2010 Eskişehir Bölge Finali

2010-01-28T05:23:00.002+02:00

Pek yakında trenle yola çıkıyoruz...
Ayrıntılı bilgi ve Türkiye'nin rock'n roll portalına ulaşmak için:
http://www.rockndark.com

Rock'n Dark 2010 Edirne Bölge Finali

2010-01-12T00:06:00.002+02:00

popvirüs@hayalbistro@20.01çarşamba

2010-01-12T00:03:00.001+02:00

brand new video :)

2010-01-11T23:58:00.002+02:00

Try JibJab Sendables® eCards today!

2009'un en iyileri

2009-12-28T17:50:00.005+02:00

Aşağıda iki tane liste var. Hayır, bunlar 2009'un en iyi albümleridir demiyorum. Ama diyorum ki ben bunları seçtim :)

ELOĞLU
MUSE/THE RESISTANCE
ANIMAL COLLECTIVE/MERRIWEATHER POST PAVILION
BOB DYLAN/TOGETHER THROUGH LIFE
BRUCE SPRINGSTEEN/WORKING ON A DREAM
PJ HARVEY&JOHN PARISH/A WOMAN A MAN WALKED BY
THE BLACK EYED PEAS/ THE E.N.D.
SONIC YOUTH/THE ETERNAL
MADNESS/THE LIBERTY OF NORTON FOLGATE
THE HORRORS/PRIMARY COLORS
PRODIGY/INVADERS MUST DIE

BİZİMKİLER
AYLİN ASLIM/ CANINI SEVEN KAÇSIN
MaNgA/ ŞEHR-İ HÜZÜN
FOMA/ALBÜM
SILA/İMZA
TEOMAN/İNSANLIK HALLERİ
123/AKSEL
GÖKSEL/ MEKTUBUMU BULDUN MU
UMUT KAYA/UMUT KAYA
ATİYE/ ATİYE
BORA UZER/B1
REDD/21
DUMAN/1&2
NİL KARAİBRAHİMGİL/NİL KIYISINDA

ROLL'A VEDA VE DERYA'NIN MEKTUBU

2009-11-08T14:05:00.005+02:00

TENK YU ŞEYTAN

Müsaadenizle bir veda sigarası yakalım, bir veda “kalem”i yuvarlayalım. Diyarbakır meyhanelerinde “kalem” deniyor “yolluk”a...
İlk yudum Turgut Uyar’ın ruhuna:
“Efendimiz acemilik. Bir taş alacaksınız, yontmaya başlayacaksınız. Şekillenmeye yüz tutmuşken atacaksınız elinizden. Bir başka taş, bir başka daha. Sonunda bir yığın yarım yamalak biçimler bırakacaksınız. Belki başkaları sever tamamlar. Ama her taşa sarılırken gücünüz, aşkınız, korkunuz yenidir, tazedir. Başaramamak endişenizin zevkiyle çalışacaksınız.”
İkincisi de Uyar’a:
“Nedir sonsuzdan bir önceki sayının adı diyelim sonsuz eksi bir hayatın adıdır bu.”
Üçüncüsü Latin aşkına:
“Sonuncu yoktur, sondan bir önceki vardır!”
Dördüncüsü, 144. Roll’a, sonsuzdan bir önceki sayıya. Veda sayısına. 13 yıl önce bu mevsimde şeytana uyduk. Uyunca da, baktık olmazsa olmayacak, zaten olmuş olmayacak olan, “olan oldu bir defa, bari hepimize yarasın” deyip yola çıktık. 13 yıl önceki kasım ayının ilk günlerinden bu yana 144 defa buluştuk –altı da “özel”i, toplam 150.
Yaradı valla. Hepimize yaradı.
Ya şeytana uymasaydık?
George Harrison, “Beatles olmasaydı dünya sıkıntıdan patlardı” demiş. Doğru. Şu da doğru: Roll olmasaydı sen-ben-o sıkıntıdan patlardık.
Vedalaşırken gözlerinden öpelim Léo Ferré’yi: Tenk yu şeytan! Bize Roll’u verdiğin için.

VE ROLL'UN SON SAYISINDAKİ KONULAR:
THE BEATLES
Walrus’un kalbine seyahat
JUSTIN ADAMS
Yol
ARCTIC MONKEYS
Kaktüs ve nane şekeri
VIC CHESNUTT
Bilinçaltıma müteşekkirim
BRIAN ENO
Başka dine ait bir şamdan
İMAM BAİLDİ
Türkiye’nin rebetikosu ne?
CUMHUR CANBAZOĞLU “KENTİN TÜRKÜSÜ”NÜN HİKAYESİNİ YAZDI
Yunan polisinden Moğollar’a ödül
FETHİ TANER
Sıfırla seksen metre arasında
BİRSEN TEZER
Çığlıksız çığlıklar
ZARDANADAM
Koy küllük Nazan küllük yok
MİKA
Neşenin demokrasisi
EDA KARAYTUĞ
Elde var hüzün

Aklıma takılanlar...

2009-11-06T08:44:00.012+02:00

* Tarkan'ın şarkılar bomba gibi oluyormuş. Ayrıca Pamela'nın albümü de şahane oluyormuş. Geçen gün Can Şengün ile konuştuk o söyledi. Pek yakında stüdyoya gidip olaya yerinde müdahale edeceğim. Can da söz verdi Jack açacakmış :) Neyse ki sarhoş olsam bile iyi şarkı ile kötü şarkıyı ayırt edebiliyorum :)))

* Saçma sapan bir haber okudum geçen Habertürk Gazetesi'nde; efendim Kargo'nun eski elemanları Koray ve Serkan Maskott adında yeni bir grup kurdular malumunuz. Şarkılarını bitirdiler. Fiziksel bir albüm yapmayacaklar, dijital olarak paylaşacaklar falan. Buraya kadar eski haber zaten. Habertürk'te neredeyse tam sayfa bir haber vardı. Neymiş efendim Seattle'da Koray ve Serkan hep bir arada gezip aynı evde kaldıkları için oradaki kızlar bunları eşcinsel sanıyormuş, sürekli soruyorlarmış. Bu dedikodu buralara kadar gelmiş de işte buradaki genç kız hayranları pek üzülmüş. Koray ve Serkan da facebook üzerinden "küçük beyinli insanlar..." diyerek başladıkları mesajlarını "bizim aramızdaki sevgi bambaşka bir sevgi" diyerek bitirmişler. Tam sayfa işgal eden haber bu! Ne komik di mi?
Ben de bir kutu yazayım bu habere bari:
Koray'ı da Serkanı da bilen biliyor ama diyelim ki eşcinsel bir çift bunlar; bunun haber değeri nedir? Ayıp değil midir böyle şeyler yazmak?
Koray ve Serkan; siz niye cevap verip böyle saçma sapan şeylere de haber sıkıntısı çeken kimilerine malzeme yaratıyorsunuz?
Son olarak sevgili HT Gazetesi; Seattle'daki hatunların bu kadar yakışıklı iki adama durmadan siz gay'misiniz diye sormalarının altında yatan amacı anlayamıyor musunuz :)))

* Okan Bayülgen'in cumartesi, pazar ve pazartesi günleri yayınlanan krallı program üçlemesinin jenerik adamı Hayko Cepkin ve "Consume, Obey, Die" adlı şarkı oraya çok yakışmış. Zaten kendine has ve ihtişamlı bir sahne adamı olan Hayko'nun bir diğer enteresan kişilik olan Okan Bayülgen'le kumaşı çok iyi uyuşuyor. Okan da bunun farkında bence. Keza Hayko için de hem yeni çıkacak albümü öncesi güzel bir duruş hem de program süresince o jenerikte varolacak olması itibariyle uzun vadeli bir güzellik. Hayko başından beri gayet kararlı ve planlı bir biçimde (hepsinden önemlisi içtenlikle) kendi bildiği yolda ilerliyor.

* Önce maxi single daha sonra da albümünü çıkartan ardından Rock'n Coke'un alternatif sahnesinin headliner'lığını yaparak (hem de Prodigy Konseriyle rekabet ederek) sevenleriyle buluşan FOMA; boş durmuyor. RNC'den sonra hiç vakit kaybetmeden yeni şarkılar yazmaya başlayan FOMA kayıtları bitirdi. Duyduğuma göre bu şarkıları hayranları ile paylaşmak için yeni bir albüm yapmayı beklemeyecek olan FOMA'nın yeni şarkılarının radyolarca çok sevileceği de kulağıma gelenler arasında.